Rozdział XVII

             Evelyn trzymała mnie za dłoń i zaczęła się przeciskać przez tłum ludzi, aby dotrzeć do sceny. Zgromadziło się mnóstwo ludzi. Nie mogłam uwierzyć, że kapela mojego chłopaka ma aż taką publikę. Na sali byli ludzie w różnym wieku, ale większość stanowiła młodzież taka jak ja. Wszyscy w podekscytowaniu czekali na występ kapeli. Próbując nadążyć za przyjaciółką, obijałam się o innych ludzi, przez co, co chwilę słyszałam jakieś zgryźliwe słowa w moim kierunku. Niezbyt się tym przejmowałam, byłam za bardzo podekscytowana. Przez te emocje nawet zdążyłam zapomnieć o incydencie przy barze, jednak do czasu. Nie zdążyłam jeszcze dotrzeć do sceny, kiedy po raz kolejny ktoś mnie popchnął, a raczej ja jego. Podniosłam spojrzenie. Mężczyzna był wysoki, dobrze zbudowany i uśmiechał się do mnie tajemniczo.

       - Przepraszam bardzo, nie zauważyłam... - dopiero po chwili zorientowałam się, że to Tajemniczy Nieznajomy.

             Stanęłam jak wryta. Moje serce automatycznie przyspieszyło. Puściłam dłoń Evelyn, przez co zniknęła w tłumie, a stojąca przede mną postać skutecznie przysłoniła mi pole widzenia. Nie mogłam oderwać wzroku od jego twarzy. Był pociągający, niebezpieczny i cholernie tajemniczy. Miał przepiękne, hipnotyzujące oczy. Heterochromia jego oczu sprawiała, że nie mogłam od nich oderwać wzroku. Lada moment i moje serce wyskoczy. Nie mogłam niczego zrobić, ruszyć się o milimetr. Stan, który mnie ogarnął był nie do opisania. Przecież miałam chłopaka, kochałam Gabriela, ale ten który przede mną stoi.. Mój boże. Zganiłam się w myślach, że mogę wymyślać takie rzeczy.

        - Aniele, powoli, bo wszystkich po drodze pozabijasz - odpowiedział niskim, ujmującym głosem.  

               Uśmiechnął się, a moje nogi zmieniły się w watę. Zaraz się przewrócę. Nagle do moich płuc przestało docierać powietrze. Musiałam się stamtąd ewakuować, inaczej spaliłabym się przy tym chłopaku.

         - Przepraszam, ale chyba mnie z kimś pomyliłeś. - wyminęłam go i zniknęłam w tłumie. Po chwili dotarłam pod scenę i odnalazłam przyjaciółkę. Widziałam jej pytające spojrzenie. Zapewne widziała jak wpadłam na Pana Tajemniczego i oczywiście nie raczyła mnie ratować z opałów, tylko czekać na rozwój sytuacji. Miałam ochotę ją udusić. Kiedy moje serce nieco się ustabilizowało, już miałam do niej coś powiedzieć, ale na scenę wyszli chłopcy i nie zdążyłam.

         Panowie prezentowali się wprost niesamowicie. Gabriel raz po raz zerkał w moją stronę, jakby sprawdzając czy nie uciekłam. Zaczynało mnie to powoli irytować, poza tym, myślami nadal byłam gdzie indziej. Źle czułam się z faktem, że zamiast cieszyć się i myśleć o moim chłopaku, intrygował mnie obcy facet. Było to dla mnie niepokojące, bardo niepokojące. Impreza powoli się rozkręcała. Chciałam potańczyć, muzyka mnie porywała do zabawy, jednak stabilizatorem mi na to nie pozwalał, w rezultacie stałam pod sceną i kołysałam się w rytm nadawany przez zespół. Nie chciałam pozwolić, żeby ktoś stanął pomiędzy mną, a Gabrielem. Dopiero co moje życie trochę się unormowało i sprostowało. Nie chciałam tego wszystkiego tracić przez głupoty. Piosenka za piosenką, ludzie wokół byli zachwyceni, skakali, tańczyli i śpiewali razem z wokalistami. Kto by pomyślał, że zwykły szkolny zespół osiągnie takie sukcesy. Zauważyłam, że wciągnęłam się w wir imprezy. Niestety nie przeżywałam tego tak jakbym chciała. Czekałam aż będę mogła znów krzyczeć jakieś radosne okrzyki. Wszystko było jak z automatu, zaplanowane, krok w krok powtarzające się to samo. Nie wiedziałam co się dzieje. Moje myśli nadal były daleko od klubu w którym się znajdowałam. Próbowałam przekonać siebie, żeby skupić się na tym co należy, ale bez skutku. Byłam wściekła na siebie. Co chwile odwracałam się, żeby zobaczyć, czy mężczyzna którego widuję od jakiegoś czasu nie stoi gdzieś w pobliżu. Kątem oka widziałam ciekawe spojrzenia Eve, która raz po raz mnie obserwowała.
Tłum się cieszył, ja automatycznie klaskałam. Oni tańczyli i skakali, ja czekałam na następny dogodny moment żeby zacząć śpiewać.

          - Teraz chciałbym na scenę zaprosić wyjątkową osobę, która urozmaici nasz dzisiejszy koncert - usłyszałam głos Erica, który wpatrzony był w Evelyn, a po jego twarzy błąkał się ponętny uśmieszek.

              Zobaczyłam jak w oczach mojej przyjaciółki rozbłysły iskierki. Jej podekscytowanie sięgnęło zenitu. Nie tylko dlatego, że zapraszał ją na scenę chłopak, w którym na zabój się zakochała, ale również dlatego, że scena to był jej żywioł. Uwielbiała śpiewać, a na scenie czuła się jak ryba w wodzie.

          - Evelyn, zapraszamy na scenę - podał jej dłoń i pomógł wskoczyć na scenę.

               Dziewczyna stanęła na scenie i podeszła do mikrofonu. Natychmiast zaczęła rozkręcać ludzi, nawiązała kontakt z całym trwającym w oczekiwaniu tłumem. Uśmiechnęłam się widząc jej zapał. Pozwoliła mi się oderwać myślami od mężczyzny i chociaż na chwilę o nim zapomnieć. Krzyknęłam w jej stronę, żeby zaczynali.Tłum oszalał na jej punkcie. Była teraz w centrum uwagi. Miała elektryzujące spojrzenie, tryskała z niej niesamowita energia. Muzyka była w niej, a ona była muzyką. Jej głos był idealnie dobrany do tonacji Erica. Wyglądali razem jak gdyby znali się i byli ze sobą od lat. To było niesamowite. Cieszyłam się, że nareszcie znalazła szczęście.

Po chwili rozległa się muzyka. Z początku śpiewać zaczął Eric, a chwilę później dołączyła do niego Evelyn. Miała niesamowity, natychmiast wpadający w ucho głos.

           Spojrzałam w stronę Gabriela. Nie patrzył na mnie. Zaniepokoiłam się. Jego spojrzenie było chłodne, pozbawione wcześniejszego blasku. Powędrowałam wzrokiem tam gdzie on i już wiedziałam o co chodzi. Z tyłu klubu, w cieniu, oparty o ścianę stał Tajemniczy Nieznajomy. Wszystko było by w jak najlepszym porządku gdyby się na mnie nie gapił. Przesuwał wzrokiem po całym moim ciele. Z jego spojrzenia biło pożądanie. Obserwował uważnie każdy mój ruch, chociaż nie było czego, ponieważ nie miałam możliwości do popisu. Popisu?! Co ja wygaduję.. Jak mogę mówić takie rzeczy! Nawrzeszczałam na siebie w myślach. Mężczyzna przyłapał mnie na tym, że na niego patrzę i uśmiechnął się po czym skinął głową w stronę nikogo innego jak Gabriela. Natychmiast odwróciłam się w stronę sceny. Spojrzałam na mojego chłopaka. Widziałam jak ma napięty każdy centymetr ciała. Nie było aż tak źle kiedy to dowiedział się, że mój ojciec podniósł na mnie rękę. Spoglądał prosto w moje oczy. Widziałam w nich...zawód? Smutek? Żal? Nie wiem. Przecież go nie zdradziłam. Nie znam tego mężczyzny. Nie widzę świata poza Gabrielem! Chłopak wypadł z rytmu. Przestał trafiać w dźwięki. Czy coś takiego mogło aż tak na niego wpłynąć? Czy na prawdę uważał, że mogło z tym facetem mnie coś łączyć? Odrzuciłam od siebie te myśli.

             Chłopcy również zauważyli, że coś nie grało. Spoglądali co chwila na Gabriela. Widownia również zareagowała negatywnie. Było słychać pomruki niezadowolenia. Piosenka dobiegła końca, a Gabriel wstał i na nic nie czekając zszedł ze sceny. Nie wachając się ani chwili ruszyłam w stronę zaplecza. Niezadowolenie tłumów przybrało na mocy. Przedzierając się między ludźmi usłyszałam głos Erica - Moi drodzy. Najwyższy czas dać się rozerwać naszej cudownej wokalistce przy jej solowym wykonaniu naszej piosenki.

