Jeżeli ktoś już zauważył, pojawił się nowy szablon. Ale post nie o tym. Przez dziesięć minut, wczoraj istniał rozdział XIV. Niestety usunął się, a nie miałam wersji roboczej. Także cierpliwości, bo muszę go napisać na nowo. Postram się go dodać jeszcze w tym tygodniu.
Pozdrawiam, Bezimienna ;*
sobota, 28 czerwca 2014
sobota, 17 maja 2014
Rozdział XIII
Czułam się podle. Jak mogłam tak postąpić, jak mogłam pozwolić na to, by Eric mnie pocałował. Była to ostatnia rzecz której teraz potrzebowałam. Mało miałam do tej pory kłopotów? Jeszcze to? Gdyby Gabriel się o tym dowiedział, znienawidziłby mnie. A może już wie? Czyżby Eric okazał się aż tak parszywym człowiekiem i od razu zadzwonił do Gabu z niesamowitą wiadomością? Nie możliwe.. Nie wygląda na takiego. Nie mógłby.. A co jeśli jednak? Miałam mętlik w głowie. Wyjęłam z szafy kurtkę i wyszłam na spacer, jak zwykle udając się w stronę jeziora.
Na dworze było zimno, czułam chłodne, wieczorne powietrze na policzkach, słyszałam szum wiatru gdzieś w lesie. Usłyszałam za sobą ciche sapanie. Odwróciłam się pospiesznie. Nie zdążyłam się rozejrzeć kiedy leżałam już na ziemi. Spike przygniatał mnie swoimi potężnymi łapkami i lizał mnie po twarzy. Zaśmiałam się i kazałam mu zejść. Ucieszyłam się, że ze mną idzie, ponieważ nie lubiłam samotnie krążyć po lesie, dodatkowo wieczorem. Weszłam po lasu, ostrożnie rozglądając się w głąb zieleni. Podążałam krętą ścieżką, która wiła się między drzewami i prowadziła w stronę pięknego stawu. Ziemia była sucha, ale na ustach czułam wilgoć, więc postanowiłam nie długo zostać na spacerze, aby uchronić się przed deszczem. Wkrótce domy przy ulicy skryły się za sosnami, które teraz powoli zastąpiły drzewa liściaste. Wzięłam głęboki oddech i zaczerpnęłam czyste powietrze.
Co chwile moje myśli wracały do wydarzenia sprzed czterdziestu minut. Cały czas byłam roztrzęsiona, załamana, a także zawiedziona. Zawiodłam się na samej sobie. Chociaż z drugiej strony to nie była moja wina. Jednak mogłam tego uniknąć, odmawiając propozycji odprowadzenia mnie. Czyli jednak to była moja wina. Odetchnęłam głęboko, hamując łzy zbierające się pod powiekami. Spojrzałam do góry. Między rozłożystymi koronami drzew, dostrzegłam niebo, niestety było zachmurzone, a liczyłam na jasno świecące gwiazdy.
Zamiast nich, dostrzegłam tylko księżyc. Piękny, była pełnia. Ruszyłam dalej podążając wydeptaną ścieżką. W głowie zaczęłam układać mój plan na najbliższe dni. Co zrobić, żeby Gabriel o niczym się nie dowiedział, lub co zrobić, gdyby już wiedział. Po chwili jednak się zniechęciłam, ponieważ nic sensownego do głowy mi nie przychodziło. Postanowiłam, że będę działać na bieżąco.
Kiedy doszłam nad staw spostrzegłam postać siedzącą na brzegu. Nie musiałam się długo zastanawiać żeby rozpoznać Gabriela. Poznałam jego kontur twarzy, brązowe włosy, idealną posturę i ruchy ciała. Chłopak siedział na głazie przy samym brzegu i co chwila wrzucał kamień do wody, obserwując jak kręgi wzburzonej wody, rozchodzą się powoli rozpływając i pozostawiając spokojną taflę wody. Wyglądał na zamyślonego, nawet zmartwionego czymś. Odetchnęłam głęboko i ruszyłam w jego stronę. Pewnie Eric wszystko już mu powiedział. Miałam ochotę rzucić mu się w ramiona, powiedzieć co się wydarzyło, przeprosić go, wytłumaczyć i liczyć na to, że mi wybaczy. Ale nie mogłam. Nie dałabym rady spojrzeć mu w oczy. Z drugiej strony czekać aż sam do mnie z tym przyjdzie i powie, że nie chce mnie znać? Sama nie wiedziałam co było by lepsze w tym momencie. Spike jak tylko również dostrzegł bruneta, nie patrząc na mnie, pobiegł w jego stronę. Niczego nie spodziewający się chłopak, został zaskoczony przez psiaka, który wyskoczył na niego zza krzaków. Gabriel krzyknął i zaczął się śmiać. Pogłaskał psiaka i rozejrzał się wkoło, zapewne w poszukiwaniu mnie. Wyszłam zza drzewa machając delikatnie w jego stronę. Uśmiechnął się i wstał zmierzając do mnie. Uśmiechnął się co oznaczało, że nie jest najgorzej i zapewne nic nie wie. Ucieszyłam się i nieco pewniej wtuliłam się w jego ramiona kiedy był obok mnie. Wciągnęłam jego zapach i uśmiechnęłam się do siebie szczęśliwa.
- Dlaczego tutaj siedzisz?
- Mógłbym spytać się o to samo.
- Pierwsza zadałam pytanie - uśmiechnęłam się i usiadłam na brzegu, pozwalając Spike'owi usiąść na moich kolanach - Przepraszam, ze na ciebie wyskoczył.
- Nic się nie stało, nie wystraszyłem się - pogłaskał psiaka i oparł się o drzewo - Co ja tutaj robię, tak? Chciałem się przejść, a to miejsce jest na tyle urokliwe, że bez chwili zastanowienia się tutaj wybrałem.
- Mówiłeś, że przychodzisz tu kiedy musisz coś przemyśleć.. - powiedziałam ostrożnie obserwując jego twarz.
- Owszem. - zakończył krótką i zwięzłą odpowiedzią.
Zawahałam się. Nie zabrzmiało to dobrze. Natychmiast wszelkie przypuszczenia, że on jednak wie, powróciły.
- Coś się stało?
- Wiesz.. Nie chcę ci tego mówić. To tylko moje przypuszczenia, które wcale nie muszą być prawdziwe. - w tym momencie serce dziewczyny zaczęło bić trzy razy szybciej.
- Powiedz, proszę. Widzę, że to cię gnębi... - wydusiłam z siebie, czekając na odpowiedź.
- Od dwóch dni mam nieodzowne wrażenie, że mnie unikasz. Nie wiem dlaczego, nie wiem jaki masz powód, ale na prawdę martwię się. Jeżeli.. jeżeli ja robię coś nie tak, to mi to powiedz. Naprawię to natychmiast.
-Gabriel, przestań. - przerwałam mu natychmiast - Nie unikam cię. Wiem, że może to tak wyglądać, ale po prostu źle się czuję. Unikam kontaktu z kimkolwiek, bo nie chcę narzucać wam mojego złego humoru. Jeszcze się zarazicie i będzie epidemia! - zaśmiałam się.
Całe szczęście Gabu również wybuchł i zaczął chichotać. Teraz mogłam się rozluźnić. Jednak zrobiłam to za wcześnie, bo nie przewidziałam następnego pytania, a raczej stwierdzenia, bruneta.
- A jednak wracałaś wczoraj Erickiem.
Koniec.
Widział.
Wie.
Mija pierwsza sekunda.
Druga.
Kolejna.
I jeszcze następna.
Spojrzałam mu w oczy.
W których nie zobaczyłam niczego.
- Ja... - zaczęłam nie spuszczając z niego wzroku - Skąd wiesz?
- Mijałem was, jechałem w stronę centrum. - już się nie uśmiechał, jednak widział tylko, jak wracam z Erickiem, nie widział pocałunku.
- Źle się poczułam. Już miałam po ciebie zadzwonić, kiedy on podszedł, no i tak wyszło.
- Rozumiem, jak się teraz czujesz? W porządku wszystko? - spojrzał na mnie zatroskanym wzrokiem.
Pokiwałam głową. Oczywiście, że się dobrze czułam, wcale się źle nie czułam. Musiałam wymyślić wymówkę, musiałam go okłamać. Strasznie mnie to boli, nie chciałam oszukiwać Gabriela, ale czy miałam wyjście?
Chłopak mnie przytulił. Siedzieliśmy tak jeszcze przez jakąś godzinę. Obserwowaliśmy taniec świetlików na gładką taflą wody. Całe jezioro było bajecznie oświetlone, słaby wietrzyk rozwiał chmury, przez co mogliśmy zobaczyć skrzące niebo. Gwiazdy wydawały się jak na wyciągnięcie ręki. Siedzieliśmy w przyjemnej ciszy. Nagle zauważyłam spadającą gwiazdę, ciągnącą za sobą jaskrawą poświatę. Uśmiechnęłam się i wskazałam Gabrielowi.
- Pomyśl życzenie, księżniczko - pocałował mnie w policzek.
- Chcę, żeby wszystko było mniej skomplikowane. - pomyślałam i zamknęłam oczy.
*Na drugi dzień*
Nareszcie byłam gotowa do wyjścia. Wszystko zrobiłam, nałożyłam szybko makijaż, spakowałam się i wybiegłam z domu, ponieważ na zewnątrz miałam spotkać się z Gabrielem. Jednak zamiast niego spotkałam Evelyn. Uścisnęłam ją i ruszyłyśmy w stronę szkoły.
- Czemu nie ma Gabriela? - spytałam sie zaniepokojona, ponieważ obiecał mi, że przyjedzie po mnie motorem.
- Dzwonił do mnie, że musi coś załatwić, a nie chciał, żebyś szła sama do szkoły, więc poprosił mnie, abym ci towarzyszyła.
- Dziękuję, że przyszłaś.
- Wiesz, miałam w tym interes. To znaczy, nie zrozum mnie źle, ale mam do ciebie pytanie..
- Wal śmiało - uśmiechnęłam się.
- Co się wczoraj stało?
- Nie rozumiem? - odpowiedziałam pytaniem, nie zwalniając kroku.
- Całowałaś się z Brown'em. - stanęłam jak wryta słysząc wypowiedziane przez koleżankę nazwisko Ericka. - Słuchaj, wiesz, że ja Gabrielowi nic nie powiem, ale..
- Eve, to nie tak jak myślisz. Zgodziłam się, żeby mnie odprowadził, było w porządku. Nic się nie wydarzyło, dopóki nie doszliśmy do mojego domu. Chciałam się z nim pożegnać, a on mnie pocałował. Odepchnęłam go od siebie, on nic nie powiedział, odszedł, boże, ja nie wiem co mam robić.. - zaczęłam wyrzucać z siebie potok słów.
- Alice! Nie histeryzuj, posłuchaj mnie - potrząsnęła mną i pociągnęła w stronę szkoły - Posłuchaj, skoro to on ciebie pocałował, a nie ty go, to powiedz to Gabrielowi. Wybaczy ci na pewno, ponieważ to nie była twoja wina. Tylko się nie zamartwiaj tym, bo źle to na ciebie wpływa. Jasne?
- Myślisz, że powinnam z nim porozmawiać?
- Jestem tego pewna. Tylko się nie stresuj. Rozumiem, że to ciężka sytuacja, ale grunt to opanowanie. Zobaczysz, wszystko się wyjaśni i będzie dobrze - przytuliła mnie.
Nawet nie zauważyłam, a już byłyśmy w szkole. Rozejrzałam się, jednak nadal nie widziałam Gabriela. Wzruszyłam ramionami i ruszyłam na cotygodniowy bój z profesorem od historii.
Lekcje minęły szybko i spokojnie, gbyby nie niezapowiedziana kartkówka z matematyki, którą z całą pewnością zawaliłam. Kto wymyslił coś tak głupiego jak całki? I na co mi to w życiu potrzebne? Cały dzień spędziłam z Evelyn. Nareszcie był koniec lekcji, więc wyszłam przed szkołę, gdzie czekał już na mnie Gabriel. Niestety nie sam. Szłam w jego stronę licząc kroki. A może oddechy? Sama nie wiem co liczyłam. Najbardziej bałam się tego co usłyszę. Byłam coraz bliżej rozmawiających przyjaciół. Spojrzałam na bruneta, który uśmiechnął się do mnie promiennie. Podeszłam jeszcze bliżej i słyszałam ich rozmowę.
- Jeszcze jedną rzecz miałem ci powiedzieć, chyba tą najważniejszą. - moje serce zamarło - Pocałowałem Alice.
Czas stanął w miejscu.
Gabriel spojrzał na mnie. Widziałam w jego oczach smutek, rozczarowanie i.. złość. Jego oczy płonęły gniewem. Gabriel odwrócił się w stronę Ercicka i zamachnął się. Jednak chłopak uniknął ciosu od przyjaciela zatrzymując pięść dłonią.
- Ty cholerny... - Gabriel był wściekły. Stała i przerażona patrzyłam na rozwój sytuacji.
- Zanim mnie zabijesz, pozwól mi coś powiedzieć.
- Tutaj nie ma nic do mówienia! Pocałowałeś moją dziewczynę! Moją Alice! A miałem cie do cholery za przyjaciela! - zaczął się z nim szarpać. Bałam się, że to przeistoczy się w bójkę. Bałam się, że coś sobie nawzajem zrobią.
- Gabriel! Posłuchaj mnie, potem możesz ze mną zrobić co zechcesz - wrzasnął na niego i odepchnął go od siebie tak mocno, że brunet mało co się nie przewrócił.
Wokół nas zebrała się już spora grupka osób, która przekrzykiwała się wzajemnie zachęcając do bójki. Naprzeciw mnie z tłumu wyszła Evelin i spojrzała na mnie ze smutkiem. Miałam ochotę zapaść się pod ziemię. Co chwila napotykałam pełne bólu spojrzenie Gabriela, który jakby pytał się, dlaczego mu to zrobiłam. Serce ścisnęło mi się z żalu. Nie mogłam mu spojrzeć prosto w oczy.
- Jak wiesz, Alice zachowała się ostatnio trochę dziwnie, sam do mnie z tym przyszedłeś, powiedziałeś, że nie wiesz co robić, że martwisz się o nią.
- Człowieku co ty pieprzysz! Słyszysz sam siebie?! I co? Wykorzystałeś to, że ona mnie unika?! Złapałeś okazję żeby się do niej zbliżyć, czy co!? Bo nie rozumiem! - co chwila zaciskał i rozluźniał pięści.
- Nie. Chciałem z nią porozmawiać, dowiedzieć się czegoś. Zachowywała się tak samo jak moja młodsza siostra.
- Co do tego ma twoja siostra?
Słuchałam tej rozmowy, ale byłam nie do końca świadoma tego, co tu się działo. Byłam tłem, oni rozmawiali, jakby mnie tutaj w ogóle nie było.
- To, że była bita, Alice zachowuje się dokładnie tak samo. Może tego nie dostrzegasz, bo jesteście razem, ale jak się spojrzy z innego punktu widzenia.. - on wiedział, on wszystko wiedział.
- Słyszysz to?! Człowieku, co ty bredzisz!
- Sam zobacz - podszedł do mnie. Kątem oka widziałam jak Gabriel rusza w furii w naszą stronę, jednak został przytrzymany przez kolegę z zespołu.
Eric delikatnie dotknął mojej twarzy. Zadrżałam. Nie chciałam tego wszystkiego, nie tak to miało wyglądać. A jeśli on mnie teraz pocałuje? Co będzie? Gabriel Nadal szarpał się trzymany już przez dwóch chłopaków. Czekałam ze łzami w oczach, aż chłopak stojący przede mną, po raz kolejny mnie pocałuje. Jednak to się nie stało. Eric delikatnie, kciukiem przetarł skórę w miejscu, gdzie zakryty był siniak. Kilka razy jeszcze musnął ręką moją twarz i odsunął się ode mnie.
- Spójrz.
Patrzyłam się na bruneta ze łzami w oczach. Pojedyncze krople spływały po moich policzkach.
Zapomniałam o mnóstwie ludzi, obserwujących całe wydarzenie. Gabriel nawet nie drgnął, wpatrywał się w miejsce, gdzie widniała śliwa.
- Pocałowałem ją tylko dlatego. Inaczej nie dałaby sobie tego obejrzeć.
Zdałam sobie sprawę z tego, że wczoraj na spacerze, nie miałam poprawionego makijażu. Mój pamiątkę po ojcu było widać, więc gdyby nie późna pora i ciemność, Gabriel zobaczyłby podbite oko.
- Przepraszam, jeśli cię uraziłem, jeśli was uraziłem, ale chciałem pomóc. - wsunął ręce do kieszeni i odszedł.
Gabriel wyszarpnął się z ucisku chłopaków i podszedł do mnie.
- Dlaczego mi nie powiedziałaś, kto ci to zrobił? - dotknął delikatnie mojej twarzy. Zataczał opuszkiem palców kręgi wokół bolącego mnie miejsca.
- Nikt..
- Alice, czy to twój ojciec? - podniósł głos, na tyle, żeby mnie przeszły ciarki.
- Tak, ale..
- Zabiję go. - warknął i pobiegł w stronę motoru. Teraz dopiero ogarnęła go furia. Widziałam tylko jak wsiada na motor i odjeżdża zostawiając na chodniku ciemny, smolisty ślad opon.
Spojrzałam na Evelyn i cicho powiedziałam do niej, kiedy mnie objęła.
- On go zabije...
Na dworze było zimno, czułam chłodne, wieczorne powietrze na policzkach, słyszałam szum wiatru gdzieś w lesie. Usłyszałam za sobą ciche sapanie. Odwróciłam się pospiesznie. Nie zdążyłam się rozejrzeć kiedy leżałam już na ziemi. Spike przygniatał mnie swoimi potężnymi łapkami i lizał mnie po twarzy. Zaśmiałam się i kazałam mu zejść. Ucieszyłam się, że ze mną idzie, ponieważ nie lubiłam samotnie krążyć po lesie, dodatkowo wieczorem. Weszłam po lasu, ostrożnie rozglądając się w głąb zieleni. Podążałam krętą ścieżką, która wiła się między drzewami i prowadziła w stronę pięknego stawu. Ziemia była sucha, ale na ustach czułam wilgoć, więc postanowiłam nie długo zostać na spacerze, aby uchronić się przed deszczem. Wkrótce domy przy ulicy skryły się za sosnami, które teraz powoli zastąpiły drzewa liściaste. Wzięłam głęboki oddech i zaczerpnęłam czyste powietrze.
Co chwile moje myśli wracały do wydarzenia sprzed czterdziestu minut. Cały czas byłam roztrzęsiona, załamana, a także zawiedziona. Zawiodłam się na samej sobie. Chociaż z drugiej strony to nie była moja wina. Jednak mogłam tego uniknąć, odmawiając propozycji odprowadzenia mnie. Czyli jednak to była moja wina. Odetchnęłam głęboko, hamując łzy zbierające się pod powiekami. Spojrzałam do góry. Między rozłożystymi koronami drzew, dostrzegłam niebo, niestety było zachmurzone, a liczyłam na jasno świecące gwiazdy.
Kiedy doszłam nad staw spostrzegłam postać siedzącą na brzegu. Nie musiałam się długo zastanawiać żeby rozpoznać Gabriela. Poznałam jego kontur twarzy, brązowe włosy, idealną posturę i ruchy ciała. Chłopak siedział na głazie przy samym brzegu i co chwila wrzucał kamień do wody, obserwując jak kręgi wzburzonej wody, rozchodzą się powoli rozpływając i pozostawiając spokojną taflę wody. Wyglądał na zamyślonego, nawet zmartwionego czymś. Odetchnęłam głęboko i ruszyłam w jego stronę. Pewnie Eric wszystko już mu powiedział. Miałam ochotę rzucić mu się w ramiona, powiedzieć co się wydarzyło, przeprosić go, wytłumaczyć i liczyć na to, że mi wybaczy. Ale nie mogłam. Nie dałabym rady spojrzeć mu w oczy. Z drugiej strony czekać aż sam do mnie z tym przyjdzie i powie, że nie chce mnie znać? Sama nie wiedziałam co było by lepsze w tym momencie. Spike jak tylko również dostrzegł bruneta, nie patrząc na mnie, pobiegł w jego stronę. Niczego nie spodziewający się chłopak, został zaskoczony przez psiaka, który wyskoczył na niego zza krzaków. Gabriel krzyknął i zaczął się śmiać. Pogłaskał psiaka i rozejrzał się wkoło, zapewne w poszukiwaniu mnie. Wyszłam zza drzewa machając delikatnie w jego stronę. Uśmiechnął się i wstał zmierzając do mnie. Uśmiechnął się co oznaczało, że nie jest najgorzej i zapewne nic nie wie. Ucieszyłam się i nieco pewniej wtuliłam się w jego ramiona kiedy był obok mnie. Wciągnęłam jego zapach i uśmiechnęłam się do siebie szczęśliwa.
- Dlaczego tutaj siedzisz?
- Mógłbym spytać się o to samo.
- Pierwsza zadałam pytanie - uśmiechnęłam się i usiadłam na brzegu, pozwalając Spike'owi usiąść na moich kolanach - Przepraszam, ze na ciebie wyskoczył.
- Nic się nie stało, nie wystraszyłem się - pogłaskał psiaka i oparł się o drzewo - Co ja tutaj robię, tak? Chciałem się przejść, a to miejsce jest na tyle urokliwe, że bez chwili zastanowienia się tutaj wybrałem.
- Mówiłeś, że przychodzisz tu kiedy musisz coś przemyśleć.. - powiedziałam ostrożnie obserwując jego twarz.
- Owszem. - zakończył krótką i zwięzłą odpowiedzią.
Zawahałam się. Nie zabrzmiało to dobrze. Natychmiast wszelkie przypuszczenia, że on jednak wie, powróciły.
- Coś się stało?
- Wiesz.. Nie chcę ci tego mówić. To tylko moje przypuszczenia, które wcale nie muszą być prawdziwe. - w tym momencie serce dziewczyny zaczęło bić trzy razy szybciej.
- Powiedz, proszę. Widzę, że to cię gnębi... - wydusiłam z siebie, czekając na odpowiedź.
- Od dwóch dni mam nieodzowne wrażenie, że mnie unikasz. Nie wiem dlaczego, nie wiem jaki masz powód, ale na prawdę martwię się. Jeżeli.. jeżeli ja robię coś nie tak, to mi to powiedz. Naprawię to natychmiast.
-Gabriel, przestań. - przerwałam mu natychmiast - Nie unikam cię. Wiem, że może to tak wyglądać, ale po prostu źle się czuję. Unikam kontaktu z kimkolwiek, bo nie chcę narzucać wam mojego złego humoru. Jeszcze się zarazicie i będzie epidemia! - zaśmiałam się.
Całe szczęście Gabu również wybuchł i zaczął chichotać. Teraz mogłam się rozluźnić. Jednak zrobiłam to za wcześnie, bo nie przewidziałam następnego pytania, a raczej stwierdzenia, bruneta.
- A jednak wracałaś wczoraj Erickiem.
Koniec.
Widział.
Wie.
Mija pierwsza sekunda.
Druga.
Kolejna.
I jeszcze następna.
Spojrzałam mu w oczy.
W których nie zobaczyłam niczego.
- Ja... - zaczęłam nie spuszczając z niego wzroku - Skąd wiesz?
- Mijałem was, jechałem w stronę centrum. - już się nie uśmiechał, jednak widział tylko, jak wracam z Erickiem, nie widział pocałunku.
- Źle się poczułam. Już miałam po ciebie zadzwonić, kiedy on podszedł, no i tak wyszło.
- Rozumiem, jak się teraz czujesz? W porządku wszystko? - spojrzał na mnie zatroskanym wzrokiem.
Pokiwałam głową. Oczywiście, że się dobrze czułam, wcale się źle nie czułam. Musiałam wymyślić wymówkę, musiałam go okłamać. Strasznie mnie to boli, nie chciałam oszukiwać Gabriela, ale czy miałam wyjście?
- Pomyśl życzenie, księżniczko - pocałował mnie w policzek.
- Chcę, żeby wszystko było mniej skomplikowane. - pomyślałam i zamknęłam oczy.
*Na drugi dzień*
Nareszcie byłam gotowa do wyjścia. Wszystko zrobiłam, nałożyłam szybko makijaż, spakowałam się i wybiegłam z domu, ponieważ na zewnątrz miałam spotkać się z Gabrielem. Jednak zamiast niego spotkałam Evelyn. Uścisnęłam ją i ruszyłyśmy w stronę szkoły.
- Czemu nie ma Gabriela? - spytałam sie zaniepokojona, ponieważ obiecał mi, że przyjedzie po mnie motorem.
- Dzwonił do mnie, że musi coś załatwić, a nie chciał, żebyś szła sama do szkoły, więc poprosił mnie, abym ci towarzyszyła.
- Dziękuję, że przyszłaś.
- Wiesz, miałam w tym interes. To znaczy, nie zrozum mnie źle, ale mam do ciebie pytanie..
- Wal śmiało - uśmiechnęłam się.
- Co się wczoraj stało?
- Nie rozumiem? - odpowiedziałam pytaniem, nie zwalniając kroku.
- Całowałaś się z Brown'em. - stanęłam jak wryta słysząc wypowiedziane przez koleżankę nazwisko Ericka. - Słuchaj, wiesz, że ja Gabrielowi nic nie powiem, ale..
- Eve, to nie tak jak myślisz. Zgodziłam się, żeby mnie odprowadził, było w porządku. Nic się nie wydarzyło, dopóki nie doszliśmy do mojego domu. Chciałam się z nim pożegnać, a on mnie pocałował. Odepchnęłam go od siebie, on nic nie powiedział, odszedł, boże, ja nie wiem co mam robić.. - zaczęłam wyrzucać z siebie potok słów.
- Alice! Nie histeryzuj, posłuchaj mnie - potrząsnęła mną i pociągnęła w stronę szkoły - Posłuchaj, skoro to on ciebie pocałował, a nie ty go, to powiedz to Gabrielowi. Wybaczy ci na pewno, ponieważ to nie była twoja wina. Tylko się nie zamartwiaj tym, bo źle to na ciebie wpływa. Jasne?
- Myślisz, że powinnam z nim porozmawiać?
- Jestem tego pewna. Tylko się nie stresuj. Rozumiem, że to ciężka sytuacja, ale grunt to opanowanie. Zobaczysz, wszystko się wyjaśni i będzie dobrze - przytuliła mnie.
Nawet nie zauważyłam, a już byłyśmy w szkole. Rozejrzałam się, jednak nadal nie widziałam Gabriela. Wzruszyłam ramionami i ruszyłam na cotygodniowy bój z profesorem od historii.
Lekcje minęły szybko i spokojnie, gbyby nie niezapowiedziana kartkówka z matematyki, którą z całą pewnością zawaliłam. Kto wymyslił coś tak głupiego jak całki? I na co mi to w życiu potrzebne? Cały dzień spędziłam z Evelyn. Nareszcie był koniec lekcji, więc wyszłam przed szkołę, gdzie czekał już na mnie Gabriel. Niestety nie sam. Szłam w jego stronę licząc kroki. A może oddechy? Sama nie wiem co liczyłam. Najbardziej bałam się tego co usłyszę. Byłam coraz bliżej rozmawiających przyjaciół. Spojrzałam na bruneta, który uśmiechnął się do mnie promiennie. Podeszłam jeszcze bliżej i słyszałam ich rozmowę.
- Jeszcze jedną rzecz miałem ci powiedzieć, chyba tą najważniejszą. - moje serce zamarło - Pocałowałem Alice.
Czas stanął w miejscu.
Gabriel spojrzał na mnie. Widziałam w jego oczach smutek, rozczarowanie i.. złość. Jego oczy płonęły gniewem. Gabriel odwrócił się w stronę Ercicka i zamachnął się. Jednak chłopak uniknął ciosu od przyjaciela zatrzymując pięść dłonią.
- Ty cholerny... - Gabriel był wściekły. Stała i przerażona patrzyłam na rozwój sytuacji.
- Zanim mnie zabijesz, pozwól mi coś powiedzieć.
- Tutaj nie ma nic do mówienia! Pocałowałeś moją dziewczynę! Moją Alice! A miałem cie do cholery za przyjaciela! - zaczął się z nim szarpać. Bałam się, że to przeistoczy się w bójkę. Bałam się, że coś sobie nawzajem zrobią.
- Gabriel! Posłuchaj mnie, potem możesz ze mną zrobić co zechcesz - wrzasnął na niego i odepchnął go od siebie tak mocno, że brunet mało co się nie przewrócił.
Wokół nas zebrała się już spora grupka osób, która przekrzykiwała się wzajemnie zachęcając do bójki. Naprzeciw mnie z tłumu wyszła Evelin i spojrzała na mnie ze smutkiem. Miałam ochotę zapaść się pod ziemię. Co chwila napotykałam pełne bólu spojrzenie Gabriela, który jakby pytał się, dlaczego mu to zrobiłam. Serce ścisnęło mi się z żalu. Nie mogłam mu spojrzeć prosto w oczy.
- Jak wiesz, Alice zachowała się ostatnio trochę dziwnie, sam do mnie z tym przyszedłeś, powiedziałeś, że nie wiesz co robić, że martwisz się o nią.
- Człowieku co ty pieprzysz! Słyszysz sam siebie?! I co? Wykorzystałeś to, że ona mnie unika?! Złapałeś okazję żeby się do niej zbliżyć, czy co!? Bo nie rozumiem! - co chwila zaciskał i rozluźniał pięści.
- Nie. Chciałem z nią porozmawiać, dowiedzieć się czegoś. Zachowywała się tak samo jak moja młodsza siostra.
- Co do tego ma twoja siostra?
Słuchałam tej rozmowy, ale byłam nie do końca świadoma tego, co tu się działo. Byłam tłem, oni rozmawiali, jakby mnie tutaj w ogóle nie było.
- To, że była bita, Alice zachowuje się dokładnie tak samo. Może tego nie dostrzegasz, bo jesteście razem, ale jak się spojrzy z innego punktu widzenia.. - on wiedział, on wszystko wiedział.
- Słyszysz to?! Człowieku, co ty bredzisz!
- Sam zobacz - podszedł do mnie. Kątem oka widziałam jak Gabriel rusza w furii w naszą stronę, jednak został przytrzymany przez kolegę z zespołu.
Eric delikatnie dotknął mojej twarzy. Zadrżałam. Nie chciałam tego wszystkiego, nie tak to miało wyglądać. A jeśli on mnie teraz pocałuje? Co będzie? Gabriel Nadal szarpał się trzymany już przez dwóch chłopaków. Czekałam ze łzami w oczach, aż chłopak stojący przede mną, po raz kolejny mnie pocałuje. Jednak to się nie stało. Eric delikatnie, kciukiem przetarł skórę w miejscu, gdzie zakryty był siniak. Kilka razy jeszcze musnął ręką moją twarz i odsunął się ode mnie.
- Spójrz.
Patrzyłam się na bruneta ze łzami w oczach. Pojedyncze krople spływały po moich policzkach.
- Pocałowałem ją tylko dlatego. Inaczej nie dałaby sobie tego obejrzeć.
Zdałam sobie sprawę z tego, że wczoraj na spacerze, nie miałam poprawionego makijażu. Mój pamiątkę po ojcu było widać, więc gdyby nie późna pora i ciemność, Gabriel zobaczyłby podbite oko.
- Przepraszam, jeśli cię uraziłem, jeśli was uraziłem, ale chciałem pomóc. - wsunął ręce do kieszeni i odszedł.
Gabriel wyszarpnął się z ucisku chłopaków i podszedł do mnie.
- Dlaczego mi nie powiedziałaś, kto ci to zrobił? - dotknął delikatnie mojej twarzy. Zataczał opuszkiem palców kręgi wokół bolącego mnie miejsca.
- Nikt..
- Alice, czy to twój ojciec? - podniósł głos, na tyle, żeby mnie przeszły ciarki.
- Tak, ale..
- Zabiję go. - warknął i pobiegł w stronę motoru. Teraz dopiero ogarnęła go furia. Widziałam tylko jak wsiada na motor i odjeżdża zostawiając na chodniku ciemny, smolisty ślad opon.
Spojrzałam na Evelyn i cicho powiedziałam do niej, kiedy mnie objęła.
- On go zabije...
***
Jest, jest, jest!
Nawet nie wiecie jak się cieszę, że udało mi się napisać ten rozdział. Już dawno o nim myślałam, ale nie miałam pojęcie jak się za niego zabrać. Przepraszam, ale także dziękuję że tak długo czekaliście :) Dzięki też za wspaniałe słowa pod ostatnim rozdziałem, które dodały mi sił :) Widziałam, że w między czasie pojawiło się kilka nominacji do LA, niedługo je nadrobię. Dziękuję, wam, że ze mną jesteście. No więc, myślę, że rozdział do najgorszych nie należy. Jestem z niego dumna. Jeszcze raz ogromne dzięki i życzę wam miłego tygodnia.