          Chłopak zaczął grać na gitarze i rozległ się cudowny głos Evelyn. Nie zdążyłam się dobrze przysłuchać jaka to była piosenka, ponieważ już byłam w pomieszczeniu za sceną. Brunet stał oparty tyłem do mnie o blat stołu. Plecy nieco mu się rozluźniły, ale widziałam że nadal ciężko oddycha walcząc z emocjami.

- Gabu.. - położyłam delikatnie dłoń na jego ramieniu i odwróciłam go w swoją stronę. Nie mogłam wyczytać niczego z jego oczu. - kochanie, co się...

- Widziałem. Widziałem jak na ciebie patrzy! Rozbierał cię wzrokiem! Kto to jest? Kim on do cholery jest i co was łączy?!

- Uspokój się, proszę. Posłuchaj. Nie wiem kto to jest. Nie znam go. Nie masz się czego obawiać. Nie kręcą mnie dojrzali mężczyźni. - wspięłam się na palcach i pocałowałam go. Niestety nie odwzajemnił mojego pocałunku, ale wyczułam, że się rozluźnił i ustabilizował oddech. - Wierzysz mi czy nie?

            Gabriel skinął głową. Uśmiechnęłam się na choć tak mały przejaw aprobaty z jego strony. Wzięłam go za rękę i splotłam nasze palce. Oparłam głowę o jego klatkę piersiową i po chwili poczułam jego dłoń na moich plecach. Cieszyłam się niezmiernie. Jego reakcja na scenie nie wróżyła niczego dobrego, ale była widocznie tylko chwilowa.

- Wracamy? Chłopcy na ciebie czekają, jeszcze nie skończyliście koncertu.

- Skończyliśmy, nie ma już po co wracać. - Eric wszedł na zaplecze i rzucił Gabrielowi groźne spojrzenie. Zaraz za nim weszli pozostali członkowie kapeli oraz Eve, która natychmiast rzuciła mi pytające spojrzenie.

- Możesz mi do cholery powiedzieć, co to miało znaczyć? - Eric wskazał ręką w stronę sceny.

- Źle się poczułem. Sorry.

- Ah tak. Mi to na coś innego wyglądało. Alice, może ty mi powiesz coś ciekawszego?

- Eric... Na prawdę, Gabe jest dzisiaj strasznie słaby, daj mu spokój.

- Oczywiście. Następnym razem w gorszy dzień po prostu nie wychodź na scenę.

- Nie przesadzasz...? To nie jego wina. - wtrąciłam widząc jego minę. Już miał coś odpowiedzieć, kiedy Eve sięgnęła po jego dłoń. Chłopak wyluzował i spojrzał na przyjaciela - Przepraszam stary. Zapomnijmy o tym.

         Gabu skinął głową i wyszedł tylnym wyjściem na parking. Minęłam Evelyn rzucając jej wdzięczne spojrzenie .- Widzimy się jutro. Wszystko wyjaśnię - powiedziałam szeptem i wyszłam za Gabrielem. Kiedy byłam na parkingu siedział już za kierownicą. Wsiadłam do samochodu. Całą drogę odbywaliśmy w ciszy. Kilka razy zbierał się w sobie, żeby się odezwać, ale w końcu nic z tego nie wychodziło. Kiedy chłopak zajechał pod mój dom i wyłączył silnik w końcu znalazłam w sobie odwagę i odwróciłam się w jego stronę. Położyłam dłoń na jego ręce i odezwałam się - Wszystko okay?

- Tak.. Myślę, że tak...

Czekałam w ciszy przez jakiś czas aż coś w końcu powie, jednak po raz kolejny ogarnęło nas milczenie.

- Czas na mnie.

         Skinął głową. Tylko tyle. Poczułam się źle. To nie była moja wina, a on jakby mnie za to karał swoim milczeniem. Było mi potwornie przykro. Co prawda, ja w jakimś sensie też zawiniłam. Kiedy wpadłam na Tajemniczego Nieznajomego nie mogłam od niego oderwać wzroku. Ale to jeszcze o niczym nie znaczyło! Miał wyjątkową urodę, nic więcej. Westchnęłam ciężko. - Nie pożegnasz się?

         Spojrzał na mnie. Nareszcie. Nachylił się i pocałował mnie w czoło. Nadal milczał. Miałam do niego żal. Tak. Ale co mogłam zrobić. Wystarczyło czekać. Kiedy wysiadłam z samochodu on natychmiast odjechał. Nigdy sie tak nie zachowywał. Zachowaniem całkiem się różnił od tego sprzed koncertu. Jeszcze długo stałam na ulicy z opuszczonymi rękoma, patrząc w stronę gdzie zniknął jego samochód. 

***

Wybaczcie.

Od ostatniego rozdziału minęło 118 dni.

Ta liczba mówi sama za siebie.

Miłej lektury.

Bezimienna.

Rozdział XVI

          Kobieta odłożyła długopis, zdjęła okulary i spojrzała na mnie pytającym wzrokiem. Chwilę potem jej spojrzenie przeniosło się na moją nogę. Westchnęła ciężko i wskazała na fotel przed swoim biurkiem. Podchodząc do niej i siadając w wyznaczonym miejscu, czułam się jak na jakimś przesłuchaniu, a nie rozmowie z własną rodzicielką.
- Chyba rzeczywiście musimy porozmawiać. Dlaczego nie wiem nic o zajęciach z jazdy konnej?
        Już jej pierwsze słowa mnie rozbiły. Żadnego pytania o nogę, jak się czuję, jak sobie radzę, tylko od razu oskarżenia. Nie tego się po niej spodziewałam. Wiedziałam, że będzie na mnie zła, bo skłamałam, nic nie powiedziałam, ale żeby od razu przechodzić do rzeczy.
- Mamo, wiesz, że nie miałam innego wyboru..
- Alice! Czy ty tego nie rozumiesz? Wiesz co się będzie działo kiedy ojciec wróci? Wiesz co to będzie oznaczać?
Domyślam się. Kolejne siniaki pod okiem i nieprzespane noce.
- Tak, wiem, ale pomyślałam, że mogłabyś... - spojrzałam na nią błagalnym wzrokiem.
- Co mogłabym? Okłamać go? I tak prędzej czy później dowiedziałby się, Alice, nie możesz tak po prostu robić czego chcesz.
- Mamo, proszę cię, nie możemy utrzymać tego w tajemnicy? Powiem, że spadłam ze schodów, albo miałam wypadek na wf-ie, cokolwiek.
- Nie.
- Dlaczego się mu nie postawisz? Zawsze robimy to czego on chce, zawsze musi być wszystko tak, jak Deryl to zaplanuje.
- To jest twój ojciec, uważaj na słowa.
- Co to za ojciec? Co to do cholery za ojciec, który dyktuje mi jak mam żyć, robi wszystko wbrew mnie - odetchnęłam głęboko, mając już łzy w oczach - Ojciec, który podnosi na mnie rękę, jest zwykłym zboczeńcem, a nie człowiekiem, jest dla mnie NIKIM. Ktoś, kogo powinnam kochać, a zwyczajnie się go boję.  - drugiej części nie dałam rady wypowiedzieć. Wszystko zostało w moich myślach. Miałam powiedzieć prawdę, wszystko z siebie wyrzucić, a zamilkłam.
          Mama przez kolejną długa chwilę milczała.Widziałam, że bije się z myślami, uporczywie wpatrywała się w kartkę leżącą przed nią. Przez myśl przeszło mi, że może wziąć teraz telefon do ręki i zadzwonić do mojego ojca, wszystko mu powiedzieć.Wtedy byłoby już po mnie.
- Niech będzie. Ale to ostatni raz kiedy cię kryję. Masz zamiar dalej jeździć?
- Chciałabym - powiedziałam niepewnie.
        Nie odezwała się, jednak w jej oczach widziałam pozwolenie. To było...dziwne. Chciałam się uśmiechnąć, jednak nie mogłam, byłam zablokowana. Podziękowałam cicho i odwróciłam się chcąc wyjść.
- Kochanie - spojrzałam na nią - Jak z nogą?
- Chyba dobrze. Tak, jest w porządku, zawsze mogło być gorzej. - wyszłam z pokoju lekko zatrzaskując drzwi. Nie zatrzymałam się ani na chwile, póki nie znalazłam w swoim pokoju. Oparłam się o drzwi i powiedziałam tylko jedną rzecz. - Tak, to z pewnością nie była rozmowa córki z mamą.

* Następny dzień*

- Cześć księżniczko, czas wstawać, szkoła czeka, a nie chcesz chyba mieć obniżonego zachowania przez spóźnienia.
         Otworzyłam oczy zaspana i spojrzałam na chłopaka leżącego obok mnie. Uśmiechnęłam się i odwróciłam się z powrotem, żeby zasnąć, ale znieruchomiałam. Odwróciłam się gwałtownie i popatrzyłam zszokowana na bruneta, uśmiechniętego od ucha do ucha, który jak gdyby nigdy nic leżał na moim łóżku wpatrzony w sufit.
- Gabriel, jak tutaj się znalazłeś?! Jest siódma rano, moja mama... mojej mamy nie ma w domu, jak otworzyłeś drzwi?
- Poranek z ukochanym w łóżku, wykorzystałbym w nieco inny sposób, ale jak tam chcesz. - przeciągnął się i wstał nie rzucając mi ani jednego spojrzenia. - Przy okazji, zamykaj na noc okno, nie chciałbym, żeby ktoś przede mną się do ciebie dobrał - na jego twarzy błąkał się zawadiacki uśmieszek. - Do zobaczenia w szkole. - nacisnął klamkę.
        Rzuciłam w niego poduszką i wyskoczyłam spod pościeli. Podbiegłam do Gabriela i objęłam go, żarliwie całując go w usta.
- Nie musisz się obawiać. Nikogo nie będzie przed tobą.
- Jeżeli zawsze wyglądasz tak seksownie w bieliźnie to będzie to raczej trudne.. - zagryzł wargę i zlustrował mnie od góry do dołu.
- Gab - zasłoniłam mu oczy i zarumieniłam się. Spałam tej nocy w koszulce i majtkach, ponieważ nie spodziewałam się żadnych gości. Myślałam, że padnę tam ze wstydu.
- No już, już, ubieraj się, czekam na ciebie na dole.
       Wzięłam szybki prysznic i ubrałam czarne spodnie i  bokserkę, a na nią czerwoną koszulę w kratę. Złapałam torbę i zbiegłam na dół. Gabriel siedział w kuchni i pił mleko prosto z kartonu. Kiedy zobaczył mnie odłożył zdobycz na miejsce i zamknął lodówkę.
- Nie będę komentować tego, że nie jesteś u siebie, bo to i tak nic nie da, prawda?
- Czytasz w moich myślach. Gotowa?
       Skinęłam głową i wyszliśmy z domu. Jak zwykle, na podjeździe stał motor chłopaka. Ubrałam kask i wskoczyłam na dwukołowca, obejmując Gabriela. Kiedy byliśmy na miejscu, wszystkie spojrzenia spoczęły na mnie. Tym razem nie dlatego, że Gab mnie obejmował, bo to, ludzie już zdążyli przyswoić do swoich wiadomości, ale dlatego, że byłam jedną wielką kaleką. Uroczo.
- Nie przejmuj się - wyszeptał do mojego ucha i trzymając mnie za rękę, ruszył w stronę szkoły.
          Przy samym wejściu poczułam na karku elektryzujący dreszcz. Zdziwiłam się, ponieważ nigdy przy Gabrielu nie miałam takich oznak. Owszem, czasami jego dotyk odbierał oddech, ale to... Zatrzymałam się i rozglądnęłam się po terenie przed szkołą. Wszyscy wrócili już do rozmów, jednak na chodniku, przy parkingu szkolnym była jedna osoba, która nie postanowiła tego zrobić. Mężczyzna stał oparty o czarnego mustanga, w jednej ręce miał papierosa, a druga miał schowaną w kieszeni. Nie wiedziałam kto to, nigdy wcześniej go nie widziałam. Spojrzenie miał kierowane prosto na mnie, jego twarz nie wyrażała żadnych emocji.
- Alice, coś się stało? - Gabriel pociągnął mnie w swoją stronę i dotknął policzka - Co jest?
- Nic, zdawało mi się, że widziałam Eve - uśmiechnęłam się - Idziemy?
Chłopak uśmiechnął się i wszedł do szkoły. Jeszcze raz spojrzałam przez ramię na nieznajomego i również przekroczyłam szkolny próg.
- Kochana, zobaczymy się po lekcjach - puścił do mnie oko i zniknął w tłumie.
       Lekcje zaczęły mijać zatrważająco szybko, jednak do czasu. Kiedy weszłam do sali od biologi, mój żołądek ogarnął niespodziewany skurcz. Referat. Po wczorajszym wypadku, na śmierć zapomniałam o karnym zadaniu. Jedynym ratunkiem w tym momencie była nadzieja, że profesor White zapomni o tym. Zajęłam swoje miejsce i czekałam ze zniecierpliwieniem na przyjście nauczyciela. Spojrzałam z uśmiechem na Evelyn, która weszła i zajęła swoje miejsce przede mną.
- Jak tam noga? Dajesz radę z chodzeniem?
- Noga w porządku, gorzej z moim życiem.
- Jak to życiem? - spytała zaniepokojona.
- Nie mam referatu. Już po mnie, przecież jak gościu mi każe pokazać, a ja mu nie oddam to będzie bliskie spotkanie z dyrektorem.
- Bez przesady, od razu z dyrektorem.... Najwyżej wpisze ci zero, nie martw się. Nie powinno być aż tak źle...
- Proszę zająć miejsca i zaprzestać wszelakich rozmów. Zaczynamy dzisiejszą lekcję, tylko sprawdzę obecność, zacznijcie czytać temat z 93 strony.
       Nauczyciel zaczął sprawdzać obecność. Kiedy skończył, do sali weszła spóźniona Nadia.
- Kolejne spóźnienie w tym miesiącu, nie przesadzasz za bardzo?
- Przepraszam pana, miałam drobny wypadek przed lekcjami, ale sytuacja jest już opanowana. Właśnie, mam pytanie, zdążyłam na referat Alice? Chciałam go usłyszeć, bardzo mi na tym zależy.
       Zachłysnęłam się powietrzem. Wredna żmija, musiała to zrobić, skończona idiotka jak zwykle robi wszystko przeciwko mnie. Miałam ochotę ją rozszarpać, nawet na oczach profesora White'a. Eve obejrzała się, a w jej oczach widziałam wściekłość. Odwróciła się w stronę Nadii.
- Zamknij się Forrest - syknęła tak, żeby nauczyciel jej nie usłyszał. Jednak na brunetce nie zrobiło to większego wrażenia. Na jej ustach jak zwykle w takich momentach, widniał triumfalny uśmiech.
- Racja, dziękuję Nadia, całkowicie bym o tym zapomniał. No więc, Alice? Zapraszam na środek.
      Wstałam z miejsca i ruszyłam na środek klasy. Co miałam powiedzieć. Że pies zjadł mój referat? Że ktoś po drodze ukradł mi zeszyt z biologii? A może przylecieli kosmici i ukradli moje notatki, żeby wykorzystać je w zawładnięciu światem. Wybuchłam śmiechem w swoich myślach. Postanowiłam, że powiem prawdę, z małą domieszką kłamstwa, żeby aż tak źle nie wyjść przed nauczycielem.
- Bo widzi pan.. Miałam wypadek - wskazałam na nogę - Nie miałam jak zrobić zadania, przeczytałam temat w podręczniku, jednak zabrakło czasu na napisanie.
- Przepraszam bardzo, upadek nie był tak groźny, a pobyt w szpitalu mógł trwać maksymalnie dwie godziny, mogła spokojnie odrobić zadanie.
- Nadia, zamknij się ty skończona, perfidna idiotko. - Evelyn nie wytrzymała i musiała się odezwać - Jak masz ból dupy to idź do pielęgniarki. Chociaż nie, lekarz temu nie pomoże.
- Panno Atkins, proszę uważać na słowa. Alice, dobrze, w takim razie skoro nie napisałaś zadania, przepytam cię z przeczytanego materiału.
       Nadia zaczęła się śmiać, a moje dziesięć minut śmierci właśnie się rozpoczęło.

* 40 minut później *

         Z lekcji wyszłam blada jak trup. Natychmiast dopadła mnie Evelyn i zaciągnęła na świeże powietrze, gdzie czekał już na nas Gabriel. Z jednej strony chciałam zabić winowajcę całego zajścia, ale z drugiej strony obwiniałam siebie za to, że nie zrobiłam tego zadania. Ostatnia lekcją był wf, a ja nie miałam najmniejszej ochoty w nim uczestniczyć. Profesor White nic nie powiedział na to, że nic nie wiedziałam. Kazał usiąść, zanotował coś w swoim kalendarzu i dzienniku, po czym kontynuował lekcję. Nawet jak zadzwonił dzwonek nie odezwał się do mnie na słowo. Nie wiedziałam co to oznacza, ale wiedziałam, że mi to nie umknie płazem.
- Wspaniale, księżniczka Nadia po raz kolejny się popisała i wygrała - burknęłam pod nosem i usiadłam na kolanach Gabriela. Nawet nie wiem co mnie teraz czeka.
- Cześć Gabriel - blondynka przywitała się z chłopakiem - Nie będzie tak źle, Alice, jak coś to się za tobą wstawimy, coś się wymyśli.
- Dokładnie. A w między czasie, kochane dziewczęta, oczekuję was jutro na naszym koncercie i nie przyjmuję słów sprzeciwu, umowa stoi?
- Ale Gab, jak ja pójdę na imprezę, jestem teraz kaleką, bez szans.
- Chodzisz do szkoły to i na koncert się doczłapiesz - pocałował mnie w czoło - Eve, musisz jej pomóc, a powiem ci, że Erick bardzo liczy na to, że się zjawisz - mrugnął do niej - To jak, umowa stoi?
- Stoi - odpowiedziałyśmy zgodnie, ze śmiechem.
       