Buziaki, Dżoana ;**
czwartek, 8 maja 2014
Hejo :)
Wiem, że długo nie pojawił się żaden rozdział, za co bardzo was przepraszam. Poukładałam w końcu swoje sprawy i mogę wziąć się za pisanie :) Mam nadzieję, że jeszcze mnie nie opuściliście. Biorę się się do roboty i będę nadrabiać. Mam nadzieję, że już w tym tygodniu uda mi się dodać nowy rozdział. Trzymajcie kciuki! Do usłyszenia, albo raczej poczytania wkrótce :))
niedziela, 13 kwietnia 2014
Rozdział XII
Piękny dzień. Wystarczy wyjrzeć na zewnątrz, spojrzeć na drzewa, chmury, naturę. Wciągnąć świeże powietrze i uśmiechnąć się, bo przecież życie jest takie piękne. Jak dla kogo. Czy daję radę? To jest odpowiednie pytanie. Co to znaczy? Mogę dawać radę, udawać, że wszystko jest w jak najlepszym porządku, mogę się chować, kłamać i żyć jak każda normalna nastolatka. Ale mogę również powiedzieć co jest na rzeczy i wysłuchiwać jaka to ja jestem biedna i pokrzywdzona. Jak dla mnie lepsza jest ta pierwsza opcja. Co nie znaczy, że będę bezczynnie funkcjonować i patrzyć co się dzieje z moim życiem. Bo tak się nie da. - Spojrzałam na zegarek - Spałam aż dwie godziny. Czemu się dziwić. Tutaj nie da się spokojnie spać. Czy Gabriel wrócił? Nie. Nie mam mu tego za złe, skąd mógł wiedzieć, że będę go potrzebować. Gdzie była mama? Pewnie jeszcze w pracy, zawalona papierami, z kubkiem zimnej, mocnej kawy, trzymającej ją na nogach. Gdzie był... Nie mam nikogo więcej. Jest jeszcze Evelyn. Ale ona nie jest wtajemniczona w moją sytuację rodzinną. Właśnie, ciekawe co u niej. Nie rozmawiałyśmy już przez trzy dni. Dobrze, że dzisiaj się zobaczymy. Potrzebuję się rozerwać, muszę odpocząć, ochłonąć od tego wszystkiego. Co jest dzisiaj? Wtorek. Czyli mam jazdę konną, to mnie bardzo zrelaksuje. Najgorsze, że muszę jakoś unikać Gabriela. On od razu zorientuje się, że coś jest nie tak, a wtedy może już nie panować nad emocjami. Ponownie zerknęłam na zegarek, miałam tylko dwadzieścia minut na ogarniecie i wyjście. Pierwsze co zrobiłam to chłodny prysznic. Pod zimną wodą nieco się rozluźniłam, czego bardzo potrzebowałam po dzisiejszej, nieprzespanej nocy. Po porannej toalecie, szybko ubrałam się w jakieś ciuchy. Nie dbałam dzisiaj o ubrania. Teraz zajęłam się najważniejszym. Makijaż. Nałożyłam starannie pudru, dbając o każdy centymetr. Ręka mi drżała, ponieważ bałam się, ze nie uda mi się dokładnie zakryć dużego sińca pod okiem. Po dziesięciu minutach spojrzałam w lusterku na efekt i byłam bardzo zadowolona. Nie było nic widać. Ucieszyłam się, chwyciłam plecak i wyszłam z domu. Nie musiałam obawiać się ojca, ponieważ pojechał do pracy. Mama jeszcze spała. Słyszałam jak wróciła o drugiej w nocy. Dzisiaj zapewne miała wolne. Na podjeździe tradycyjnie stał już Gabriel. Uśmiechnęłam się, nie chcąc wzbudzać jakichkolwiek podejrzeń. Jak zwykle chłopak dał mi buziaka w policzek.
- W porządku wszystko? Jak było wczoraj, nic nie mówił, czy... - jak zwykle się o mnie troszczył. W jego oczach widziałam zmartwienie i powagę. Postanowiłam mu szybko przerwać.
- Czy gdyby coś się stało, miałabym ten uśmiech na twarzy?
- Może rzeczywiście. Wsiadaj, mamy pięć minut do lekcji, musimy się pospieszyć.
Objęłam chłopaka w pasie. Już przyzwyczaiłam się do jazdy motorem. Było to całkiem przyjemne. Szczególnie jak byłam blisko Gabriela. Niestety przez najbliższy czas musiałam uważać. Chociaż nie będzie to wcale przyjemne, ponieważ wolałabym być w pobliżu bruneta. Pod szkołą byliśmy w niecałe trzy minuty. Nawet nie zauważyłam kiedy to minęło.
- Alice, czy my jesteśmy oficjalnie parą? - stanęłam i spojrzałam na niego z niepokojem. Nie wiedziałam o co mu chodzi.
- Jesteśmy.. - powiedziałam ostrożnie.
- Bardzo dobrze - pocałował mnie i po chwili zrozumiałam po co było to wszystko. Rozejrzałam się po całym podwórku przed szkołą. Wszyscy uczniowie patrzyli w naszą stronę.
- No tak, zapomniałam, że jesteś najbardziej znanym facetem w szkole..
- Przeszkadza ci to?
- Trochę krępuje...
- Nie martw się. Masz przy sobie niezłe ciacho, nikt ci nie podskoczy - zaśmiał się i wziął mnie za rękę.
Mijaliśmy grupki uczniów, którzy co chwilę zerkali w naszą stronę. Wszędzie było słychać głosy zdziwienia i dezaprobaty. Niektórzy z ukrycia robili zdjęcia i myśleli, że tego nie widać. Już wiem co będzie tematem numer jeden na przerwie śniadaniowej. Przecież to jest gorący news. Znany i lubiany perkusista zespołu szkolnego ma dziewczynę. Dziewczynę, która ni stąd ni zowąd pojawiła się w szkole. Nie chciałam być w centrum uwagi, nienawidziłam tego. Przy samym wejściu stała Nadia. Jej wzrok mówił sam za siebie, Była wściekła, co najmniej. A wściekła Nadia nie wróży nic dobrego. Już sama się o tym nie raz przekonałam.
- Nie przejmuj się, wszystko będzie dobrze. Niedługo wszytko ucichnie. To jest na porządku dziennym. - uścisnął moją dłoń. Kiedy doszliśmy pod moją salę jeszcze raz dał mi całusa w policzek i poszedł na swoją lekcję. Kiedy zniknął za rogiem odwróciłam się i ujrzałam uśmiechniętą Eve idącą szybkim krokiem w moją stronę.
- Czy ja dobrze widziałam?! - spytała podekscytowana.
- Ale, że co widziałaś... - zaczęłam się nią droczyć.
- Alice! Jesteś z Gabrielem, ot co widziałam. Czemu ja o tym nic nie wiem?!
- Bo to się stało nie dawno.. To znaczy jesteśmy razem od kilku dni.
- Nie wierzę... Po prostu nie mogę w to uwierzyć! Jesteście razem! - krzyknęła o kilka tonów za głośno.
- Ciiii - uciszyłam ją widząc spojrzenia znajomych z klasy - widzę, że się cieszysz, ale postaraj się to okazywać w nieco cichszy sposób, proszę... - blondynka zaśmiała się i uścisnęła mnie. Zadzwonił dzwonek i wszyscy weszli do klasy.
Lekcje zleciały stosunkowo szybko. Okazało się, że wczorajszy sprawdzian z matematyki został przełożony na dzień dzisiejszy. Jakiekolwiek tłumaczenia z mojej strony nie dały zupełni nic, ponieważ profesor Gruddings, nie chciał tego słuchać. Napisałam go najlepiej jak potrafiłam i miałam nadzieję, że dostanę minimum czwórkę. Reszta zajęć nie była jakaś stresująca. Przez cały dzień słuchałam o tym, że jestem z Gabrielem. Co chwilę jakaś dziewczyna ciężko wzdychała, dowiadując się, że największe ciacho w szkole jest już zajęte. Strasznie mnie to irytowało, ponieważ zdobywałam nowych wrogów, co wcale nie szło mi na rękę. Przez calutki dzień udało mi się unikać Gabriela. Wiem, że mnie szukał, bo Evelyn mi wspominała o tym na każdej przerwie. Za każdym razem zwinnie się wykręcałam. Niestety kiedy wychodziłam ze szkoły, aby udać się w stronę stajni wpadłam na bruneta.
- A gdzie to się panna wybiera? Alice, czemu mnie unikasz?
- Nie unikam cię, po prostu byłam zajęta, musiałam pouzupełniać braki z wczoraj, trochę mi to zajęło.
- Dobrze, nieważne - uśmiechnął się. Odetchnęłam z ulgą, że odpuścił kolejnych pytań. Już miałam odejść kiedy złapał mnie za nadgarstek i przyciągnął do siebie.
- Z pewnością wszystko w porządku? Wydaje mi się, że coś jest nie tak, nie zachowujesz się jak zwykle.
- Gabriel, jest okej. Jestem zmęczona wczorajszą podróżą, a muszę jeszcze iść na trening.
- Okej, mogę do ciebie wpaść wieczorem? - spojrzałam na niego z politowaniem - Jesteś zmęczona, wiem. Nie będę cię już męczyć. Jutro się widzimy z samego rana. - pocałował mnie i odszeł w kierunku parkingu gdzie czekali na niego koledzy.
* Dwie godziny później *
Wyszłam ze stajni. Dopiero teraz byłam na prawdę zmęczona. Więcej, byłam padnięta. Odczuwałam każdy mięsień, miałam potworne zakwasy. Trening był spokojny, jednak przez całą jazdę byłam spięta. Instruktorka się trochę namęczyła, żeby mnie co chwila upominać. Nie mogłam się rozluźnić, a bardzo starałam. W końcu konie zawsze mnie uspokajały, a teraz zero skupienia i luzu. Nadia obserwowała mnie uważnie, ale to już była tradycja. O dziwo nie usłyszałam od niej żadnych kąśliwych uwag, jak nigdy. Stwierdziłam, że za dużo myślę i już miałam założyć słuchawki na uszy, kiedy przede mną stanął Eric. Natychmiast dotarł do mnie zapach jego perfum. Był oszałamiający i intensywny, jednym słowem niesamowity.
- Cześć Alice, co słychać?
- Hej, w porządku, wracasz z zajęć?
- Mieliśmy próbę z chłopakami, idę do domu, odprowadzę cię, bo mam po drodze.
- Jasne, dziękuję.
- No więc, gratulacje. Życzę wam szczęścia, Gabriel to świetny koleś, będzie ci z nim dobrze. - tradycyjnie wyjął z kieszeni paczkę papierosów i odpalił jednego, zaciągając się nikotynowym dymem.
- Nie zaproponujesz mi?
- Czego? Tego? - spojrzał na fajkę - W życiu, to świństwo, nie wkręcam w to znajomych. A chciałabyś, że się pytasz?
- Nie, tak po prostu..
- Wszystko u ciebie w porządku?
- A co, wysłał cię do mnie Gabu?
- Zaraz od razu wysłał, nie mogę się sam spytać co słychać?
- Przepraszam, po prostu on się strasznie o mnie troszczy. Ale tak, w porządku, jak najlepszym. Jestem trochę obolała, ale to przejdzie.
- Obolała? - zobaczyłam błysk w jego oku.
- Tak, na treningu miałam wycisk i mam ponaciągane mięśnie. Wezmę gorący prysznic i wszystko będzie dobrze.
Po piętnastu minutach byliśmy pod moim domem. Robiło się chłodno i powoli się ściemniało. Temat który omawialiśmy nagle się skończył i nastała krępująca cisza. Spojrzałam na Erica. Był nieziemsko przystojny, pociągający. Ale także niebezpieczny, sprawiał wrażenie niedostępnego. Chciałam się już pożegnać i wracać do domu więc podeszła i pocałowałam go w policzek. Normalny gest. Zawsze żegnam się w ten sposób z przyjaciółmi, jednak kiedy dotknęłam ustami jego zarostu, przeszedł mnie przyjemny dreszcz. Spojrzałam mu w oczy. I stało się. Ale nie z mojej winy. Nie chciałam tego, nie mogłam tego zrobić. Eric schylił się i musnął moje usta. Delikatnie, spokojnie i kojąco. Rękę dotknął mojej twarzy i przyciągnął do siebie mocniej wpijając się w moje usta. Opamiętałam się w ostatniej chwili i odepchnęłam go od siebie. Spojrzał na mnie z krótkiej odległości i uśmiechnął się. Nic nie powiedział. Odwrócił się na pięcie i odszedł. Byłam w szoku. Nie wiedziałam co zrobić. Wbiegłam do domu, szybko weszłam do pokoju i rzuciłam na łóżko. Po chwili zaczęłam obmyślać plan, co zrobić, aby Gabriel się nie dowiedział.
***
Hej wszystkim. Przepraszam, że taki krótki. Przepraszam, że dopiero teraz. Przepraszam, że zawiodłam. Ostatnio zawodzę wszystkich wkoło. Mam trochę problemów i powoli zaczynam nie wyrabiać. Już po prostu nie daję rady... Myślałam o zawieszeniu bloga na jakiś czas, ale stwierdziłam, ze się nie poddam. Kiedy widzę te wszystkie komentarze, od razu dostaję zastrzyk energii, żeby napisać chociaż króciutki rozdział. Jeszcze raz przepraszam i obiecuję, że następny będzie dłuższy.
Pozdrawiam,
Dżoana ;*
- W porządku wszystko? Jak było wczoraj, nic nie mówił, czy... - jak zwykle się o mnie troszczył. W jego oczach widziałam zmartwienie i powagę. Postanowiłam mu szybko przerwać.
- Czy gdyby coś się stało, miałabym ten uśmiech na twarzy?
- Może rzeczywiście. Wsiadaj, mamy pięć minut do lekcji, musimy się pospieszyć.
Objęłam chłopaka w pasie. Już przyzwyczaiłam się do jazdy motorem. Było to całkiem przyjemne. Szczególnie jak byłam blisko Gabriela. Niestety przez najbliższy czas musiałam uważać. Chociaż nie będzie to wcale przyjemne, ponieważ wolałabym być w pobliżu bruneta. Pod szkołą byliśmy w niecałe trzy minuty. Nawet nie zauważyłam kiedy to minęło.
- Alice, czy my jesteśmy oficjalnie parą? - stanęłam i spojrzałam na niego z niepokojem. Nie wiedziałam o co mu chodzi.
- Jesteśmy.. - powiedziałam ostrożnie.
- Bardzo dobrze - pocałował mnie i po chwili zrozumiałam po co było to wszystko. Rozejrzałam się po całym podwórku przed szkołą. Wszyscy uczniowie patrzyli w naszą stronę.
- No tak, zapomniałam, że jesteś najbardziej znanym facetem w szkole..- Przeszkadza ci to?
- Trochę krępuje...
- Nie martw się. Masz przy sobie niezłe ciacho, nikt ci nie podskoczy - zaśmiał się i wziął mnie za rękę.
Mijaliśmy grupki uczniów, którzy co chwilę zerkali w naszą stronę. Wszędzie było słychać głosy zdziwienia i dezaprobaty. Niektórzy z ukrycia robili zdjęcia i myśleli, że tego nie widać. Już wiem co będzie tematem numer jeden na przerwie śniadaniowej. Przecież to jest gorący news. Znany i lubiany perkusista zespołu szkolnego ma dziewczynę. Dziewczynę, która ni stąd ni zowąd pojawiła się w szkole. Nie chciałam być w centrum uwagi, nienawidziłam tego. Przy samym wejściu stała Nadia. Jej wzrok mówił sam za siebie, Była wściekła, co najmniej. A wściekła Nadia nie wróży nic dobrego. Już sama się o tym nie raz przekonałam.
- Nie przejmuj się, wszystko będzie dobrze. Niedługo wszytko ucichnie. To jest na porządku dziennym. - uścisnął moją dłoń. Kiedy doszliśmy pod moją salę jeszcze raz dał mi całusa w policzek i poszedł na swoją lekcję. Kiedy zniknął za rogiem odwróciłam się i ujrzałam uśmiechniętą Eve idącą szybkim krokiem w moją stronę.
- Czy ja dobrze widziałam?! - spytała podekscytowana.
- Ale, że co widziałaś... - zaczęłam się nią droczyć.
- Alice! Jesteś z Gabrielem, ot co widziałam. Czemu ja o tym nic nie wiem?!
- Bo to się stało nie dawno.. To znaczy jesteśmy razem od kilku dni.
- Nie wierzę... Po prostu nie mogę w to uwierzyć! Jesteście razem! - krzyknęła o kilka tonów za głośno.
- Ciiii - uciszyłam ją widząc spojrzenia znajomych z klasy - widzę, że się cieszysz, ale postaraj się to okazywać w nieco cichszy sposób, proszę... - blondynka zaśmiała się i uścisnęła mnie. Zadzwonił dzwonek i wszyscy weszli do klasy.
Lekcje zleciały stosunkowo szybko. Okazało się, że wczorajszy sprawdzian z matematyki został przełożony na dzień dzisiejszy. Jakiekolwiek tłumaczenia z mojej strony nie dały zupełni nic, ponieważ profesor Gruddings, nie chciał tego słuchać. Napisałam go najlepiej jak potrafiłam i miałam nadzieję, że dostanę minimum czwórkę. Reszta zajęć nie była jakaś stresująca. Przez cały dzień słuchałam o tym, że jestem z Gabrielem. Co chwilę jakaś dziewczyna ciężko wzdychała, dowiadując się, że największe ciacho w szkole jest już zajęte. Strasznie mnie to irytowało, ponieważ zdobywałam nowych wrogów, co wcale nie szło mi na rękę. Przez calutki dzień udało mi się unikać Gabriela. Wiem, że mnie szukał, bo Evelyn mi wspominała o tym na każdej przerwie. Za każdym razem zwinnie się wykręcałam. Niestety kiedy wychodziłam ze szkoły, aby udać się w stronę stajni wpadłam na bruneta.
- A gdzie to się panna wybiera? Alice, czemu mnie unikasz?
- Nie unikam cię, po prostu byłam zajęta, musiałam pouzupełniać braki z wczoraj, trochę mi to zajęło.
- Dobrze, nieważne - uśmiechnął się. Odetchnęłam z ulgą, że odpuścił kolejnych pytań. Już miałam odejść kiedy złapał mnie za nadgarstek i przyciągnął do siebie.
- Z pewnością wszystko w porządku? Wydaje mi się, że coś jest nie tak, nie zachowujesz się jak zwykle.
- Gabriel, jest okej. Jestem zmęczona wczorajszą podróżą, a muszę jeszcze iść na trening.
- Okej, mogę do ciebie wpaść wieczorem? - spojrzałam na niego z politowaniem - Jesteś zmęczona, wiem. Nie będę cię już męczyć. Jutro się widzimy z samego rana. - pocałował mnie i odszeł w kierunku parkingu gdzie czekali na niego koledzy.
* Dwie godziny później *
Wyszłam ze stajni. Dopiero teraz byłam na prawdę zmęczona. Więcej, byłam padnięta. Odczuwałam każdy mięsień, miałam potworne zakwasy. Trening był spokojny, jednak przez całą jazdę byłam spięta. Instruktorka się trochę namęczyła, żeby mnie co chwila upominać. Nie mogłam się rozluźnić, a bardzo starałam. W końcu konie zawsze mnie uspokajały, a teraz zero skupienia i luzu. Nadia obserwowała mnie uważnie, ale to już była tradycja. O dziwo nie usłyszałam od niej żadnych kąśliwych uwag, jak nigdy. Stwierdziłam, że za dużo myślę i już miałam założyć słuchawki na uszy, kiedy przede mną stanął Eric. Natychmiast dotarł do mnie zapach jego perfum. Był oszałamiający i intensywny, jednym słowem niesamowity.
- Cześć Alice, co słychać?
- Hej, w porządku, wracasz z zajęć?
- Mieliśmy próbę z chłopakami, idę do domu, odprowadzę cię, bo mam po drodze.
- Jasne, dziękuję.
- No więc, gratulacje. Życzę wam szczęścia, Gabriel to świetny koleś, będzie ci z nim dobrze. - tradycyjnie wyjął z kieszeni paczkę papierosów i odpalił jednego, zaciągając się nikotynowym dymem.
- Nie zaproponujesz mi?
- Czego? Tego? - spojrzał na fajkę - W życiu, to świństwo, nie wkręcam w to znajomych. A chciałabyś, że się pytasz?
- Nie, tak po prostu..
- Wszystko u ciebie w porządku?
- A co, wysłał cię do mnie Gabu?
- Zaraz od razu wysłał, nie mogę się sam spytać co słychać?
- Przepraszam, po prostu on się strasznie o mnie troszczy. Ale tak, w porządku, jak najlepszym. Jestem trochę obolała, ale to przejdzie.
- Obolała? - zobaczyłam błysk w jego oku.
- Tak, na treningu miałam wycisk i mam ponaciągane mięśnie. Wezmę gorący prysznic i wszystko będzie dobrze.
Po piętnastu minutach byliśmy pod moim domem. Robiło się chłodno i powoli się ściemniało. Temat który omawialiśmy nagle się skończył i nastała krępująca cisza. Spojrzałam na Erica. Był nieziemsko przystojny, pociągający. Ale także niebezpieczny, sprawiał wrażenie niedostępnego. Chciałam się już pożegnać i wracać do domu więc podeszła i pocałowałam go w policzek. Normalny gest. Zawsze żegnam się w ten sposób z przyjaciółmi, jednak kiedy dotknęłam ustami jego zarostu, przeszedł mnie przyjemny dreszcz. Spojrzałam mu w oczy. I stało się. Ale nie z mojej winy. Nie chciałam tego, nie mogłam tego zrobić. Eric schylił się i musnął moje usta. Delikatnie, spokojnie i kojąco. Rękę dotknął mojej twarzy i przyciągnął do siebie mocniej wpijając się w moje usta. Opamiętałam się w ostatniej chwili i odepchnęłam go od siebie. Spojrzał na mnie z krótkiej odległości i uśmiechnął się. Nic nie powiedział. Odwrócił się na pięcie i odszedł. Byłam w szoku. Nie wiedziałam co zrobić. Wbiegłam do domu, szybko weszłam do pokoju i rzuciłam na łóżko. Po chwili zaczęłam obmyślać plan, co zrobić, aby Gabriel się nie dowiedział.
***
Hej wszystkim. Przepraszam, że taki krótki. Przepraszam, że dopiero teraz. Przepraszam, że zawiodłam. Ostatnio zawodzę wszystkich wkoło. Mam trochę problemów i powoli zaczynam nie wyrabiać. Już po prostu nie daję rady... Myślałam o zawieszeniu bloga na jakiś czas, ale stwierdziłam, ze się nie poddam. Kiedy widzę te wszystkie komentarze, od razu dostaję zastrzyk energii, żeby napisać chociaż króciutki rozdział. Jeszcze raz przepraszam i obiecuję, że następny będzie dłuższy.
Pozdrawiam,
Dżoana ;*
wtorek, 25 marca 2014
Rozdział XI
Uśmiechnęła się. Naprawdę widziałam jej uśmiech. Nie spodziewałam się tego, że pomimo łez jej kąciki ust podniosą się do góry. Widziałam, że nawet ojciec Grace jest wzruszony. On, zawsze nieugięty, poważny, panujący nad emocjami. Nie wierzyłam w to.
Rozejrzałam się po całej sali. Trwała cisza, przyjemna cisza. Wszyscy wpatrywali się w białą trumnę, wszyscy się uśmiechali. Pierwszy raz w życiu byłam na pogrzebie, gdzie ludzie się uśmiechają. Spojrzałam na tłum szukając kogoś, na kim bardzo mi zależało. Musiałam dziwnie wyglądać. Nie miałam już nic do powiedzenia, jednak nadal stałam nieruchomo po środku. Mój wzrok powoli rejestrował wszystkie twarze. Zrobiło mi się gorąco.
Nie było go.
Zeszłam parę stopni w dół nadal uważnie lustrując tłum w kaplicy.
Nie widzę go.
Zawróciło mi się w głowie. Przecież to nie możliwe. Mój oddech przyspieszył, serce mi podchodziło do gardła. Kątem oka zauważyłam ruch i zauważyłam, że zaniepokojony Gabriel podszedł do przodu. Lekko pokiwałam głową, żeby wszystko w porządku. I wtedy go zauważyłam. David nacisnął klamkę i wyszedł z kaplicy. Minęłam zatroskaną mamę Grace i niemal wybiegłam z kaplicy. Gdy wychodziłam, usłyszałam słowa pastora rozpoczynającego modlitwę. Wypadłam na zewnątrz i rozejrzałam się za przyjacielem. Stał oparty o drzewo, z rękoma w kieszeni. Wiedział, ze wyjdę za nim, zrobił to specjalnie, tylko po co. Opanowałam oddech i podeszłam do bruneta.
Chłopak się zmienił. Ściął włosy, zmienił styl, ale chyba najbardziej zmieniło się jego zachowanie. Od czasu naszej rozmowy telefonicznej po głowie błąkały mi się różne wytłumaczenia, scenariusze. Podejrzewałam, że to śmierć Grace miała na niego pływ, albo, że źle mu się układa rodzicami, a może ma problemy w szkole. Ale to czego dowiedziałam się chwilę potem przekroczyło moje najśmielsze oczekiwania.
David wbijał we mnie pusty, świdrujący wzrok. Był tak oszałamiająco przenikliwy, że musiałam co chwila spojrzeć w bok, żeby nie stanąć w miejscu. Nie mogłam skonfrontować naszych spojrzeń. To nie była ta sama osoba, którą znałam jeszcze nie tak całkiem dawno. Kiedy byłam coraz bliżej niego moje ciało ogarniał chłód. Bił od Niego. Z każdym krokiem miałam coraz bardziej ochotę znaleźć się jak najdalej od niego. Ale nie mogłam. Musiałam poznać prawdę, co się z nim dzieje, dlaczego traktuje mnie jakbym była obcą osobą.
Stanęłam metr od niego. Spojrzałam mu w oczy. Chłód jaki z nich bił, jest nie do opisania. Jak na złość, tak jak przewidziałam, zaczął padać deszcz. Zerwał się gwałtowny wiatr. Podmuch poderwał moje włosy, które zakryły twarz. Odsunęłam je ręką i opanowałam drżący głos.
- David, wytłumaczysz mi co się dzieje?
Nadal wpatrywał się we mnie przenikliwym wzrokiem. Nie odpowiedział na pytanie. Widziałam, że jego oddech lekko przyspieszył. W oku zauważyłam niebezpieczny błysk. Ponowiłam pytanie.
- Co się dzieje? - na to pytanie zaśmiał się sarkastycznie, aż mnie dreszcze od góry do dołu przeszedł.
- Co się dzieje? Co się do cholery dzieje?! Alice, moja droga, może ty mi powiesz co się dzieje.
- Przestań, proszę, porozmawiajmy. Na prawdę nic nie rozumiem... Wiem, że możesz być nieco poruszony tym wszystkim, ostatnimi wydarzeniami. Wszystkimi to wstrząsnęło. Tylko nadal nie rozumiem gdzie w tym jest moja wina.. - powiedziałam bardzo ostrożnie widząc jego zwężające i rozszerzające się źrenice.
Przerażał mnie.
- Nie twoja wina?! - wrzasnął. Serce zaczęło mi galopować takim tępem, że myślałam, że długo nie wytrzyma - Słyszysz siebie?!
Obszedł mnie wkoło i położył dłonie na moich ramionach. Jego ścisk był stalowy. Przycisnął mnie do drzewa. Kręciłam głową, czując lodowaty dreszcz i szorstką korę na plecach. Serce łomotało mi nierównym rytmem, czułam jak po skroni spływają mi krople potu, pomimo niewysokiej temperatury. Przymknęłam oczy, żeby uspokoić oddech. Wtedy chłopak mną mocno potrząsnął.
- Kochałem ją! Rozumiesz?! Kochałem.. - powiedział załamanym, lecz nadal groźnym głosem.
Dopiero po chwili dotarło do mnie znaczenie jego słów. Zamarłam. Uchyliłam powieki i spojrzałam na jego twarz. W oczach miał łzy, jednak nie przyćmiewały potwornego wzroku.
- Ja.. David, przykro mi, wiem co czujesz...
- Nic nie wiesz! - z całej siły docisnął mnie całym ciałem do drzewa. Poczułam, że coś wbija mi się w plecy. Usłyszałam dźwięk rozrywanego materiału. Z moich ust wyrwał się okrzyk, zacisnęłam pięści, wbiłam paznokcie we wnętrze dłoni i zacisnęłam zęby czując, jak kawałek gałęzi wbija mi się w skórę. Spojrzałam błagalnym wzrokiem na Davida. Jednak nie zareagował. Wyglądał jak w jakimś transie. Bezsilnie trwałam w bezruch, żeby nie zadać sobie większego bólu. - Gdybyśmy cię nie poznali, Grace by żyła, chodziła do szkoły, miała swoje życie, a teraz? Teraz to koniec. Przez kogo? Przez ciebie! - warknął mi w twarz.
- To był mój ojciec, nie wiedziałam, że..
- Gówno prawda. - przerwał mi - Wszystko jest twoją winą. Bez ciebie było by lepiej. Żałuję, że Grace cię wtedy wzięła do siebie. To było najgorszą rzeczą jaką mogła zrobić. Nienawidzę cię. Obym cię nigdy więcej w swoim życiu nie widział. - Po tych słowach odwrócił się, postawił kołnierz płaszczu i odszedł.
Najgorszą rzeczą....
Oddech.
Żałuję...
Drugi oddech.
Twoja wina...
Kolejny.
Nienawidzę...
Cios prosto w serce. Usłyszeć takie słowa, od tak bliskiej osoby. Wzięłam głęboki oddech i odsunęłam się od drzewa. Poczułam przeszywający ból między łopatkami i cicho jęknęłam. Cała sukienka przemokła mi do ostatniej nitki. Zobaczyłam na korze krwawy ślad. Skupiłam się żeby dojść do samochodu Gabriela. Będę silna. Nic takiego się nie stało. Żyję. To wszystko nie jest prawdą. To mi się śni. Mijałam kolejne nagrobki. Do parkingu już zostało mi kilkadziesiąt metrów. Widok rozmywał mi się przez łzy.Miałam być silna. Nic się nie stało. Dotarłam do samochodu i oparłam się o maskę. Mam dość użalania się nad sobą, mam dość łez, ale jak człowiek może być silny, kiedy ciągle spotykają go tak okropne rzeczy. Wrzasnęłam z bezsilności na całe gardło. Spojrzałam na wyjście kaplicy. Powoli ze środka wyłaniali się ludzie. Zauważyłam Gabriela. Szedł w moją stronę.. Później biegł.. Aż w końcu był przy mnie. Uśmiechnęłam się.
- Już koniec? - oparłam głowę o maskę, zamknęłam oczy i odpłynęłam.
***
- Wejdę tam z tobą. Nie ma żadnych dyskusji. Jesteś wyczerpana, zmęczona, na dodatek ranna, muszę cię odprowadzić.
- Gabriel, mówiłam...
- Ja już cię nie słucham. Jesteś kochana, ale martwię się. Postaw się na moim miejscu.
Przewróciłam oczami. Chcąc, nie chcąc musiałam się zgodzić. Nie miałam siły na kłótnie z nim, a wiedziałam, że prawdziwe piekło szykuje się w domu. Byliśmy w szpitalu. Lekarz opatrzył ranę na moich plecach. Miałam dość głębokie rozcięcie, więc musiał zszywać. Fizycznie czułam się dobrze, za to psychicznie byłam wrakiem. Za dużo się na mnie zwaliło. Opowiedziałam Gabrielowi od początku do końca co się wydarzyło. Tak samo jak ja nie mógł pojąć tego wszystkiego. To jest nienormalne. Najlepszy przyjaciel, a gdy przyjdzie co do czego pokazuje swoje oblicze. Oczywiście. Nie obwiniam go za to, ponieważ możliwe, że przez ogromny szok, jego zachowanie się zmieniło w ten sposób. Nie chciałam się nad tym dłużej zastanawiać. Lepiej zapomnieć, ale nie na zawsze. Za jakiś czas spróbuję się odezwać do Davida. Będzie to trudne, ale nie odpuszczę sobie tego.
Była godzina dwudziesta trzecia. Gabriel zajechał na parking i pomógł mi wysiąść. Byłam tak wyczerpana, że nie mogłam ustać na nogach. Miałam na sobie zbyt dużą bluzę chłopaka, ponieważ moja sukienka została doszczętnie przemoczona i trwale uszkodzona. Spojrzałam na dom. Światła na dole były zapalone, więc starzy nie spali. Niedobrze.. Cieszyłam się, że Gabu wejdzie ze mną, jednak obawiałam się, że popadnie w konflikt z moim ojcem, co teoretycznie było nieuniknione. Zaraz usłyszymy teorie i pytania typu: "porwałeś moją córkę!" czy "gdzie byliście, co robiliście?!". Dzisiejszy wieczór będzie piekłem na ziemi. Dlaczego to wiedziałam? Wystarczyło włączyć telefon i spojrzeć na ilość nieodebranych połączeń. Było ich tak dużo, że rejestr już ich nie zapisywał. Cud, że jeszcze policja nas nie poszukuje.
- Gotowa?
- A mam inne wyjście?
- Możemy jechać do mnie, już mówiłem.
- I co? W końcu będę musiała wrócić. Daj spokój, miejmy to już za sobą.
Wzięłam go za rękę i otworzyłam drzwi. Gabriel lekko domknął drzwi. Ledwo weszliśmy, ojciec już stał w przedpokoju. Wiedziałam, że tak będzie..
- Tato, pozwól mi to wytłumaczyć..
- Kochana, nie ma czego tłumaczyć. Byłaś na pogrzebie przyjaciółki, to przecież oczywiste - uśmiechnął się życzliwie.
Byłam w S Z O K U.
- Nie jesteś zły? - musiałam się upewnić, czy to co usłyszałam było prawdą.
- Nie jestem, cieszę się, że sobie poradziłaś sama. Mama trochę się martwiła, ale wiedzieliśmy gdzie pojechałaś. Jest już późno, leć na górę. Usprawiedliwiłem ci dzisiejszą nieobecność.