      Wieczorem wzięłam Spike'a i jak zwykle poszliśmy na spacer nad staw w lesie, gdzie miałam się spotkać z Gabrielem.Chciałam pobiegać, bardzo tego potrzebowałam jednak na razie mogłam o tym zapomnieć. Właśnie miałam skręcić w ścieżkę prowadzącą do lasu, kiedy minęło mnie znajome auto. To samo auto, o które z samego rana podpierał się tajemniczy mężczyzna. Zatrzymałam się, ale kiedy zobaczyłam, że mustang zniknął za zakrętem, wzruszyłam ramionami i wznowiłam spacer. Po jakimś czasie byłam na miejscu. Gabriel już na mnie czekał. Spike jak zwykle z radością powitał chłopaka. Usiadłam obok i podwinęłam kolana.
- Rozmawiałam z mamą.. - zaczęłam cicho temat, którego unikałam przez cały dzień.
- Nareszcie -odpowiedział z uśmiechem i objął mnie przyciągając do siebie.
- Gabriel, ale nie powiedziałam najważniejszego, nie powiedziałam co zrobił ojciec, nie dałam rady, nie wiem czy się bałam, czy co, ale nie zrobiłam tego. - powiedziałam wszystko na jednym wydechu.
- W takim razie o czym rozmawiałyście? - jego głos był spięty,nie podobało mi się to.
- Mama nie powie ojcu, dlaczego mam na nodze stabilizator, to znaczy ustaliłyśmy inne wytłumaczenie.. Dobrze zrobiłam?
- Dobrze, ale kochanie, zrozum, że musisz kiedyś z nią na ten temat rozmawiać. Nie wiadomo czy Deryl i tobie kiedyś czegoś nie zrobi.- cały czas głaskał mnie uspokajająco po policzku.
- Gabriel, nie mów tak, proszę.
- Już raz cię uderzył... - powiedział to tak cicho i z takim bóle w głosie, że musiałam się odwrócić, żeby mieć pewność, że nie płacze. Miał puste spojrzenie wbite w jezioro. Postanowiłam zmienić temat, nie chciałam zakłócać spokoju tego miejsca takimi sprawami.
- O której gracie jutro?
- Punkt osiemnasta przyjeżdżam po ciebie, masz być piękna, pociągająca i sexowna.
- To raczej niemożliwe z moim obecnym stanem.
- Założymy się? Jeżeli mi się spodoba zaśpiewasz na scenie, jeżeli nie, możesz mi wymyślić jakąś karę.
- Ten zakład jest bez sensu, nawet jak ci się nie spodoba to i tak powiesz, ze jest ok, żebym zaśpiewała. Gab, ja nie umiem śpiewać!
- Błąd! Ty zawsze mi się podobasz. Ale rzeczywiście masz rację, zakład byłby trochę niesprawiedliwy. Uwaga, szybka zmiana tematu. Chciałem cię zaprosić w niedzielę do mnie na obiad. Mój ojciec ma urodziny i chciałbym, żebyś poznała moich rodziców, co ty na to?
- Ale...
- W takim razie się cieszę. O konkretnej godzinie powiem ci jutro, bo jeszcze nie jestem jej do końca pewny. Chłopak widząc moją minę zaczął się śmiać. - Pamiętaj, ja nie znam żadnych słów odmowy. Dobranoc kochanie - pocałował mnie i odszedł. Byłam co najmniej w szoku, ale i ja się uśmiechnęłam. Intrygowało mnie spotkanie z rodzicami chłopaka. Bałam się jak na mnie zareagują, co powiedzą, a wolałabym zrobić na nich dobre wrażenie. Zawołałam psa i ruszyłam powoli do domu.

*Następny dzień, wieczór*
     
        Zbliżała się godzina na którą umówiona byłam z Gabrielem. Przez cały dzień zastanawiałam się co ubrać, żeby nie wyglądać jak idiotka. W końcu stwierdziłam, że czego bym nie ubrała to i tak będę wyglądać śmiesznie, a to wszystko przez ten cholerny stabilizator. To był dopiero drugi dzień, kiedy miałam go założony, a już popadałam w paranoję. Po długim siedzeniu przed szafą w końcu zdecydowałam się na czarną sukienkę. Ubrałam ją, pomalowałam usta krwistoczerwoną szminką, poprawiłam makijaż przy oczach i byłam gotowa. Kiedy schodziłam na dół usłyszałam dzwonek do drzwi. Otworzyłam Gabrielowi i zaczęłam szukać odpowiednich butów do wyjścia.Marzyłam o założeniu szpilek, jednak pozostałam przy czarnych balerinkach.
- Nie no ,szkoda że się nie założyłaś ze mną. Wygraną miałbym jak w banku - powiedział zadowolony i przyciągnął mnie do siebie - Wyglądasz więcej niż seksownie, może preferujesz zostać u ciebie, na przykład w sypialni... - wyszeptał mi do ucha, a mnie przeszedł przyjemny dreszcz.
- Idziemy - wzięłam torebkę i wyszłam z domu.
      Nie mogłam nie usłyszeć mruku niezadowolenia u chłopka. Zaśmiałam się w duszy i zauważyłam, że tym razem pojedziemy jego samochodem. Wsiadłam na miejsce pasażera i zapięłam pas. Gabriel zajął miejsce za kierownicą, jednak nie odpalił silnika i jeszcze raz na mnie spojrzał.
- Jesteś pewna, że nie chcesz zostać?
- Gab, błagam cię, Eve nie będzie na nas całą wieczność czekać. Odpalaj i jedziemy.
- Obawiam się, ze Evelyn ma już zapewnione towarzystwo na dzisiejszy wieczór i nie musimy jej eskortować. Erick miał po nią wpaść.
- Na prawdę?! O boże, jak się cieszę, w takim razie jedziemy szybciej, bo muszę już to zobaczyć. - brunet zaśmiał się pod nosem i wyjechał z podjazdu. Klub znajdował się niedaleko od szkoły, więc dojechaliśmy tam w niecałe dziesięć minut. Ludzie zaczęli się już powoli schodzić. Weszliśmy do środka bocznym wejściem, omijając potężną kolejkę przed głównym wejściem. Za dwadzieścia minut zaczynamy, więc będę na razie uciekał, bo musimy przygotować sprzęt. Jestem pewny, że Evelyn zaraz się tutaj zjawi, więc nie będziesz osamotniona. - Gabriel zniknął w tłumie ludzi powoli schodzących się do klubu.
       Tak jak Gabriel powiedział, po chwili obok mnie zasiadła moja przyjaciółka. Była uśmiechnięta od ucha do ucha, więc mogłam sobie cicho pogratulować sukcesu. Odwróciłam się w jej stronę i nie zdążyłam się nawet zapytać co u niej słychać, ponieważ szybko zwróciła się do mnie.
- Dziękuję.
- Wow, myślałam, ze jak zwykle mnie zwyzywasz, a potem zaczniesz trajkotać jak mogłam dopuścićdo tego wieczoru i godzić się na wyjście.
- Widzisz, boże, Alice, jeszcze raz ci bardzo dziękuję. Tak się cieszę na to spotkanie, że cały od początku dzisiejszego dnia, nie mogłam usiedzieć spokojnie w miejscu.
- No, ale opowiadaj, jak tam się gawędzi z potencjalnym facetem do wzięcia.
- Nie wyobrażasz sobie jaki on jest boski. Wspaniały, tak wspaniały! Przyszedł po mnie punktualnie, dał bukiet kwiatów i obdarował wspaniałym uśmiechem, dlaczego musiałam się od razu tak zakochać..
- Ha! Nareszcie się przyznałaś! Wiedziałam, ja po prostu to wiedziałam! - uśmiechnęłam się i przytuliłam przyjaciółkę - W takim razie będę wam kibicować, bo coś mi się wydaje, ze coś z tego będzie. Zaraz rozpocznie się koncert, trzeba zająć miejsca pod samą sceną, nie uważasz?
- Tak, popieram cię w stu, a nawet w dwustu procentach. Idziemy.