- Dziękuję... - powiedziałam z niedowierzaniem. - Gabriel, chodź.. - ruszyłam w stronę schodów.
- Dziesięć minut i kolega wychodzi.
- Jasne, dziesięć minut, dobranoc.
Kiedy byliśmy w pokoju odwróciłam się do chłopaka z miną, jakbym zobaczyła ducha.
- Widziałeś?
- Tak. Też nic nie rozumiem. Zmienię ci opatrunek i uciekam, późno już, a nie chcę się narazić twojemu ojcu.
Gabriel szybko zrobił to co obiecał i na koniec przytulił mnie do siebie. To było to czego najbardziej w tej chwili potrzebowałam. Odprężyłam się i wszelkie napięcie mnie opuściło.
- Zostań.. - jęknęłam cicho.
- Wiesz, że z przyjemnością, no ale.. ehkem.. - spojrzał w stronę drzwi.
- Masz rację, przyjedziesz jutro po mnie?
- Samochodem ma się rozumieć.
- Motorem.
- Na prawdę? - spytał ze zdziwieniem - A to proszę, przekonałaś się do mojego cudeńka? Jak sobie życzysz, jutro będę czekał, punkt 7.30.
- Dzięki - pocałowałam go, chwilę potem nie było już go w pokoju.
Usiadłam dezorientowana na łóżku i rozejrzałam się po pokoju. Nigdzie nie było Spike'a. Zaniepokoiłam się nieco, ale jeśli nie było go u mnie, to znaczy, że spał u mamy na kolanach. Zasłoniłam żaluzje i spojrzałam w stronę drzwi, które otwarły się donośnie skrzypiąc.W progu stał nikt inny, jak kochany ojczulek. Co gorsza, już wcale nie wyglądał jak wtedy, kiedy nas witał. Teraz miał ściągnięte, zaostrzone rysy, twarz czerwoną z nerwów, pięści zaciśnięte. Nie wróżyło to nic dobrego. A więc grał dobrego tatę, w rzeczywistości był taki sam jak zawsze.
- Chyba musimy poważnie porozmawiać. - wszedł do pokoju i zatrzasnął drzwi. Zaczęłam modlić się w duszy, żeby pojawił się Gabriel. Kiedy ojciec ruszył w moją stronę, zamarłam. Nie było już ucieczki...
***
Rozdział krótki. Krótka notka ode mnie. Dzięki za 10 tys wyświetleń. Kocham was ♥
Pozdrowienia, Dżoana ;*
Rozejrzałam się po całej sali. Trwała cisza, przyjemna cisza. Wszyscy wpatrywali się w białą trumnę, wszyscy się uśmiechali. Pierwszy raz w życiu byłam na pogrzebie, gdzie ludzie się uśmiechają. Spojrzałam na tłum szukając kogoś, na kim bardzo mi zależało. Musiałam dziwnie wyglądać. Nie miałam już nic do powiedzenia, jednak nadal stałam nieruchomo po środku. Mój wzrok powoli rejestrował wszystkie twarze. Zrobiło mi się gorąco.
Nie było go.
Zeszłam parę stopni w dół nadal uważnie lustrując tłum w kaplicy.
Nie widzę go.
Zawróciło mi się w głowie. Przecież to nie możliwe. Mój oddech przyspieszył, serce mi podchodziło do gardła. Kątem oka zauważyłam ruch i zauważyłam, że zaniepokojony Gabriel podszedł do przodu. Lekko pokiwałam głową, żeby wszystko w porządku. I wtedy go zauważyłam. David nacisnął klamkę i wyszedł z kaplicy. Minęłam zatroskaną mamę Grace i niemal wybiegłam z kaplicy. Gdy wychodziłam, usłyszałam słowa pastora rozpoczynającego modlitwę. Wypadłam na zewnątrz i rozejrzałam się za przyjacielem. Stał oparty o drzewo, z rękoma w kieszeni. Wiedział, ze wyjdę za nim, zrobił to specjalnie, tylko po co. Opanowałam oddech i podeszłam do bruneta.
Chłopak się zmienił. Ściął włosy, zmienił styl, ale chyba najbardziej zmieniło się jego zachowanie. Od czasu naszej rozmowy telefonicznej po głowie błąkały mi się różne wytłumaczenia, scenariusze. Podejrzewałam, że to śmierć Grace miała na niego pływ, albo, że źle mu się układa rodzicami, a może ma problemy w szkole. Ale to czego dowiedziałam się chwilę potem przekroczyło moje najśmielsze oczekiwania.
David wbijał we mnie pusty, świdrujący wzrok. Był tak oszałamiająco przenikliwy, że musiałam co chwila spojrzeć w bok, żeby nie stanąć w miejscu. Nie mogłam skonfrontować naszych spojrzeń. To nie była ta sama osoba, którą znałam jeszcze nie tak całkiem dawno. Kiedy byłam coraz bliżej niego moje ciało ogarniał chłód. Bił od Niego. Z każdym krokiem miałam coraz bardziej ochotę znaleźć się jak najdalej od niego. Ale nie mogłam. Musiałam poznać prawdę, co się z nim dzieje, dlaczego traktuje mnie jakbym była obcą osobą.
Stanęłam metr od niego. Spojrzałam mu w oczy. Chłód jaki z nich bił, jest nie do opisania. Jak na złość, tak jak przewidziałam, zaczął padać deszcz. Zerwał się gwałtowny wiatr. Podmuch poderwał moje włosy, które zakryły twarz. Odsunęłam je ręką i opanowałam drżący głos.
- David, wytłumaczysz mi co się dzieje?
Nadal wpatrywał się we mnie przenikliwym wzrokiem. Nie odpowiedział na pytanie. Widziałam, że jego oddech lekko przyspieszył. W oku zauważyłam niebezpieczny błysk. Ponowiłam pytanie.
- Co się dzieje? - na to pytanie zaśmiał się sarkastycznie, aż mnie dreszcze od góry do dołu przeszedł.
- Co się dzieje? Co się do cholery dzieje?! Alice, moja droga, może ty mi powiesz co się dzieje.
- Przestań, proszę, porozmawiajmy. Na prawdę nic nie rozumiem... Wiem, że możesz być nieco poruszony tym wszystkim, ostatnimi wydarzeniami. Wszystkimi to wstrząsnęło. Tylko nadal nie rozumiem gdzie w tym jest moja wina.. - powiedziałam bardzo ostrożnie widząc jego zwężające i rozszerzające się źrenice.
Przerażał mnie.
- Nie twoja wina?! - wrzasnął. Serce zaczęło mi galopować takim tępem, że myślałam, że długo nie wytrzyma - Słyszysz siebie?!
Obszedł mnie wkoło i położył dłonie na moich ramionach. Jego ścisk był stalowy. Przycisnął mnie do drzewa. Kręciłam głową, czując lodowaty dreszcz i szorstką korę na plecach. Serce łomotało mi nierównym rytmem, czułam jak po skroni spływają mi krople potu, pomimo niewysokiej temperatury. Przymknęłam oczy, żeby uspokoić oddech. Wtedy chłopak mną mocno potrząsnął.
- Kochałem ją! Rozumiesz?! Kochałem.. - powiedział załamanym, lecz nadal groźnym głosem.
Dopiero po chwili dotarło do mnie znaczenie jego słów. Zamarłam. Uchyliłam powieki i spojrzałam na jego twarz. W oczach miał łzy, jednak nie przyćmiewały potwornego wzroku.
- Ja.. David, przykro mi, wiem co czujesz...
- Nic nie wiesz! - z całej siły docisnął mnie całym ciałem do drzewa. Poczułam, że coś wbija mi się w plecy. Usłyszałam dźwięk rozrywanego materiału. Z moich ust wyrwał się okrzyk, zacisnęłam pięści, wbiłam paznokcie we wnętrze dłoni i zacisnęłam zęby czując, jak kawałek gałęzi wbija mi się w skórę. Spojrzałam błagalnym wzrokiem na Davida. Jednak nie zareagował. Wyglądał jak w jakimś transie. Bezsilnie trwałam w bezruch, żeby nie zadać sobie większego bólu. - Gdybyśmy cię nie poznali, Grace by żyła, chodziła do szkoły, miała swoje życie, a teraz? Teraz to koniec. Przez kogo? Przez ciebie! - warknął mi w twarz.- To był mój ojciec, nie wiedziałam, że..
- Gówno prawda. - przerwał mi - Wszystko jest twoją winą. Bez ciebie było by lepiej. Żałuję, że Grace cię wtedy wzięła do siebie. To było najgorszą rzeczą jaką mogła zrobić. Nienawidzę cię. Obym cię nigdy więcej w swoim życiu nie widział. - Po tych słowach odwrócił się, postawił kołnierz płaszczu i odszedł.
Najgorszą rzeczą....
Oddech.
Żałuję...
Drugi oddech.
Twoja wina...
Kolejny.
Nienawidzę...
Cios prosto w serce. Usłyszeć takie słowa, od tak bliskiej osoby. Wzięłam głęboki oddech i odsunęłam się od drzewa. Poczułam przeszywający ból między łopatkami i cicho jęknęłam. Cała sukienka przemokła mi do ostatniej nitki. Zobaczyłam na korze krwawy ślad. Skupiłam się żeby dojść do samochodu Gabriela. Będę silna. Nic takiego się nie stało. Żyję. To wszystko nie jest prawdą. To mi się śni. Mijałam kolejne nagrobki. Do parkingu już zostało mi kilkadziesiąt metrów. Widok rozmywał mi się przez łzy.
- Już koniec? - oparłam głowę o maskę, zamknęłam oczy i odpłynęłam.
***
- Wejdę tam z tobą. Nie ma żadnych dyskusji. Jesteś wyczerpana, zmęczona, na dodatek ranna, muszę cię odprowadzić.
- Gabriel, mówiłam...
- Ja już cię nie słucham. Jesteś kochana, ale martwię się. Postaw się na moim miejscu.
Przewróciłam oczami. Chcąc, nie chcąc musiałam się zgodzić. Nie miałam siły na kłótnie z nim, a wiedziałam, że prawdziwe piekło szykuje się w domu. Byliśmy w szpitalu. Lekarz opatrzył ranę na moich plecach. Miałam dość głębokie rozcięcie, więc musiał zszywać. Fizycznie czułam się dobrze, za to psychicznie byłam wrakiem. Za dużo się na mnie zwaliło. Opowiedziałam Gabrielowi od początku do końca co się wydarzyło. Tak samo jak ja nie mógł pojąć tego wszystkiego. To jest nienormalne. Najlepszy przyjaciel, a gdy przyjdzie co do czego pokazuje swoje oblicze. Oczywiście. Nie obwiniam go za to, ponieważ możliwe, że przez ogromny szok, jego zachowanie się zmieniło w ten sposób. Nie chciałam się nad tym dłużej zastanawiać. Lepiej zapomnieć, ale nie na zawsze. Za jakiś czas spróbuję się odezwać do Davida. Będzie to trudne, ale nie odpuszczę sobie tego.
Była godzina dwudziesta trzecia. Gabriel zajechał na parking i pomógł mi wysiąść. Byłam tak wyczerpana, że nie mogłam ustać na nogach. Miałam na sobie zbyt dużą bluzę chłopaka, ponieważ moja sukienka została doszczętnie przemoczona i trwale uszkodzona. Spojrzałam na dom. Światła na dole były zapalone, więc starzy nie spali. Niedobrze.. Cieszyłam się, że Gabu wejdzie ze mną, jednak obawiałam się, że popadnie w konflikt z moim ojcem, co teoretycznie było nieuniknione. Zaraz usłyszymy teorie i pytania typu: "porwałeś moją córkę!" czy "gdzie byliście, co robiliście?!". Dzisiejszy wieczór będzie piekłem na ziemi. Dlaczego to wiedziałam? Wystarczyło włączyć telefon i spojrzeć na ilość nieodebranych połączeń. Było ich tak dużo, że rejestr już ich nie zapisywał. Cud, że jeszcze policja nas nie poszukuje.
- Gotowa?
- A mam inne wyjście?
- Możemy jechać do mnie, już mówiłem.
- I co? W końcu będę musiała wrócić. Daj spokój, miejmy to już za sobą.
Wzięłam go za rękę i otworzyłam drzwi. Gabriel lekko domknął drzwi. Ledwo weszliśmy, ojciec już stał w przedpokoju. Wiedziałam, że tak będzie..
- Tato, pozwól mi to wytłumaczyć..
- Kochana, nie ma czego tłumaczyć. Byłaś na pogrzebie przyjaciółki, to przecież oczywiste - uśmiechnął się życzliwie.
Byłam w S Z O K U.
- Nie jesteś zły? - musiałam się upewnić, czy to co usłyszałam było prawdą.
- Nie jestem, cieszę się, że sobie poradziłaś sama. Mama trochę się martwiła, ale wiedzieliśmy gdzie pojechałaś. Jest już późno, leć na górę. Usprawiedliwiłem ci dzisiejszą nieobecność.
- Dziękuję... - powiedziałam z niedowierzaniem. - Gabriel, chodź.. - ruszyłam w stronę schodów.
- Dziesięć minut i kolega wychodzi.
- Jasne, dziesięć minut, dobranoc.
Kiedy byliśmy w pokoju odwróciłam się do chłopaka z miną, jakbym zobaczyła ducha.
- Widziałeś?
- Tak. Też nic nie rozumiem. Zmienię ci opatrunek i uciekam, późno już, a nie chcę się narazić twojemu ojcu.
Gabriel szybko zrobił to co obiecał i na koniec przytulił mnie do siebie. To było to czego najbardziej w tej chwili potrzebowałam. Odprężyłam się i wszelkie napięcie mnie opuściło.
- Zostań.. - jęknęłam cicho.
- Wiesz, że z przyjemnością, no ale.. ehkem.. - spojrzał w stronę drzwi.
- Masz rację, przyjedziesz jutro po mnie?
- Samochodem ma się rozumieć.
- Motorem.
- Na prawdę? - spytał ze zdziwieniem - A to proszę, przekonałaś się do mojego cudeńka? Jak sobie życzysz, jutro będę czekał, punkt 7.30.
- Dzięki - pocałowałam go, chwilę potem nie było już go w pokoju.
- Chyba musimy poważnie porozmawiać. - wszedł do pokoju i zatrzasnął drzwi. Zaczęłam modlić się w duszy, żeby pojawił się Gabriel. Kiedy ojciec ruszył w moją stronę, zamarłam. Nie było już ucieczki...
***
Rozdział krótki. Krótka notka ode mnie. Dzięki za 10 tys wyświetleń. Kocham was ♥
Pozdrowienia, Dżoana ;*
niedziela, 2 marca 2014
Rozdział X
- Ale...
- Gabriel, proszę Cię, jutro jest pogrzeb Grace , nie mam jak jechać, błagam.
- Kochana, oczywiście, że z tobą pojadę. Chciałem się zapytać o której mam po ciebie przyjechać.
- Jak najwcześniej.
- Może być szósta?
- Za trzy godziny.
- Alice, wiesz że jest jedenasta?
- Tak. Mogę na ciebie liczyć?
- Jasne, do zobaczenia.
- Dzięki - rozłączyłam się.
Uchyliłam okno, w domu było bardzo duszno. Miałam teraz trochę czasu, żeby się przygotować. Otworzyłam dużą szafę i wyciągnęłam czarną koszulę, jednak szybko z niej zrezygnowałam i
wybrałam czarną sukienkę. Do tego czarne szpilki i miała kopertówka. Nie cierpiałam pogrzebów. Wszyscy ludzie są tacy smutni, przygnębieni, dobici tragedią. Najgorzej patrzy się na najbliższą rodzinę. Są najbardziej dotknięci i wstrząśnięci tym wydarzeniem. Nie chciałam zobaczyć rodziców Grace. Jej mama jest taka delikatna, nie mam pojęcia jak ona sobie daje radę. Nie wzięłam dużo rzeczy, w końcu jutro pod wieczór wrócimy. Spakowałam przygotowane rzeczy do torby. Na siebie wrzuciłam białą bokserkę i dresy, żeby był mi wygodnie w podróży. Spike siedział na łóżku i uważnie mi się przyglądał.
- Zostajesz w domu pyśku, nie możesz ze mną jechać.
Wszystko rozumiał. Ukrył mordkę w łapkach. On to umiał poprawić humor. Pogłaskałam go i wróciłam do szafy po jeszcze parę przydatnych rzeczy. Kiedy byłam gotowa i spakowana usiadłam na łóżku i spojrzałam na tablicę nad biurkiem. Przyglądałam się zdjęciom sprzed kilku lat, na których byłam z Grace. Na jednym z nich moja twarz jest cała w torcie, a moja przyjaciółka zwija się ze śmiechu. Uśmiechnęłam się mimowolnie i wróciłam myślami do tamtego dnia.
Był dokładnie dwudziesty drugi lipca, dzień urodzin Davida. Planowałyśmy dla niego niespodziankę. Zamówiłyśmy tort, zarezerwowałam miejsca w restauracji, Grace kupiła prezent. Zapowiadał sie niesamowity dzień.
- Alice, masz wszystko przygotowane? Musimy zaraz wychodzić.
- Grace, czy ty mi nie ufasz? Jestem najbardziej zorganizowaną osobą jaką znasz.
- Niestety, tego nie da się ukryć. No dobrze, skoro jesteśmy gotowe i wszystko przygotowałyśmy to idziemy.
- Tato, to możesz nas zawieść? Pamiętasz, że mi obiecałeś? Wiesz, że ci nie odpuszczę.
Mężczyzna się zaśmiał i wyczochrał nasze włosy.
- Panie Parker, nie jesteśmy małymi dziewczynkami, więc może pan nas tak nie traktować? - Grace odpowiedziała ze śmiechem i zaczęła układać poplątane włosy.
- Dla mnie zawsze będziecie małymi dzieciakami. Dobra, pakujcie się do wozu, biorę klucze i zaraz będę.
- Dzięki. - ukochałam go i wybiegłyśmy z domu. Wsiadłyśmy do auta i chwile później mój tata do nas dołączył.
- Gdzie najpierw?
- Do cukierni na Perquins Street, muszę odebrać tort. - puściłam muzykę. Zaczęłyśmy z Grace wydzierać nasze gardła w niebogłosy. Akurat leciała piosenka zespołu Simple Plain " Your love is lie". Był to nasz ulubiony kawałek. Stanęliśmy na światłach i spojrzałam przez szybę. W samochodzie obok siedzieli jacyś chłopcy i uważnie przyglądali się naszym wygłupom. Po chwili blondyn za kierownicą zatrąbił. Puściłam mu oko i chwile potem ruszyliśmy dalej. Po dwudziestu minutach miałyśmy wszystko załatwione i staliśmy ppod restauracją.
- Dzięki tato, do zobaczenia wieczorem.
- Miłej zabawy dziewczyny - pomachał ręką i odjechał.
- Alice,szybko, zaraz będzie szesnasta i David przyjdzie.
Weszłyśmy do lokalu. Położyłam tort na stole i krzyknęłam do przyjaciółki aby podała mi świeczki. Zamówiłam tort czekoladowy, posypany wiórkami i z napisem "Wszystkiego najlepszego David!".
Grace się nie odezwała ani nie podała mi świeczek. Zniecierpliwiona już miałam się odwrócić i ją ponaglić, kiedy ktoś delikatnie pchnął mnie do przodu. Niczego się nie spodziewając, nie zdążyłam złapać się czegokolwiek i wylądowałam twarzą w torcie. Od razu usłyszałam dobrze mi znany śmiech przyjaciółki. Podniosłam głowę i ujrzałam przed sobą Davida szczerzącego swoje śnieżnobiałe zęby i trzymającego aparat. Nie udało mi się w porę zakryć twarzy, usłyszałam tylko wesołe: "Uśmiech proszę!" i zostałam oślepiona fleszem.
- A to z jakiej racji!? David, to był twój tort!
- O wiele cenniejsze jest zdjęcie, które przed chwilą zrobiłem.
- Wszystko zaplanowaliście! - rzuciłam ze śmiechem.
- Dokładnie i było warto.
- Boże jak ja was kocham.
Przytuliłam ich i resztę dnia spędziliśmy w podobnie wesołych i szalonych nastrojach.
Otarłam łezkę spływającą po policzku. Zauważyłam dopiero teraz, że ojciec kiedyś był całkiem.. normalny. Troskliwy, czuły, a teraz zwykły tyran. A ja nie umiałam mu się przeciwstawić Objęłam się ciasno rękoma i znów pogrążyłam w myślach.
Nie zdążyłam nawet zauważyć kiedy była już druga w nocy. Wzięłam torbę do ręki, pożegnałam z psiakiem i wyszłam po cichu z pokoju. Wiem, że i tak rodzice się dowiedzą, ze wyjechałam, ale musiałam być ostrożna, żeby ojciec mnie nie zatrzymał. Na dole było ciemno i cicho, co oznaczało, ze rodzice już są w sypialni. Odetchnęłam z ulgą i delikatnie nacisnęłam klamkę i cichutko się wysunęłam na zewnątrz. Na podjeździe stało czarne BMW. Gabriel coraz bardziej mnie zaskakiwał. Podbiegłam do samochodu, otworzyłam drzwi i wskoczyłam na miejsce pasażera.
- Witam moją szaloną dziewczynę.
- Już jesteśmy parą? - spojrzałam zdziwiona na bruneta, ale szybko machnęłam ręką - Nieważne, nie mam teraz do tego głowy. Dziękuję, że mi pomagasz.
- Nie ma sprawy - odpalił silnik i odjechał z podjazdu. - Alice, czy ten.. czy twój tata cie nie pozwolił jechać? Dlatego mnie poprosiłaś o pomoc?
- Gabu... Porozmawiamy o tym później, nie chcę teraz o tym rozmawiać, chciałabym się zdrzemnąć.. ale tak, domyśliłeś się.
Kątem oka zauważyłam jak chłopak zaciska mocniej ręce na kierownicy, ale nie odzywa się. Oparłam czoło o szybę i odpłynęłam w płytki sen.
Powoli otworzyłam oczy, czułam na twarzy promienie słońca. Spostrzegłam, że jedziemy już przedmieściami Londynu. Z głośników w samochodzie leciała cicho puszczona muzyka. Spojrzałam na zegarek, była już dziewiąta. Przekręciłam głowę i przyglądnęłam się Gabrielowi. Wystukiwał w kierownice rytmicznie melodię piosenki. Był spokojny,opanowany i wyluzowany, jakby wcale go nie zmęczyła kilku godzinna podróż. Był taki przystojny.. Miał wyraziste rysy twarzy, magnetyzujące oczy i niesforne włosy dodające mu sexapilu. Normalnie chodzący ideał. Mogłabym się tak codziennie budzić i mieć przed oczami jego widok.
- Hej, wiem, ze jestem nieziemsko przystojny, oszałamiająco sexowny i wprost nie możesz się doczekać kiedy mnie pocałujesz, no ale litości, wpatrujesz się we mnie od dobrych pięciu minut - powiedział z uśmiechem na twarzy, nie odrywając wzroku od jezdni.
- A czy ty wiesz, że istnieje coś takiego jak skromność?
- Nie słyszałem, możesz mnie uświadomić? - pochylił się i pocałował mnie.
- Gabriel! Do cholery, skup się na drodze! - odepchnęłam go i spojrzałam na zatłoczoną ulicę.
- Prowadzę auto od dobrych.. - przerwał i spojrzał na mały wyświetlacz w desce rozdzielczej - ośmiu godzin, liczę na małe wynagrodzenie i spotyka mnie sprzeciw?
- Gabu, dobrze wiemy, ze chodzi o rozmowę. Słodzisz mi tutaj, żeby jakoś rozpocząć temat mojego ojca.
- Rozgryzłaś mnie, ale buziaka też liczyłem. No więc, czemu ci nie pozwolił jechać?
Odwróciłam wzrok i wyjrzałam przez okno. Mijaliśmy tradycyjne szeregowca , jakie można zobaczyć na przedmieściach. Małe ogródki przed domami były zadbane i zagospodarowane. Przed każdą posesją stał zaparkowany samochód. Co jakiś czas minęły mi przed oczyma dzieci idące do szkoły.
- Nie wiem.
Co prawda słońce świeciło, ale nad miastem wisiały chmury. Było kwestią czasu, aż deszcz lunie. Opady w Londynie, to tak jak upały na pustyni.
- Alice, jak to nie wiesz? Do cholery, rozmawiałaś z nim? Próbowałaś mu przemówić do rozsądku?
- Tak - krótka odpowiedź, nie chciałam drążyć tematu.
- A co z twoją mamą? Nie wstawiła się za tobą? Ona też nie ma w tym wszystkim głosu?
- Nie. - chłopak westchnął , ale zakończył temat, nie ciągnąc go dalej, za co dziękowałam mu w duszy. - Zatrzymaj się na stacji, muszę się przebrać.
Brunet zajechał na parking przy stacji paliw. Wyłączył silnik i wysiadł z samochodu zatrzaskując drzwi. Dopiero gdy i ja wysiadłam, zorientowałam się, że ona ma już na sobie spodnie od garnituru, śnieżnobiałą koszulę i czarny krawat.
- A ty po co?
- Żeby ci pomóc.
Prychnęłam ze śmiechu. Niby w czym miałby mi pomagać? Weszłam do kabiny i zamknęłam się na zamek. Pięć minut potem palnęłam się dłonią w czoło i uchyliłam drzwi, wpuszczając chłopaka do środka. Brunet zatrzasnął za sobą drzwi i przysunął się bliżej mnie. Położył jedną dłoń na moim biodrze i pochylił się na tyle, żeby dotknąć ustami płatka mojego ucha. Po całym ciele przeszedł mnie przyjemny dreszcz.
- Mówiłem, że będę ci potrzebny - drugą dłonią delikatnie zapiął zamek z tyłu sukienki.
- Dziękuję, a teraz wynocha, bo się spóźnimy - założyłam czarne buty na obcasie i popchnęłam go do wyjścia.
- A nagroda?
Przewróciłam oczami i od niechcenia dałam mu buziaka w policzek.
Dziesięć minut później dojeżdżaliśmy już do cmentarza. Do uroczystości pozostało jakieś dwadzieścia minut. Wysiadłam z samochodu i nie czekając na Gabriela podeszłam do straganu ze zniczami i kwiatami. Chwilę potem dołączył do mnie chłopak.
- Wybrałaś już wieniec?
- Pokręciłam głową i wypatrywałam mojego celu.
- Może pomogę? - zza lady wyszła kobieta w średnim wieku, uśmiechając się do nas serdecznie.
- Poproszę bukiet konwalii.
- Już, proszę chwilę poczekać - kwiaciarka wyszła na zaplecze.
- Konwalie? - chłopak spojrzał na mnie pytająco.
- Grace je kochała.
Brunet kiwnął głową ze zrozumieniem. Kilka minut później byliśmy już pod kaplicą. Zebrało się już sporo osób. Niektórzy byli smutni i przygnębieni, inni zaś wręcz przeciwnie. Uśmiechnięci, rozmawiali w małych grupkach jakby pogrzeb to była tylko formalność. Nie rozglądałam się, tylko niepewnym krokiem weszłam kaplicy. Zamarłam. Stanęłam i nie mogłam się ruszyć. Ani o centymetr. Świątynia była już nieco zapełniona ludźmi, ale to nie to spowodowało u mnie blokadę. Przy ołtarzu stała niewielka biała trumna. Była otwarta. Na wyściełanych aksamitem białych poduszkach spoczywała Grace. Wyglądała tak jakby spała. Podeszłam wolnym krokiem do przodu, Gabriel szedł zaraz za mną. Dobrze, że czuwał, ponieważ moje nogi odmawiały współpracy. Na twarzy dziewczyny błąkał się leciutki uśmieszek. O czym musiała myśleć w chwili samobójstwa, że zasnęła na zawsze z takim wyrazem twarzy. Blond loki delikatnie opadały wokół bladej twarzy.
Wspaniałe piegi zblakły i straciły swój wyrazisty wygląd. Była ubrana w skromną białą suknię. Usłyszałam za plecami jęk rozpaczy. Znałam ten głos. Nie odwróciłam się. Nie mogłabym spojrzeć mamie Grace w oczy. Nie wytrzymałabym widoku załamanej i zrozpaczonej kobiety. Stworzyłam niewidzialną barierę, która chroniła mnie przed dźwiękami dochodzącymi z otoczenia i skupiłam moją uwagę na białej trumnie. Ciało dziewczyny było strasznie wychudzone, skóra i kości. Na lewym nadgarstku wisiała złota bransoletka z sercem, którą podarowałam jej razem z Davidem. Przegub drugiej dłoni był zabandażowany. A więc odebrała sobie życie podcinając swoje żyły. Wydała z siebie cichy jęk rozpaczy. Przesunęłam wzrokiem jeszcze dalej. Na nogach miała białe rajstopy. Wyglądała jak anioł. Tylko szkoda, że skrzydła tego anioła na zawsze zamarły w bezruchu. Wzdłuż ciała usypane były białe i blado-różowe płatki róż, co podkreślało delikatność Grace. Weszłam na stopień i drżącą ręką objęłam dłoń przyjaciółki. Była lodowata. Drugą rękę delikatnie włożyłam między jej dłonie bukiet konwalii.
- Gabu.. - szepnęłam w stronę chłopaka. Brunet momentalnie mnie objął. Nogi ugięły się pode mną. Powoli się obróciłam i natknęłam na spojrzenie pani Blackhole. Było puste, wyprane ze wszelkich emocji. Widać po niej był, jak bardzo nią wstrząsnęła ta tragedia. Bardzo się zaniedbała. Makijaż byle jaki, włosy nieułożone, oczy podkrążone. Obok wymizerniałej kobiety stał jej mąż - oficer wojsk lądowych. Ubrany był w oficjalny mundur, w ręce trzymał czapkę oficerską. Usta miał zwężone, oczy wyrażały.. No właśnie, co wyrażały? Nie mogłam tego z nich odczytać. Skinęłam w ich stronę głową, nie mogąc zmusić się do podejścia do nich. Matka mojej przyjaciółki lekko się uśmiechnęłam, co sprawiło, ze chociaż trochę się uspokoiłam. Oficer również skinął głową i ujął żonę za rękę.
- Chcesz wyjść?
- Nie. Zaraz zaczyna się uroczystość. - w tym samym momencie na ambonę wyszedł pastor. Grace wychowała się w rodzinie chrześcijańskiej. Nie była osobą bardzo wierzącą, ale do kościoła chodziła. Zawsze mi powtarzała, że nie chce, żeby na jej pogrzebie odbyła się msza. Rodzice zapewne uszanowali jej decyzję.
- Bracie, siostry, zebraliśmy się tutaj aby pożegnać naszą siostrą, córkę, wnuczkę, przyjaciółkę oraz koleżankę. Odeszła od nas w bardzo młodym wieku. Była wspaniałą osobą, kochającą, czułą i delikatną. Wiele z was zapewne pomyśli, że targnięcie na życie to rzecz straszna i niedopuszczalna. Jednak w niektórych przypadkach jest to ucieczka od cierpienia, natychmiastowa ulga. - na sali rozległ się szum szeptów - Nie chcę żebyście to uznali jako moje poparcie samobójstwa. Nie. Nie o to chodzi. Śmierć tej młodej dziewczyny to dla nas wszystkich niewyobrażalna strata. Co musiał zdarzyć się w życiu tej pięknej młodej dziewczyny, ze dokonała takiego czynu?
"Ja wiem"
Dlaczego ją teraz żegnamy?
"Ja wiem"
Nie odpowiemy na to pytanie. To jedna wielka niewiadoma.
" Jednak nie taka niewiadoma. To przez mojego ojca"
Ulżyła swojemu cierpieniu, a teraz my także cierpimy. Jednak niepotrzebnie. Ona cały czas jest wśród nas. Nie ciałem, lecz duszą. Nie zapominajmy o tym i pożegnajmy ją godnie. A teraz zapraszam mamę Grace, która chciałaby powiedzieć parę słów.
Szczupła kobieta pospiesznie podeszła do ambony i oparła się na niej. Powoli przejechała wzrokiem po wszystkich obecnych. Kaplica wypełniona była po brzegi.
- Dziękuję, że tak licznie przybyliście na pożegnanie mojej córeczki. - po tym zdaniu się wyłączyłam. Nie mogłam się teraz rozkleić, bo nie byłabym w stanie tam podejść, a co dopiero coś powiedzieć. Nie przygotowałam się tą pożegnalną mowę. Nie wiedziałam co powiem. Nie miałam pojęcia co mówi się na takich uroczystościach. Będę myśleć na bieżąco. Byłam zdenerwowana, ręce mi drżały, obleciały potem. Gabriel delikatnie ujął moją dłoń i spokojnie ścisnął, dając mi tym samym otuchy. Oparłam głowę o jego ramię, przymknęłam oczy i wyłączyłam myśli.
-...kocham cię córeczko. A teraz jeszcze jedna osoba chciałaby coś powiedzieć. Alice...
Brunet ponownie ucisnął moją dłoń. Otworzyłam oczy i zauważyłam, że wszystkie spojrzenia są skierowane w moją stronę. Skinęłam głową i wstałam wygładzając sukienkę. Ruszyłam między ławkami i po chwili stałam przed smutną kobietą. Ona tylko położyła mi rękę na ramieniu i szepnęła ciche dziękuję, po czym wróciła do ławki.