     Już zaczęłyśmy się zbierać kiedy barman podszedł w naszą stronę. Myślałam, że chce nas zapytać o zamówienie, więc szybko odezwałam się w jego stronę.
-My na razie podziękujemy, zajrzymy tu po koncercie.
- Proszę chwile poczekać, zostałem poproszony o przekazanie dla pani drinka. - podał w moją stronę kieliszek. Spojrzałam na niego zdezorientowana.
- Przepraszam, ale chyba to jakaś pomyłka...
- Żadna pomyłka, mężczyzna siedzący tam, prosił żeby przekazać uroczej dziewczynie w czarnej sukience, rozmawiającej z blondynką, tego oto drinka - uśmiechnął się i odszedł do kolejnego klienta.
      Spojrzałam we wskazanym kierunku i moje serce stanęło. Przy barze siedział nie kto inny, niż Tajemniczy Nieznajomy. Powinnam zacząć go tak nazywać, bo to już trzeci raz w ciągu dwóch ni kiedy go widzę. Mrugnął w moją stronę.
- Kto to do cholery jest? - Evelyn huknęła mnie w bok i spojrzała na mnie zaciekawiona.  Odwróciłam się w jej stronę i powoli pokiwałam głową.
- Problem w tym, że nie mam pojęcia... Nie znam tego gościa...
     Odwróciłam się, żeby jeszcze raz spojrzeć na mężczyznę, jednak jego już w tym miejscu nie było. Zniknął.

***

Jest. Długo nie było, zaczęłam wątpić, ale jest. Wiem, długo.

W zakładce pojawił się nasz nowy tajemniczy bohater.

Co jakiś czas zaglądam i widzę, że wyświetleń przybywa. Gorzej z obserwatorami, bo ich ubywa. No, ale trudno się dziwić, moja wina. No nic, mam nadzieję, że was nie zawiodłam z oczekiwaniami. 

Czekam na wasze komentarze!

Całusy, Bezimienna.

Liebster Award #7, 8, 9, 10, 11, 12, Versatile Blogger Award #1

Czas nadrabiać zaległości!!! Trochę się tego nazbierało :) Chcę podziękować z całego serca wszystkim, którzy mnie narodzili, czyli:
- Szalona Romantyczna - autorka opowiadania: http://ej-romantycznahistoria.blogspot.com
- Mroczna - autorka opowiadania: http://opowiadanie-nienawisc.blogspot.com
- Seledynowa - autorka opowiadania: http://seledynow.blogspot.com/
- Pozyytywnaa - autorka opowiadania: http://bezcelowe-marzenia.blogspot.com/
- Bonia4444 -autorka opowiadania: http://czerwcowakatastrofa.blogspot.com
- Mysterious - autorka opowiadania: http://naznaczona-smiercia.blogspot.com

 „Nominacja do Liebster Award jest otrzymywana od innego blogera w ramach uznania za „dobrze wykonaną robotę” Jest przyznawana dla blogów o mniejszej liczbieobserwatorów, więc daje możliwość ich rozpowszechnienia. Po odebraniu nagrody należy odpowiedzieć na 11 pytań otrzymanych od osoby, która Cię nominowała. Następnie Ty nominujesz 11 osób (informujesz ich o tym) oraz zadajesz im 11 pytań. Nie wolno nominować bloga, który Cię nominował.” 

Czas zacząć! 

Pytania od Szalona Romantyczna:
1. Ile zastanawiałaś się nad rozpoczęciem pisania bloga? A może to była spontaniczna decyzja?
W zasadzie to był spontan. Już wcześniej starałam się coś bazgrolić z koleżanką i myślę że to mnie nakłoniło do rozpoczęcia przygody z tym opowiadaniem. To była chwila, jedno pytanie. I decyzja podjęta. Bardzo się z tego cieszę :)
2. Sama podjęłaś tą decyzję, czy może ktoś cię namówił?
Jak już wspomniałam, sama podjęłam tę decyzję. 
3. Jaki gatunek literacki najbardziej lubisz?
Nie będzie chyba zdziwienia jeśli powiem że epika :D
4. Czy chciałabyś choć na jeden dzień przenieść się w świat swojej bohaterki, bądź swojego bohatera?
Myślę, że z przyjemnością. Chciałabym wcielić się w postać Alice i spróbować zmagać się z jej przeciwnościami losu Myślę, ze byłaby to ciekawa przygoda.
5. Czy opisywana przez ciebie historia odgrywa się w miejscach, które znasz, w których kiedyś byłaś?
Nie, nigdy nie odwiedziłam Berlina. Jedynie byłam raz w Londynie, który ukazuje się w jednym z rozdziałów.
6. Gdzie byś chciała pojechać najbardziej?
Chciałabym pojechać nad Lazurowe Wybrzeże. To moje marzenie :)7. Wiążesz swoją przyszłość z pisaniem?
Nie wydaje mi się. Pisanie jest dla mnie odskocznią od rzeczywistości, jednak nie planuję tego wiązać z moją przyszłością. Chociaż kto wie... He he he.
8. Jak reagujesz na krytykę?
Krytyka w każdej postaci jest bardzo pożyteczna. Cieszę się, że ktoś wytknie mi błędy, powie co jest nie tak, ponieważ uczymy się na własnych błędach :) Nie reaguję złością, wręcz przeciwnie - radością. 
9. Chciałabyś być sławna? Dlaczego?
Nie, nie lubię być w centrum uwagi, jestem osoba spokojną i nie wyróżniającą się niczym niezwykłym. 10. Wierzysz w miłość od pierwszego wejrzenia? A w przyjaźń damsko-męską?
W miłośc od pierwszego wejrzenia, niekoniecznie. Przynajmniej ja czegoś takiego jeszcze nie przeżyłam :) Jednak w przyjaźń damsko - męską jak najbardziej :) Sama mam bardzo dobrego przyjaciele, któremu mogę powierzyć wszystko i zaufać. Wiele osób mi wmawia, że nie ma czegoś takiego, jednak ja żyję dalej i wierze w moje przekonanie. 11. Pisanie to twoje najważniejsze hobby, czy masz inne?
Owszem, mam wiele innych hobby :) Jednym z najukochańszych jest jazda konna. Jeżdżę już od ponad 12 lat, kocham ten sport i myślę, że nigdy nie przestanę ;) Inne sporty również są moją pasją, np siatkówka, rolki czy piłka nożna. Jestem zaciętym kibicem WKS-u. :)

Pytania od Mroczna:

1. Ulubiona potrawa?

Pierogi mojej mamy! ;)

2. Kim chcesz zostać w przyszłości?

Jeszcze nie wiem. Początkowo miał być weterynarz, ale pany się zmieniły. Myślę, że może biotechnologia.. Zobaczymy jeszcze. 

3. Co skłoniło cię do pisania?

Odpowiedź już była. Szukać wyżej ;)

4.Masz zwierzę ( nie wliczając rodzeństwa :p)?

Owszem, psa - Lucky :)

5.Wierzysz w pechowe/ szczęśliwe liczy?

Nie.

6. Co robisz, gdy masz zły humor?

Siedze w pokoju, słucham muzyki i staram się nie myśleć o niczym. :) Jem słodycze :P

7. Ulubiona książka?

Ojjjjj, duużo ich, gdybym zaczęła wymieniać to chyba bym nie skończyła do wieczora. Jestem prawdziwym molem książkowym :) Najlepsza to chyba: "Dziewiąty mag"  autorstwa A. R. Reystone 

8. Jak masz na imię?
Ania

9. Ulubiona dyscyplina sportowa?
Jeździectwo

10.Czy ktoś z bliskich wie, że piszesz?
Rodzice, ciocia i kuzynostwo ;)

11.Ulubiony film?

Park jurajski! :) 

Pytania od Seledynowa: 

1. Od kiedy piszesz ?

Od grudnia zeszłego roku.
2. Co jest twoją inspiracją?

Wszystko! Filmy, książki, codzienne życie, muzyka, to co mnie otacza :)3. Masz autorytet? Jeśli tak to jaki?

Moich rodziców :)4. Skąd wzięłaś pomysł na bloga?

Przyszedł sam. Ot tak :)5. Inne twoje blogi?

Brak :(6. Ulubiony pisarz/ pisarka?

Stephenie Meyer

7. Ulubione wydawnictwo?

MAG8. Najlepsza ekranizacja?

Mi bardzo podoba się ekranizacja książki "Miasto kości" 9. Ulubiona książka?

Wyżej :)10. Ulubiony bohater/bohaterka?

W tym momencie trudno mi powiedzieć ;)
11. Ulubiony cytat?

"Przyjaciele są jak ciche anioły, które podnoszą nas, kiedy nasze skrzydła zapominają jak latać."

Pytania od Pozyytywnaa:

1. Jak zaczęła się Twoja przygoda z pisaniem?

Wyyżej :)

2. Spełniło się kiedyś jakieś Twoje marzenie?

Mieć psiaka, pojechać na obóz jeździecki, odwiedzić Londyn :)

3. Jak przeżywasz dołujące dni?

Wyyżej :)

4. Co sądzisz o transseksualistach?

Mi tam wsio. Niech se będą, tylko żeby nie przekonywali społeczności do tego, by inni byli tacy jak oni. 

5. W jaki sposób zniechęciłabyś do siebie natarczywą osobę?

Hmmm. Trudne pytanie.. Nigdy się nad tym nie zastanawiałam.. Preferowałabym raczej powiedzieć, żeby dała mi spokój i się odczepiła. 

6. Jak najczęściej spędzasz sobotnie wieczory?

Zwykle z popcornem i przed telewizorem z rodzinką ♥

7. Twój najzabawniejszy sen?

Ohohohooh. Moja przyjaciółka, która była pomidorem goniąca mnie z nożami.. Tak, to było z pewnością zabawne ale i dziwnie ^^

8. Jakie jest Twoje ulubione miasto w Polsce?

Wrocław ♥

9. Najlepszy film jaki w życiu obejrzałaś, to...?

Nie wiem, obejrzałam dużo fajnych filmów, ale nie wiem który był najlepszy ;)

10. Jak spędzisz resztę wakacji?

Raczej już końcówkę :) W podróży do domu ;) I z przyjaciółmi

11. Ile masz lat? :D 

17

Pytania od Bonia4444:

1. Masz jakieś hobby? Jakie?

Wyyżej ;P

2. Wolisz oglądać film/serial czy czytać książkę? Dlaczego?

Czytać książkę, ponieważ czasami filmy pozostawiają wiele do życzenia i nie mamy okazji rzucić wodzę fantazji.

3. Oglądasz jakieś seriale? Jakie?

"Pamiętniki wampirów", "Doktor House", "Violetta" xd

4. Co najbardziej lubisz w blogowaniu?

Że mogę się odciąć od rzeczywistości i wylać na "papier" swoje wszystkie emocje i pomysły :)

5. Co Cię skusiło, by założyć bloga?

Wyyżej ;)

6. Masz jakąś tajemnicę, której nigdy nikomu byś nie wyjawił/a?

Tak :)

7. Co chcesz robić w przyszłości?

Wyżej... ;__; 

8. Masz jakieś marzenia, które są praktycznie niemożliwe do spełnienia? Jakie?

Mieć własnego qnia ♥

9. Wierzysz w przesądy?

Nope

10. Jesteś tolerancyjny/a?

Yup

11. Skąd czerpiesz inspirację?

I znów odsyłam wyżej :)

Pytania od Mysterious:

1. Jakie jest twoje największe marzenie?

Wyżej :)
2. Ulubiony film?

Wyżej :)
3. Od kiedy piszesz i dlaczego?

Wyżej :)
4. Gdybyś miał/a wybrać między miłością a przyjaźnią, co byś wybrał/a?

Nie dałabym rady wybrać i to i to jest dla mnie równie ważne. 
5. Jakie są najbardziej cenione przez ciebie cechy u ludzi?

Uczciwość i wola walki
6. Co robisz w wolnym czasie?

Piszę, uprawiam sporty, czytam, słucham muzyki...
7. Jaka jest twoja ulubiona piosenka?

"Let it go"
8. Ile masz lat?

Wyżej :)
9. Która książka wywarła na tobie mocne wrażenie?

"Dziewiąty mag" A.R.Reytone
10. Największą radość sprawia Ci...

Jeździectwo
11. Gdybyś mógł/mogła cofnąć się w czasie, zrobił(a)byś/ to?

Poukładała parę spraw nieco inaczej..

Wszystkie pytania były tak oryginalne, że co chwila musiałam pisać "wyżej". :)

Moje pytania:

1. Gdzie są rzeki bez wody?

2.Kto jest najmądrzejszy?

3. Jakie jest twoje najstraszniejsze przeżycie?

4. Kupiłeś hot doga z sosem łagodnym, ale gdy  próbujesz przekąskę okazuje się, że dodano do niego pikantnego sosu? Jak zareagujesz najostrzej?

5. Trafiasz na wyspę małp. Kogo poprosisz o ratunek? (nie masz telefonu)

6. Rzuca cię chłopak/dziewczyna, jaką użyjesz ripostę, żeby mu szczęka opadła?

7. Założyłeś się z kolegami, o to, że będziesz w telewizji, co zrobisz, aby wygrać?

8. Niechcący zabiłeś muszę owocówkę, a jesteś zwolennikiem zwierząt, jak na to zareagujesz?

9. Znajdujesz zamknięty sejf. Co robisz, żeby go otworzyć i co tam znajdujesz?

10. Wygrałaś w totolotka, żona/mąż każe przeznaczyć pieniądze na cele charytatywne. Co robisz?

11. Czy chciałbyś poczytać mojego bloga?

Nominuję:

• http://keep-ya-far.blogspot.com
• http://justwordssophie.blogspot.com
• http://story-of-dreamland.blogspot.com
• http://sometimeshumanscanbeyourpainkillers.blogspot.co.uk
• http://i-just-want-to-love-someone.blogspot.com
• http://oursillystory.blogspot.com
• http://wybor-miedzy-nami.blogspot.com
• http://czarny-latawiec.blogspot.com
• http://crossover-arrow.blogspot.com
• http://put-forehead-world.blogspot.com

Versatile Blogger Award

Zostałam również wyróżniona do tej nagrody :) Niezwykle się z tego cieszę i bardzo chcę podziękować Pozyytyywna za nominację :)

Zasady:
1. Złożyć podziękowania nominującemu na jego blogu. 
2. Pokazać nagrodę Versatile Blogger Award u siebie na blogu.
3. Ujawnić 7 faktów o sobie.
4. Nominować min.7 blogów, które twoim zdaniem na to zasługują.
5. Poinformować o tym fakcie autorów tych blogów.
7. Trzeba odpowiedzieć i zadać 11 pytań.

7 faktów o mnie:

1. Chodzę do drugiej klasy liceum
2. Od 12 lat jeżdżę konno. Kocham to ♥
3. Nie mogę żyć bez sportu. Jazda konna, rolki, siatkówka, koszykówka, piłka ręczna, pływanie. Zawsze coś musi być.
4. Jestem wiernym kibicem WKS
5. Jestem wolontariuszką we Wrocławskim Schronisku
6. Jestem prawdziwym molem książkowym.
7. Kocham trzy seriale: "Doktor House", "Pamiętniki wmpirów", "Violetta".

Nominuję:

• http://kwiat-amarylisu.blogspot.com
• http://learn-love-again.blogspot.com
• http://between-love-and-hate-is-a-fine-line.blogspot.com
• http://i-hope-your-heart-is-strong-enough.blogspot.com
• http://stream-of-lies.blogspot.com

jak na razie to by było na tyle...

Rozdział XV

Pod szpitalem czekał już na mnie lekarz przyjmujący wraz z wózkiem. Zdziwiłam się na jego widok, ponieważ nie dość, że był bardzo młody, to nie spodziewałam się, że zostanę przyjęta natychmiast. Zwykle na ostrym dyżurze trochę się czeka. Pewnie trenerka ma jakieś przywileje. Westchnęłam kiedy auto zatrzymało się przed samym wejściem do szpitala. Otworzyłam drzwi i wysiadłam. Niestety noga dała o sobie znać i runęłam na ziemię. Zamknęłam oczy, żeby w jakiś sposób uniknąć upadku. Po chwili zorientowałam się, że już powinnam leżeć, wyłożona na chodniku, jednak uniknęłam upadku. Otworzyłam oczy i zobaczyłam, że podtrzymuje mnie lekarz. Spaliłam się ze wstydu i szukałam wzrokiem pomocy u Evelyn.

- Alice miała wypadek, przez co może mieć nieco nieskoordynowane ruchy.

              
          Młody mężczyzna powstrzymał się od wybuchnięcia śmiechem,  w zamian uśmiechając się od ucha do ucha. Na moje policzki wypłynęły jeszcze jaskrawsze rumieńce. Zgromiłam Eve wzrokiem, ponieważ nie do końca chodziło mi o taki efekt. Uśmiechnęła się przepraszająco i wzruszyła ramionami.

- Domyślam się, zwykle trafiają do nas właśnie tacy pacjenci. Alice, tak? Dobrze, siadaj i następnym razem poczekaj, aż ktoś obok ciebie będzie. – pomógł usiąść mi na wózku. Wzdrygnęłam się na samą myśl jak musiałam w tym momencie wyglądać. 

- Czy to jest konieczne? – skrzywiłam się.

- Tak mi się zdaje, ponieważ nie widzę chętnych do noszenia cię po całym bloku ostrego dyżuru. – po raz kolejny posłał zniewalający uśmiech – Nazywam się John Lewis i będę cię męczył przez najbliższy czas.

- Uroczo – burknęłam pod nosem i spojrzałam na trenerkę. – Co z mistrzostwami? Nadia pojedzie, prawda?

- Jeżeli się okaże, że z twoją nogą jest źle, to tak. Przykro mi Alice, ale będzie jeszcze bardzo dużo okazji, żebyś mogła pokazać swoje umiejętności. Ja natomiast wiem, że jesteś niesamowicie utalentowana, masz potencjał i potrafisz porozumiewać się z końmi. – uśmiechnęła się promiennie.

- Dziękuję, bardzo miło mi to słyszeć z pani ust.