- Nie wszyscy mnie znają więc może się przedstawię. Nazywam się Alice Parker i jestem przyjaciółką Grace. Widzę po waszych twarzach, ze jesteście nieco zdziwieni, no bo jak może istnieć przyjaźń, kiedy jedna z osób będzie pogrzebana. Otóż może. Znałyśmy się od niecałych pięciu lat. Niedużo, jednak przez ten krótki czas stworzyłyśmy nierozerwalną więź, której nawet śmierć nie rozłączy. Dzień w którym dowiedziałam się o śmierci mojej najlepszej, a za razem jedynej przyjaciółki był najgorszym dniem w moim życiu. Bardzo trudno było mi się z tym pogodzić i myślę, że nie udałby mi się to, gdyby nie mój chłopak - spojrzałam na Gabriela, który uśmiechnął się i pokazał, ze dobrze mi idzie - oraz świadomość, że Grace nade mną czuwa. Ktoś, kiedyś powiedział, ze przyjaciele są jak ciche anioły, które pomagają nam powstać, kiedy nasze skrzydła zapominają latać. Grace była, jest i będzie dla mnie takim aniołem, a także pewnie dla niejednego z was. Teraz placzemy, cierpimy, przeklinając los za tę tragedię. Minie kilka dni, może tygodni i przestaniemy. Ale nie dlatego, że zapomnimy, tylko dlatego, że uświadomimy sobie fakt, ze Grace wcale nie umarła. - wyjęłam z kieszenie rękawiczkę i założyłam na dłoń. - Kiedy człowiek odchodzi, tylko jego ciało umiera - zdjęłam rękawiczkę - a jego dusza nadal żyje - ukazałam gołą dłoń - Grace jest obok mnie i obok was, a także w naszych sercach, nie zapominajmy o tym. - Na tym zakończyłam moją mowę. Jeszcze musiałam zrobić jedną rzecz. Odpięłam mój łańcuszek zawieszony na szyi i włożyłam w dłoń mojej przyjaciółki. - Kocham Cię Grace i przepraszam. - powiedziałam na tyle cicho, ab nikt nie usłyszał.
***
Okej, dzisiaj miałam więcej czasu, więc uzupełniłam rozdział o kilka obrazków. Dzisiaj rozdział w nieco przygnębiającym nastroju, ale postaram się już niedługo napisać coś pozytywnego ♥ Nie będę się więcej rozpisywać, bo w sumie nie mam o czym. Chciałam wam podziękować za wspaniałe komentarze i za 8 000 tys wyświetleń, normalka, KOCHAM WAS! ♥♥
Pozdrawiam,
Bezimienna :**
- Gabriel, proszę Cię, jutro jest pogrzeb Grace , nie mam jak jechać, błagam.
- Kochana, oczywiście, że z tobą pojadę. Chciałem się zapytać o której mam po ciebie przyjechać.
- Jak najwcześniej.
- Może być szósta?
- Za trzy godziny.
- Alice, wiesz że jest jedenasta?
- Tak. Mogę na ciebie liczyć?
- Jasne, do zobaczenia.
- Dzięki - rozłączyłam się.
Uchyliłam okno, w domu było bardzo duszno. Miałam teraz trochę czasu, żeby się przygotować. Otworzyłam dużą szafę i wyciągnęłam czarną koszulę, jednak szybko z niej zrezygnowałam i
- Zostajesz w domu pyśku, nie możesz ze mną jechać.
Wszystko rozumiał. Ukrył mordkę w łapkach. On to umiał poprawić humor. Pogłaskałam go i wróciłam do szafy po jeszcze parę przydatnych rzeczy. Kiedy byłam gotowa i spakowana usiadłam na łóżku i spojrzałam na tablicę nad biurkiem. Przyglądałam się zdjęciom sprzed kilku lat, na których byłam z Grace. Na jednym z nich moja twarz jest cała w torcie, a moja przyjaciółka zwija się ze śmiechu. Uśmiechnęłam się mimowolnie i wróciłam myślami do tamtego dnia.
Był dokładnie dwudziesty drugi lipca, dzień urodzin Davida. Planowałyśmy dla niego niespodziankę. Zamówiłyśmy tort, zarezerwowałam miejsca w restauracji, Grace kupiła prezent. Zapowiadał sie niesamowity dzień.
- Alice, masz wszystko przygotowane? Musimy zaraz wychodzić.
- Grace, czy ty mi nie ufasz? Jestem najbardziej zorganizowaną osobą jaką znasz.
- Niestety, tego nie da się ukryć. No dobrze, skoro jesteśmy gotowe i wszystko przygotowałyśmy to idziemy.
- Tato, to możesz nas zawieść? Pamiętasz, że mi obiecałeś? Wiesz, że ci nie odpuszczę.
Mężczyzna się zaśmiał i wyczochrał nasze włosy.
- Panie Parker, nie jesteśmy małymi dziewczynkami, więc może pan nas tak nie traktować? - Grace odpowiedziała ze śmiechem i zaczęła układać poplątane włosy.
- Dla mnie zawsze będziecie małymi dzieciakami. Dobra, pakujcie się do wozu, biorę klucze i zaraz będę.
- Dzięki. - ukochałam go i wybiegłyśmy z domu. Wsiadłyśmy do auta i chwile później mój tata do nas dołączył.
- Gdzie najpierw?
- Do cukierni na Perquins Street, muszę odebrać tort. - puściłam muzykę. Zaczęłyśmy z Grace wydzierać nasze gardła w niebogłosy. Akurat leciała piosenka zespołu Simple Plain " Your love is lie". Był to nasz ulubiony kawałek. Stanęliśmy na światłach i spojrzałam przez szybę. W samochodzie obok siedzieli jacyś chłopcy i uważnie przyglądali się naszym wygłupom. Po chwili blondyn za kierownicą zatrąbił. Puściłam mu oko i chwile potem ruszyliśmy dalej. Po dwudziestu minutach miałyśmy wszystko załatwione i staliśmy ppod restauracją.
- Dzięki tato, do zobaczenia wieczorem.
- Miłej zabawy dziewczyny - pomachał ręką i odjechał.
- Alice,szybko, zaraz będzie szesnasta i David przyjdzie.
Weszłyśmy do lokalu. Położyłam tort na stole i krzyknęłam do przyjaciółki aby podała mi świeczki. Zamówiłam tort czekoladowy, posypany wiórkami i z napisem "Wszystkiego najlepszego David!".
Grace się nie odezwała ani nie podała mi świeczek. Zniecierpliwiona już miałam się odwrócić i ją ponaglić, kiedy ktoś delikatnie pchnął mnie do przodu. Niczego się nie spodziewając, nie zdążyłam złapać się czegokolwiek i wylądowałam twarzą w torcie. Od razu usłyszałam dobrze mi znany śmiech przyjaciółki. Podniosłam głowę i ujrzałam przed sobą Davida szczerzącego swoje śnieżnobiałe zęby i trzymającego aparat. Nie udało mi się w porę zakryć twarzy, usłyszałam tylko wesołe: "Uśmiech proszę!" i zostałam oślepiona fleszem.
- A to z jakiej racji!? David, to był twój tort!
- O wiele cenniejsze jest zdjęcie, które przed chwilą zrobiłem.
- Wszystko zaplanowaliście! - rzuciłam ze śmiechem.
- Dokładnie i było warto.
- Boże jak ja was kocham.
Przytuliłam ich i resztę dnia spędziliśmy w podobnie wesołych i szalonych nastrojach.
Otarłam łezkę spływającą po policzku. Zauważyłam dopiero teraz, że ojciec kiedyś był całkiem.. normalny. Troskliwy, czuły, a teraz zwykły tyran. A ja nie umiałam mu się przeciwstawić Objęłam się ciasno rękoma i znów pogrążyłam w myślach.
Nie zdążyłam nawet zauważyć kiedy była już druga w nocy. Wzięłam torbę do ręki, pożegnałam z psiakiem i wyszłam po cichu z pokoju. Wiem, że i tak rodzice się dowiedzą, ze wyjechałam, ale musiałam być ostrożna, żeby ojciec mnie nie zatrzymał. Na dole było ciemno i cicho, co oznaczało, ze rodzice już są w sypialni. Odetchnęłam z ulgą i delikatnie nacisnęłam klamkę i cichutko się wysunęłam na zewnątrz. Na podjeździe stało czarne BMW. Gabriel coraz bardziej mnie zaskakiwał. Podbiegłam do samochodu, otworzyłam drzwi i wskoczyłam na miejsce pasażera.
- Witam moją szaloną dziewczynę.
- Już jesteśmy parą? - spojrzałam zdziwiona na bruneta, ale szybko machnęłam ręką - Nieważne, nie mam teraz do tego głowy. Dziękuję, że mi pomagasz.
- Nie ma sprawy - odpalił silnik i odjechał z podjazdu. - Alice, czy ten.. czy twój tata cie nie pozwolił jechać? Dlatego mnie poprosiłaś o pomoc?
- Gabu... Porozmawiamy o tym później, nie chcę teraz o tym rozmawiać, chciałabym się zdrzemnąć.. ale tak, domyśliłeś się.
Kątem oka zauważyłam jak chłopak zaciska mocniej ręce na kierownicy, ale nie odzywa się. Oparłam czoło o szybę i odpłynęłam w płytki sen.
Powoli otworzyłam oczy, czułam na twarzy promienie słońca. Spostrzegłam, że jedziemy już przedmieściami Londynu. Z głośników w samochodzie leciała cicho puszczona muzyka. Spojrzałam na zegarek, była już dziewiąta. Przekręciłam głowę i przyglądnęłam się Gabrielowi. Wystukiwał w kierownice rytmicznie melodię piosenki. Był spokojny,opanowany i wyluzowany, jakby wcale go nie zmęczyła kilku godzinna podróż. Był taki przystojny.. Miał wyraziste rysy twarzy, magnetyzujące oczy i niesforne włosy dodające mu sexapilu. Normalnie chodzący ideał. Mogłabym się tak codziennie budzić i mieć przed oczami jego widok.
- Hej, wiem, ze jestem nieziemsko przystojny, oszałamiająco sexowny i wprost nie możesz się doczekać kiedy mnie pocałujesz, no ale litości, wpatrujesz się we mnie od dobrych pięciu minut - powiedział z uśmiechem na twarzy, nie odrywając wzroku od jezdni.
- A czy ty wiesz, że istnieje coś takiego jak skromność?
- Nie słyszałem, możesz mnie uświadomić? - pochylił się i pocałował mnie.
- Gabriel! Do cholery, skup się na drodze! - odepchnęłam go i spojrzałam na zatłoczoną ulicę.
- Prowadzę auto od dobrych.. - przerwał i spojrzał na mały wyświetlacz w desce rozdzielczej - ośmiu godzin, liczę na małe wynagrodzenie i spotyka mnie sprzeciw?
- Gabu, dobrze wiemy, ze chodzi o rozmowę. Słodzisz mi tutaj, żeby jakoś rozpocząć temat mojego ojca.
- Rozgryzłaś mnie, ale buziaka też liczyłem. No więc, czemu ci nie pozwolił jechać?
Odwróciłam wzrok i wyjrzałam przez okno. Mijaliśmy tradycyjne szeregowca , jakie można zobaczyć na przedmieściach. Małe ogródki przed domami były zadbane i zagospodarowane. Przed każdą posesją stał zaparkowany samochód. Co jakiś czas minęły mi przed oczyma dzieci idące do szkoły.
- Nie wiem.
Co prawda słońce świeciło, ale nad miastem wisiały chmury. Było kwestią czasu, aż deszcz lunie. Opady w Londynie, to tak jak upały na pustyni.
- Alice, jak to nie wiesz? Do cholery, rozmawiałaś z nim? Próbowałaś mu przemówić do rozsądku?
- Tak - krótka odpowiedź, nie chciałam drążyć tematu.
- A co z twoją mamą? Nie wstawiła się za tobą? Ona też nie ma w tym wszystkim głosu?
- Nie. - chłopak westchnął , ale zakończył temat, nie ciągnąc go dalej, za co dziękowałam mu w duszy. - Zatrzymaj się na stacji, muszę się przebrać.
Brunet zajechał na parking przy stacji paliw. Wyłączył silnik i wysiadł z samochodu zatrzaskując drzwi. Dopiero gdy i ja wysiadłam, zorientowałam się, że ona ma już na sobie spodnie od garnituru, śnieżnobiałą koszulę i czarny krawat.
- A ty po co?- Żeby ci pomóc.
Prychnęłam ze śmiechu. Niby w czym miałby mi pomagać? Weszłam do kabiny i zamknęłam się na zamek. Pięć minut potem palnęłam się dłonią w czoło i uchyliłam drzwi, wpuszczając chłopaka do środka. Brunet zatrzasnął za sobą drzwi i przysunął się bliżej mnie. Położył jedną dłoń na moim biodrze i pochylił się na tyle, żeby dotknąć ustami płatka mojego ucha. Po całym ciele przeszedł mnie przyjemny dreszcz.
- Mówiłem, że będę ci potrzebny - drugą dłonią delikatnie zapiął zamek z tyłu sukienki.
- Dziękuję, a teraz wynocha, bo się spóźnimy - założyłam czarne buty na obcasie i popchnęłam go do wyjścia.
- A nagroda?
Przewróciłam oczami i od niechcenia dałam mu buziaka w policzek.
Dziesięć minut później dojeżdżaliśmy już do cmentarza. Do uroczystości pozostało jakieś dwadzieścia minut. Wysiadłam z samochodu i nie czekając na Gabriela podeszłam do straganu ze zniczami i kwiatami. Chwilę potem dołączył do mnie chłopak.
- Wybrałaś już wieniec?
- Pokręciłam głową i wypatrywałam mojego celu.
- Może pomogę? - zza lady wyszła kobieta w średnim wieku, uśmiechając się do nas serdecznie.
- Poproszę bukiet konwalii.
- Już, proszę chwilę poczekać - kwiaciarka wyszła na zaplecze.
- Konwalie? - chłopak spojrzał na mnie pytająco.
- Grace je kochała.
Brunet kiwnął głową ze zrozumieniem. Kilka minut później byliśmy już pod kaplicą. Zebrało się już sporo osób. Niektórzy byli smutni i przygnębieni, inni zaś wręcz przeciwnie. Uśmiechnięci, rozmawiali w małych grupkach jakby pogrzeb to była tylko formalność. Nie rozglądałam się, tylko niepewnym krokiem weszłam kaplicy. Zamarłam. Stanęłam i nie mogłam się ruszyć. Ani o centymetr. Świątynia była już nieco zapełniona ludźmi, ale to nie to spowodowało u mnie blokadę. Przy ołtarzu stała niewielka biała trumna. Była otwarta. Na wyściełanych aksamitem białych poduszkach spoczywała Grace. Wyglądała tak jakby spała. Podeszłam wolnym krokiem do przodu, Gabriel szedł zaraz za mną. Dobrze, że czuwał, ponieważ moje nogi odmawiały współpracy. Na twarzy dziewczyny błąkał się leciutki uśmieszek. O czym musiała myśleć w chwili samobójstwa, że zasnęła na zawsze z takim wyrazem twarzy. Blond loki delikatnie opadały wokół bladej twarzy.- Gabu.. - szepnęłam w stronę chłopaka. Brunet momentalnie mnie objął. Nogi ugięły się pode mną. Powoli się obróciłam i natknęłam na spojrzenie pani Blackhole. Było puste, wyprane ze wszelkich emocji. Widać po niej był, jak bardzo nią wstrząsnęła ta tragedia. Bardzo się zaniedbała. Makijaż byle jaki, włosy nieułożone, oczy podkrążone. Obok wymizerniałej kobiety stał jej mąż - oficer wojsk lądowych. Ubrany był w oficjalny mundur, w ręce trzymał czapkę oficerską. Usta miał zwężone, oczy wyrażały.. No właśnie, co wyrażały? Nie mogłam tego z nich odczytać. Skinęłam w ich stronę głową, nie mogąc zmusić się do podejścia do nich. Matka mojej przyjaciółki lekko się uśmiechnęłam, co sprawiło, ze chociaż trochę się uspokoiłam. Oficer również skinął głową i ujął żonę za rękę.
- Chcesz wyjść?
- Nie. Zaraz zaczyna się uroczystość. - w tym samym momencie na ambonę wyszedł pastor. Grace wychowała się w rodzinie chrześcijańskiej. Nie była osobą bardzo wierzącą, ale do kościoła chodziła. Zawsze mi powtarzała, że nie chce, żeby na jej pogrzebie odbyła się msza. Rodzice zapewne uszanowali jej decyzję.
- Bracie, siostry, zebraliśmy się tutaj aby pożegnać naszą siostrą, córkę, wnuczkę, przyjaciółkę oraz koleżankę. Odeszła od nas w bardzo młodym wieku. Była wspaniałą osobą, kochającą, czułą i delikatną. Wiele z was zapewne pomyśli, że targnięcie na życie to rzecz straszna i niedopuszczalna. Jednak w niektórych przypadkach jest to ucieczka od cierpienia, natychmiastowa ulga. - na sali rozległ się szum szeptów - Nie chcę żebyście to uznali jako moje poparcie samobójstwa. Nie. Nie o to chodzi. Śmierć tej młodej dziewczyny to dla nas wszystkich niewyobrażalna strata. Co musiał zdarzyć się w życiu tej pięknej młodej dziewczyny, ze dokonała takiego czynu?