- Alice, idę załatwić formalności, a ciebie zostawiam w dobrych rękach. Do zobaczenia później.

                Pani Stuart skręciła w korytarz prowadzący do recepcji, a ja z doktorem Lewisem pojechałam do jego gabinetu. Po drodze mijaliśmy kolejkę pacjentów czekających na przyjęcie. Była potwornie długa i znów zaczęłam się zastanawiać w jaki sposób jej uniknęliśmy. Rozejrzałam się po korytarzu. Wszędzie były białe ściany, nieskazitelnie czyste podłogi, co jakiś czas mijały nas zapracowane pielęgniarki. Nie lubiłam szpitali odkąd złamałam rękę jak byłam mała. Pamiętam, że lekarz który robił prześwietlenie i zakładał mi gips, był tak nieprzyjemny i wredny, że mam do dzisiaj uraz do chirurgów. Chociaż od dzisiaj mogło się to zmienić, zważając na uprzejmość lekarza, który prowadził mój wózek.

- Mów mi po imieniu, nie żaden pan czy doktorze. Czuję się wtedy stary  – zaśmiał się .

- Jasne, mogę spytać ile masz lat? Wyglądasz na bardzo młodego…

- Nie jesteś pierwszą pacjentką, która się o to pyta. Oczywiście, to żadna tajemnica, mam 21 lat.

- I już pracujesz? – spojrzałam na niego z niemałym zdziwieniem – Jak to możliwe?! Powinieneś jeszcze studiować.

- Tak, masz rację, ale moi rodzice są wykładowcami  na Oxfordzie przez co udało mi się szybko dostać do elity szpitala. – uśmiechnął się – Trochę nie fair w stosunku do lekarzy, którzy kończą studia i nie mogą znaleźć porządnej pracy, a wierz mi, zdarzają się takie przypadki – zauważył mój szok na twarzy – Każdy tak reaguje, zaczyna to się robić monotonne – znowu się zaśmiał. -  To teraz opowiedz coś o sobie, z chęcią dowiem się, dlaczego cię tutaj przygnało.

                Niesamowite, że tak dobrze mi się z nim rozmawiało. O wiele lepiej się łapie kontakt z tak młodą osobą, niż z facetem w wieku czterdzieści lat, jak nie więcej. Wyluzowałam się i całe napięcie ze mnie zeszło. Opowiedziałam Johnowi wszystkie wydarzenia z dwóch ostatnich dni. Oczywiście skłamałam w paru  kwestiach, których nie chciałam poruszać, na przykład nie powiedziałam dlaczego miałam tak szaleńcze tępo biegu. Stwierdziłam, że ta informacja nie jest potrzebna doktorowi, a zaoszczędzę na niej sporo czasu, bo musiałabym całą historię mojego życia streścić w dziesięć minut. Było to raczej niewykonalne. Zresztą byłam u chirurga, nie psychologa.

 - Mam już twoje wyniki. Prześwietlenie było niepotrzebne, ponieważ nie masz żadnego złamania, ani pęknięcia – po tych słowach odetchnęłam z ulgą.

- Czyli nie będę musiała nosić gipsu? – Zaczęłam cieszyć się jak małe dziecko. Doktor Lewis się zaśmiał.

- Widzę, że już ci lepiej, oczywiście, nie musisz mieć zakładanego gipsu, jednak nie wrócisz do siebie natychmiast.  - zaniepokoiło mnie to stwierdzenie. - Tak jak już mówiłem, nie ma złamania, natomiast masz naciągnięte ścięgno Achillesa. Dlatego odczuwałaś tak potężny, rwący ból. Założymy ci usztywniacz na dwa tygodnie, możesz w nim spokojnie chodzić. Po dwóch tygodniach musisz się do mnie zgłosić i sprawdzimy jak tam wygląda przebieg leczenia. Nie muszę chyba dodawać, że przez ten okres nie możesz nadwyrężać swojej nogi.

                Dwa tygodnie. I nie wiadomo czy to wystarczy. Po prostu wspaniale, Nadia jak zwykle pokazała, że jest górą i nie da jej się pokonać. Wściekłam się na samą siebie, ponieważ wiedziałam, że nie mam po co pokazywać się na razie w stajni. Brakuje mi tylko spotkać w najbliższym czasie Nadię i zobaczyć jej triumfalny uśmiech na twarzy. Ehh, jak ja bym jej go z tej pięknej, zadbanej twarzyczki zdjęła. Wróciłam myślami do gabinetu doktora Lewisa i westchnęłam niezadowolona.

- Wiem, że nie bardzo cię to pociesza, jednak lepiej, że to tylko naciągnięcie, niż coś poważniejszego.  To tylko dwa tygodnie. No, uśmiech proszę, bo nie znoszę jak moi pacjenci się smucą. Czuję się wtedy niedoceniony – uśmiechnął się, a ja wybuchłam śmiechem.  - Daj mi pięć minut, pójdę załatwić ci usztywniacz.

- Postaram się jakoś przetrwać – rzuciłam szybko do niego kiedy zaczął wychodzić.

Po pięciu minutach rozległo się ciche pukanie. Nie mając pojęcia, kto to mógł być, powiedziałam cicho, że można wejść. Drzwi lekko się uchyliły i przez szparę wychynęła się głowa Evelyn. Uśmiechnęłam się na jej widok.

- Można? Nie będę przeszkadzać?

- Nie, jasne, że nie, możesz wejść.

- Jak się czujesz? Co z nogą? Jest bardzo źle, boli, złamana?

- Eve, spokojnie, nie zaczynaj gadać jak najęta, bo nie skończysz. – zaśmiałam się, po czym i ona wybuchła śmiechem.

- Przepraszam. 

- Noga nie jest złamana, jednak mam coś tam naciągnięte i będę miała usztywniacz.

- Nie jakieś coś tam, tylko ścięgno Achillesa. – odwróciłam się i okazało się, że słowa należą do doktora Lewisa. Wszedł niosąc wspaniały usztywniacz (oczywiście miałam namyśli, paskudny, ogromny przyrząd ortopedyczny). Zaraz za nim pojawiła się moja trenerka.

- Oni są razem, zdążyłam już to zaobserwować – Eve szepnęła mi do ucha, po czym szybko się  wyprostowała – A więc jak długo będziesz robocopem?

Udałam obruszoną, jednak zaraz się uśmiechnęłam, nie mogąc znieść rozbawionego wzroku doktora.  John zasiadł za swoim biurkiem, a jego rzekoma dziewczyna, a moja nauczycielka usiadła obok mnie.

- Całe dwa tygodnie – prychnęłam pod nosem. – A więc jak to dziadostwo się zakłada?

- Dziadostwo?! – teraz to lekarz udawał obrażonego – Żadne mi takie. To cię postawi na nogi i będziesz mogła z powrotem jeździć. Powinnaś być wdzięczna temu, kto to wymyślił.

-W dodatku, że nie musisz nosić gipsu, który jest o wiele mniej wygodny niż to co ci zaraz John… doktor Lewis założy. – tym razem odezwała się pani Stuart . Nie umknęła mojej uwadze, szybka poprawka dziewczyny. Uśmiechnęłam się pod nosem, upewniając się, że Eve miała rację. To dlatego nie musiałam czekać w pięciogodzinnej kolejce. Wszystko teraz było jasne.

- Zanim ci założę twoje „dziadostwo”, przepiszę ci leki przeciwbólowe, ponieważ noga może przez pierwsze dni dawać o sobie znać. Dodatkowo muszę zatelefonować do twoich rodziców, bądź opiekunów prawnych i poinformować o wypadku, interwencji medycznej oraz przebiegu leczenia.

- Nie. – odparłam bez zastanowienia.

Zadzwonienie do mojego ojca i poinformowanie, że podczas treningu jeździeckiego spadłam z konia, było ostatnią rzeczą, której w tym momencie potrzebowałam. W moim domu byłoby wtedy piekło na ziemi. Znów oberwałoby mi się, nie tylko przez słowa, ale obawiam się, że również przez czyny. Z drugiej jeszcze strony był on jeszcze na wyjeździe, więc może nie byłoby tak źle. Jednak niedługo tak czy siak wróci, a usztywniacz będzie na mojej nodze przez dwa tygodnie. Prędzej czy później by się dowiedział. Przecież nie powiem, że to nowa moda, do głupich ludzi on nie należy. 

- Alice, twój sprzeciw nie ma tutaj żadnego znaczenia. Muszę to zrobić, choćby nie wiem co. Do kogo wolisz, żebym zadzwonił?

- Do mamy. – wyciągnęłam jej wizytówkę z portfela i podałam Johnowi – Tutaj jest do niej numer.

- Dziękuję – przez chwilę przyglądał mi się uważnie po czym westchnął – Zadzwonię później. A więc w ten sposób zakładasz „dziadostwo”…

***

- Alice, jakoś wytrzymasz te dwa tygodnie. Później wszystko wróci do normy i zapomnisz o tym co się wydarzyło – Evelyn próbowała pocieszyć mnie w drodze do domu. – No i nie przejmuj się Nadią, może i wygrała tę rundę, ale dopiero jej pokażesz na co cię stać. – To nie ostatnie zawody gdzie zadrzesz jej nosa. Zobaczysz – przytuliła mnie.

- Masz rację, nie ma co się przejmować. Dobrze, że mam taką dobrą przyjaciółkę jak ty. Tylko, że to nie nią się teraz przejmuję. Chodzi o mojego kochanego tatusia – mój głos tonął w ironii – Jeżeli on dowie się, że jednak zapisałam się na jeździectwo to mnie zabije. Muszę, wymyślić jakąś wymówkę, kłamstwo, byleby się o tym nie dowiedział.

- A może porozmawiaj z mamą… - podsunęła delikatnie Eve.

- Nie ma mowy. Evelyn, nie zaczynaj nawet tego tematu, nie chcę się denerwować, a tym bardziej z tobą kłócić.

                Eve się tylko uśmiechnęła i przez resztę drogi nie kontynuowała tego tematu. Rozmawiałyśmy dosłownie o wszystkim. Śmiałyśmy się i wygłupiałyśmy. Po dziesięciu minutach drogi stanęliśmy na światłach i czekałyśmy na zielony sygnał. Spojrzałam w prawo i ujrzałam w samochodzie obok kilku chłopaków, którzy z uśmiechem na twarzy przyglądali się nam. Zaśmiałam się cicho pod nosem, przypominając jak to było z Grace. Nadal bardzo za nią tęskniłam, wiedziałam, że nie szybko się jeszcze z tym pozbieram. Oczywiście była jeszcze Eve, jednak nie było to to samo co z Grace. Ją poznałam niedawno, jednak równie szybko wiedziałyśmy o sobie o wiele więcej  i nasza zażyłość rosła. Odnalazłam kolejną bratnią duszę. Bardzo mnie to cieszyło, potrzebowałam mieć kogoś takiego jak przyszywana siostra, a Evelyn właśnie się nią stawała.

 Kiedy zajechałyśmy na podjazd, dziewczyna się ze mną pożegnała i odjechała.  Otworzyłam drzwi wejściowe i zauważyłam, ze mama krząta się po kuchni. Rzuciłam szybkie cześć i ruszyłam w stronę pokoju na piętrze. Nie mogłam za szybko się poruszać, a moje ruchy były dość nieskoordynowane. Strasznie dziwnie chodzi się w tym usztywniaczu, ale doktor Lewis zapewniał mnie, że po kilku dniach się polepszy. Mama natychmiast wychyliła z kuchni i chciała porozmawiać, ale ja powiedziałam, że nie teraz, bo jestem zmęczona. Powoli wczołgałam się do pokoju, Spike radośnie mnie przywitał i jak zwykle stanął na dwóch łapach, wylizując mi cała twarz. Całe szczęście stałam przy drzwiach, przez co nie runęłam na ziemię. Doczłapałam do łóżka i położyłam się, po czym zapadłam w płytki sen.

Kiedy się obudziłam było mi nieco ciasno na moim dość dużym łóżku. W dodatku coś mnie smyrało po nosie. Podrapałam się w tym miejscu i próbowałam z powrotem zasnąć. Jednak po chwili znów coś mnie łaskotało.

- Spike! Nie możesz znaleźć sobie lepszego zajęcia?! – wrzasnęłam i podniosłam się na poduszce.

- Jak się spało Robocopie? Przykro mi, ale Spike leży pod łóżkiem i nie ma zamiaru pofatygować się na górę. – obok mnie leżał wyciągnięty Gabriel i uśmiechał się zawadiacko.

- Oberwiesz za tego robocopa – rzuciłam w niego poduszką, a on od razu oddał mi tym samym. – Gabu, kto cię tutaj wpuścił? – nadal próbowała go trafić poduszką, chociaż ten w ogóle się tym nie przejmował i unikał zwinnie każdego ciosu.

- Twoja mama.

W końcu złapał mnie za nadgarstki, uniemożliwiając mi próby unicestwienia go. Przyciągnął mnie do siebie, chcąc pocałować, jednak ja odwróciłam ze śmiechem twarz. Gabriel nie czekał ani sekundy dłużej i powalił mnie na poduszki. Usiadł na mnie okrakiem i położył dłonie po obu stronach mojej głowy.

- Co powiesz na to?

- Nic.. Chyba muszę się poddać. – poczułam jak jego mięśnie się rozluźniają, a na jego twarzy pojawił się triumfalny uśmieszek. Wykorzystałam chwilę jego nieuwagi, wykręciłam się i tym razem to on był na dole. Złożyłam na jego ustach szybki pocałunek.

- Wygrałam.

- Jesteś tego pewna? – spojrzałam na jego dłonie, które objęły mnie w biodrach. Już wiedziałam co ma zamiar zrobić. Popatrzyłam na niego błagalnym wzrokiem, niestety to było już nie uniknione. Chłopak zaczął mnie łaskotać. Wiłam się i wrzeszczałam, a ten nie przestawał.

- Gab… Błagam, już nie mogę, starczy!

- Wygrałaś?

- Tak, wygrałam!! – nadal się śmiałam i piszczałam, ponieważ on jeszcze bardziej zaczął mnie łaskotać. – Proszę, już nie mogę!

- Alice, kotku, jeszcze raz się spytam, wygrałaś?

- Nie! Ty wygrałeś, ale daj już spokój!!!

                Gabriel jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki zaprzestał swoich poczynań i pocałował mnie tak delikatnie, a jednocześnie żarliwie, że myślałam, że rozpuszczę się w jego objęciach. Opadłam obok niego i wtuliłam się w ciepłą pościel.

- Która godzina?

- Dochodzi ósma. Alice… Chciałem Cię przeprosić za wczoraj, za bardzo się zdenerwowałem.

- Wystraszyłam się, byłeś tak zdeterminowany i wściekły, że naprawdę się wystraszyłam. Ale było minęło. Tylko proszę, postępuj roztropnie w sprawach z moim ojcem. Pamiętaj, że się o ciebie martwię. A teraz przesłuchanie.– uśmiechnęłam się. – Czemu cię nie było dzisiaj w szkole? Chyba, że cię nie zauważyłam to przepraszam.

- Zrobiłem sobie wolne, nie chciałem cię denerwować, ale jak mi Evelyn powiedziała o wypadku przeraziłem się i to nie na żarty. Jak noga, długo będziesz musiała to nosić? – spojrzał na stabilizator.

- Dwa tygodnie. Dwa tygodnie będę twoim prywatnym cyborgiem. – oboje się zaśmialiśmy.

                Opowiedziałam mu o przebiegu wypadku, o triumfie Nadii, o tym, że nie pojadę na zawody, że bardzo żałuję. Chłopak pocieszał mnie i dodawał otuchy. Powiedziałam o ojcu, że boję się jego reakcji, kiedy usłyszy o jeździectwie, a kategorycznie mi tego zabronił.               Widziałam, że Gabriel po raz kolejny się napina. Po chwili wypuścił powoli powietrze i zapytał się co z mamą.

- Nie wiem. Eve też mówiła, żebym z nią porozmawiała, ale nie wiem czy to dobry pomysł. Wątpię, żebym dużo tym wskórała.

- Jak nie spróbujesz to się nie dowiesz.

                Posiedzieliśmy jeszcze z pół godziny, po czym Gabriel powoli zebrał się i obiecał, że przyjedzie po mnie samochodem. Pożegnaliśmy się i brunet wyszedł. Jeszcze przez długi czas po jego wyjściu zastanawiałam się nad jego sugestią porozmawiania z mamą. Miałam dużo obaw, jednak zdecydowałam się, że powinnam to zrobić. Zebrałam się w garść i zeszłam na dół. Kobieta jak zwykle każdego wieczora siedziała w swoi gabinecie i myślała, nad jakimiś papierami z pracy. Zapukałam cicho i wsunęłam głowę do pomieszczenia. Mama popijała kawę i coś kreśliła w zeszycie. Wyglądała na przemęczoną. Nie chciałam jej niepokoić, ale musiałam wydusić z siebie chociaż trochę. Może ona by mnie wsparła. Kiedy weszłam i zamknęłam za sobą drzwi, kobieta zdjęła okulary i spojrzała na mnie, a potem na moją nogę.

- Mamo, musimy porozmawiać…

***

Oficjalnie możecie mnie zabić.

Miało być często, bo wakacje i wgl, a znów nawaliłam.

Byłam na obozie, później z rodzicami i tak szybko zleciało, że nie miałam ani chwili wytchnienia. No ale nowy rozdział jest i niedługo czeka na was niespodzianka, ponieważ… Niedługo pojawi się nowy bohater! I nie ukrywam, trochę namiesza w życiu Alice... A więc do „napisania” ;*

Pozdrawiam, Bezimienna.