"Ja wiem"
Dlaczego ją teraz żegnamy?
"Ja wiem"
Nie odpowiemy na to pytanie. To jedna wielka niewiadoma.
" Jednak nie taka niewiadoma. To przez mojego ojca"
Ulżyła swojemu cierpieniu, a teraz my także cierpimy. Jednak niepotrzebnie. Ona cały czas jest wśród nas. Nie ciałem, lecz duszą. Nie zapominajmy o tym i pożegnajmy ją godnie. A teraz zapraszam mamę Grace, która chciałaby powiedzieć parę słów.
Szczupła kobieta pospiesznie podeszła do ambony i oparła się na niej. Powoli przejechała wzrokiem po wszystkich obecnych. Kaplica wypełniona była po brzegi.
- Dziękuję, że tak licznie przybyliście na pożegnanie mojej córeczki. - po tym zdaniu się wyłączyłam. Nie mogłam się teraz rozkleić, bo nie byłabym w stanie tam podejść, a co dopiero coś powiedzieć. Nie przygotowałam się tą pożegnalną mowę. Nie wiedziałam co powiem. Nie miałam pojęcia co mówi się na takich uroczystościach. Będę myśleć na bieżąco. Byłam zdenerwowana, ręce mi drżały, obleciały potem. Gabriel delikatnie ujął moją dłoń i spokojnie ścisnął, dając mi tym samym otuchy. Oparłam głowę o jego ramię, przymknęłam oczy i wyłączyłam myśli.
-...kocham cię córeczko. A teraz jeszcze jedna osoba chciałaby coś powiedzieć. Alice...
Brunet ponownie ucisnął moją dłoń. Otworzyłam oczy i zauważyłam, że wszystkie spojrzenia są skierowane w moją stronę. Skinęłam głową i wstałam wygładzając sukienkę. Ruszyłam między ławkami i po chwili stałam przed smutną kobietą. Ona tylko położyła mi rękę na ramieniu i szepnęła ciche dziękuję, po czym wróciła do ławki.
- Nie wszyscy mnie znają więc może się przedstawię. Nazywam się Alice Parker i jestem przyjaciółką Grace. Widzę po waszych twarzach, ze jesteście nieco zdziwieni, no bo jak może istnieć przyjaźń, kiedy jedna z osób będzie pogrzebana. Otóż może. Znałyśmy się od niecałych pięciu lat. Niedużo, jednak przez ten krótki czas stworzyłyśmy nierozerwalną więź, której nawet śmierć nie rozłączy. Dzień w którym dowiedziałam się o śmierci mojej najlepszej, a za razem jedynej przyjaciółki był najgorszym dniem w moim życiu. Bardzo trudno było mi się z tym pogodzić i myślę, że nie udałby mi się to, gdyby nie mój chłopak - spojrzałam na Gabriela, który uśmiechnął się i pokazał, ze dobrze mi idzie - oraz świadomość, że Grace nade mną czuwa. Ktoś, kiedyś powiedział, ze przyjaciele są jak ciche anioły, które pomagają nam powstać, kiedy nasze skrzydła zapominają latać. Grace była, jest i będzie dla mnie takim aniołem, a także pewnie dla niejednego z was. Teraz placzemy, cierpimy, przeklinając los za tę tragedię. Minie kilka dni, może tygodni i przestaniemy. Ale nie dlatego, że zapomnimy, tylko dlatego, że uświadomimy sobie fakt, ze Grace wcale nie umarła. - wyjęłam z kieszenie rękawiczkę i założyłam na dłoń. - Kiedy człowiek odchodzi, tylko jego ciało umiera - zdjęłam rękawiczkę - a jego dusza nadal żyje - ukazałam gołą dłoń - Grace jest obok mnie i obok was, a także w naszych sercach, nie zapominajmy o tym. - Na tym zakończyłam moją mowę. Jeszcze musiałam zrobić jedną rzecz. Odpięłam mój łańcuszek zawieszony na szyi i włożyłam w dłoń mojej przyjaciółki. - Kocham Cię Grace i przepraszam. - powiedziałam na tyle cicho, ab nikt nie usłyszał.
***
Okej, dzisiaj miałam więcej czasu, więc uzupełniłam rozdział o kilka obrazków. Dzisiaj rozdział w nieco przygnębiającym nastroju, ale postaram się już niedługo napisać coś pozytywnego ♥ Nie będę się więcej rozpisywać, bo w sumie nie mam o czym. Chciałam wam podziękować za wspaniałe komentarze i za 8 000 tys wyświetleń, normalka, KOCHAM WAS! ♥♥
Pozdrawiam,
Bezimienna :**
niedziela, 9 lutego 2014
Rozdział IX
- Cześć Alice, gdzie jesteś? - po usłyszeniu tego głosu przeszedł przez mnie zimny dreszcz. Zesztywniałam i automatycznie zacisnęłam mocniej dłoń na komórce. Gabriel spojrzał na mnie niespokojnie i podszedł przyglądając się uważnie mojej drżącej dłoni.
- Na spacerze. Wyszłam z psem - odpowiedziałam opanowanym głosem, mimo że targały mną wszelkie możliwe emocje.
- Wracaj już.
- Dopiero co wyszłam! - zirytowana podniosłam głos i odepchnęłam dłoń Gabriel sięgającego po mój telefon.
- Masz być w domu za pięć minut, bez żadnej dyskusji. - po zimnym i niskim tonie głosu, wiedziałam, że nie będzie to miłe powitanie. Chciałam mu się sprzeciwić, ale nie miałam tyle odwagi. Nacisnęłam czerwoną słuchawkę i włożyłam telefon do kieszeni.
- Będę się już zbierać... - powiedziałam cicho z ociąganiem, pozwalając moim włosom swobodnie opaść na twarz.
- Pójdę z tobą - założył kosmyki włosów za moje uszy i zlustrował ze spokojem moją twarz.
- Gabu, pójdę sama, nie proś, bo i tak zdania nie zmienię.
- Chociaż cię odprowadzę. Jak myślę, ze masz iść do tego zboczeńca, zwyrodnialca, to się we mnie gotuje. - brunet spojrzał na siostrę przyglądającą się rozmowie - Młoda, idź na górę, pani Suzan zaraz przyjdzie.
Dziewczynka pokiwała głową i przytuliła mnie na pożegnanie. Uśmiechnęłam się na chwilę po czym spojrzałam na chłopaka.
- Gabriel, to nadal mój ojciec! - czego by nie zrobił, nadal nim był.
- Alice, słyszysz co mówisz? Jak możesz o nim tak mówić, po tym co zrobił twojej przyjaciółce, co zrobił tobie..
- To nadal mój tata - postawiłam na swoim. Odwróciłam się i wyszłam z domu, po drodze mijając opiekunkę. Spike podążał za mną dotrzymując mi kroku. Gdy wychodziłam z posesji usłyszałam trzaśnięcie drzwi. Chwile potem brunet złapał mnie za ramię.
- Przepraszam, chodź, odprowadzę cię.
Przez resztę drogi szliśmy w ciszy. Gabriel wziął mnie za rek, czym dodał mi pewności siebie. Już z daleka widziałam, że ojciec stoi w oknie i uważnie nas obserwuje. Ścisnęłam dłoń chłopaka, który natychmiast spostrzegł postawną sylwetkę mojego ojca. Poczułam jak cały sztywnieje. Stanęliśmy przy płocie. Obróciłam się tyłem do ganku, spojrzałam na Gabriela i uśmiechnęłam się lekko, chcąc dodać sobie otuchy i uspokoić chłopaka.
- Może jednak wejdę z tobą?
- Nie. Już o tym rozmawialiśmy.
- Jasne - posłał mi łagodny uśmiech i lekko musnął moje usta po czym mnie przytulił - Uważaj na siebie, zadzwonię później. - ścisnął moją dłoń i odszedł. Chwilę potem patrzyłam jak znika mi z oczu, po czym weszłam do domu. Od razu napotkałam groźne spojrzenie ojca, ale nie odwróciłam wzroku. Nie mogłam okazać słabości, być uległa.
- Gdzie byłaś i co to za chłopak?
- Jest mama?
- Nie zmieniaj tematu, kto to był? - warknął cichym głosem, zapewne po to, żeby moja mama rodzicielka tego nie usłyszała.
- Kolega. Nie mogę mieć znajomych? - odparłam arogancko.
- Nie odzywaj się do mnie w ten sposób. Na kolegę to mi nie wygląda. Zabraniam ci się z nim spotykać.
Chciałam już wrzasnąć, że sobie chyba żartuje, ale stwierdziłam, że podejmę inną taktykę.
- Grace nie żyje.
- Jak to nie żyje? - spytał zdziwiony - Dlaczego?
- No może nie wiesz. Może dlatego, że...
- Że co? - spytał niskim, niebezpiecznym tonem.
- Miała wypadek - mruknęłam pod nosem, odwróciłam się i pobiegłam do pokoju.
Bałam się. Jak mogłam bać się własnego ojca? To niedorzeczne. Może to wszystko nie prawda. Może Grace wcale nie zabiła się przez niego, może tylko tak napisała. Co ja wygaduję! Nie wierzę własnej przyjaciółce. Ale może ona żyje, może to wszystko jest jakimś nieudanym żartem... Spojrzałam na telefon. Wzięłam go do ręki i usiadłam na parapecie. Odnalazłam numer Davida i wcisnęłam zieloną słuchawkę. Telefon wysuwał mi się z mokrej i drążącej dłoni. Jeden sygnał. Drugi. Trzeci. Juz mam się wyłączyć kiedy słyszę głos przyjaciela.
- Słucham.
- Cześć, to ja.
- Kto?
- No przecież masz zapisany mój numer, daj spokój David.
- Przepraszam, ale nadal nie rozumiem o co chodzi.
Nie wie o co chodzi. Nie mam mnie zapisanej, nie wie kim jestem. Co się dzieje. Przecież zawsze cieszył się gdy dzwoniłam, a teraz? Nic z tego nie rozumiałam. Stwierdziłam, że nie będę tego wyjaśniać przez telefon.
- Chciałam się zapytać co słychać u Grace. Bo nie można się do niej dodzwonić. - głos zaczął mi się łamać.
Cisza.
Już wiedziałam, ze to wszystko prawda.
- Halo?
- Ona nie żyje. Jutro o 10.00 odbędzie się pogrzeb na Highgate Cemetery.
- Dziękuję za... - nie dokończyłam, ponieważ chłopak natychmiast się rozłączył.
A więc to prawda. Wszelkie, choć małe nadzieje prysły. Teraz była tylko rzeczywistość. Wyciągnęłam z szuflady fiolkę z tabletkami na sen i połknęłam kilka. Przeleżałam dziesięć minut, coraz to bardziej tracąc kontakt z otoczeniem. Słyszałam dźwięk telefonu, na który ktoś uporczywie próbował się dodzwonić. Nie przejęłam się tym i zasnęłam.
Kiedy się obudziłam, zerknęłam na zegarek. Spała około sześciu godzin. Był już wieczór. Spojrzałam na telefon. Miałam dwanaście połączeń nieodebranych. Wszystkie od Gabriela. Uśmiechnęłam się. To takie miłe uczucie, kiedy ktoś o ciebie się martwi. Wysłałam mu smsa o treści:
"Zdrzemnęłam się. Wszystko w porządku. Niedługo się odezwę. Spike spał na łóżku obok mnie, ale zaraz kiedy wstałam stanął na równe łapy i zbiegł na dół, gotowy na spacer. Zeszłam na dół i zobaczyłam mamę siedzącą na kanapie z książką w ręku.
- Jak było w pracy?
- Cześć kochanie, w porządku, a co u ciebie?
- Muszę jutro jechać do Londynu.
- Zwariowałaś? Alice, kochana, dlaczego ci to przyszło do głowy?
- Na pogrzeb Grace. Mamo, ona nie żyje... - uroniłam jedną łzę, ale szybko ja otarłam. Musiałam być silna, więc taka też będę. - Muszę tam być.
- Ale jak to, co się stało? - zaniepokojona odłożyła książkę i spojrzała na mnie troskliwie.
- Ona... - mój ojciec ją zgwałcił, tak powinnam powiedzieć, jednak skłamałam - Miała wypadek.. Mogę jechać?
- Ależ oczywiście - wzięła mnie w objęcia i mocno przytuliła. - Jeśli chcesz to z tobą pojadę.
- Nie trzeba - odsunęłam się - Dam sobie radę. Dziękuję.
- Nigdzie nie pojedziesz! - do salonu wszedł kochany ojciec.
- Bo? Przecież to moja przyjaciółka, muszę tam jechać.
- Nie ma mowy! - wrzasnął tak głośno, że zadrżałam. Matka jak zwykle nie się nie odezwała. Nigdy nie stawała w mojej obronie. Była wiecznie podporządkowana ojcu. Nie odezwałam się. Wyszłam z domu się przewietrzyć i wyprowadzić psa.
Chciałam iść nad wczoraj odkryte jezioro, ale ponieważ już się ściemniało, nie uznałam tego za dobry pomysł. Udałam się w drugą stronę. Ulica była pusta, co jakiś czas latarnia, która oświetlała teren w promieniu pięciu metrów. Zaczął wiać chłodny wiatr. Wieczór nie należał do najprzyjemniejszych. Zaczęłam się zastanawiać co zrobić, aby pojechać do Londynu. W grę nie wchodziło proszenie rodziców, David również mi nie pomoże. Muszę jechać na własną rękę, nic nie mówiąc ojcu. Tak, to był jedyne rozwiązanie. Nagle z mroku wyszedł wysoki chłopak palący papierosa. Wystraszyłam się, ale po chwili zorientowałam się, że skądś go kojarzę.
- Ładny pies. - powiedział głośno, po czym dodał ledwo słyszalnym głosem, żebym się nie odwracała.
Oczywiście nie mogłam się powstrzymać i natychmiast się obróciłam spoglądając przed siebie.
- Witaj piękna. - Jackson uśmiechnął się łobuzersko i podszedł bliżej mnie - Ostatnio nie udało nam się porozmawiać na spokojnie, ale nic straconego. - przejechał wierzchem dłoni po moim policzku. Stałam jak zahipnotyzowana, ale szybko się otrząsnęłam i uderzyłam go z całej siły w twarz.
- Nie dotykaj mnie i odwal się ode mnie! - warknęłam mu w twarz i chciałam odejść, ale jego koledzy ruszyli w moją stronę.
- Zostawcie ją, jest moja. - zaśmiał się.
- Jackson, nie wydaję mi się, żebyś był jej właścicielem. - obcy chłopak wyszedł z cienia i wyrzucił niedopałek - Którego słowa nie zrozumiałeś? Masz ją zostawić w spokoju. - powiedział zirytowanym głosem.
- Wyluzuj Eric. Widzę, ze lala sobie już znalazła chłopaczka do usług.
- Dość tego - chłopak podciągnął rękawy i popchnął Jacksona do tyłu.
- Chcesz się bić? Nie ma sprawy, ale kiedy indziej. - Nie mam dzisiaj nastroju. Chłopaki, idziemy. - kiwnął w stronę swojej bandy i odszedł.
- Dzięki za pomoc Erick. Jesteś przyjacielem Gabriela, prawda?
- Dobrym kumplem, owszem. Odprowadzę cię do domu, chodź. - odpalił kolejną fajkę i ruszył nawet na mnie nie czekając. Wzruszyłam ramionami i poszłam za nim. Był intrygujący, nie chciał ze mną prowadzić rozmowy. Nie zamienił ze mną ani słowa.
- Erick, to tutaj, dziękuję za eskortę.
- Nie ma sprawy, na razie - wyrzucił papierosa, wsunął ręce do kieszeni i odszedł.
Weszłam do domu i poszłam prosto do pokoju. Nie czekałam ani chwili dłużej. Wiedziałam już co mam zrobić. Zadzwoniłam do Gabriela.
- Hej Alice, w porządku wszystko?
- Tak - ucieszyłam się na sam dźwięk jego głosu - Mam do ciebie małą prośbę.
- Słucham cię, dla ciebie wszystko.
- Jedź jutro ze mną do Londynu.
***
- Na spacerze. Wyszłam z psem - odpowiedziałam opanowanym głosem, mimo że targały mną wszelkie możliwe emocje.
- Wracaj już.
- Dopiero co wyszłam! - zirytowana podniosłam głos i odepchnęłam dłoń Gabriel sięgającego po mój telefon.
- Masz być w domu za pięć minut, bez żadnej dyskusji. - po zimnym i niskim tonie głosu, wiedziałam, że nie będzie to miłe powitanie. Chciałam mu się sprzeciwić, ale nie miałam tyle odwagi. Nacisnęłam czerwoną słuchawkę i włożyłam telefon do kieszeni.
- Będę się już zbierać... - powiedziałam cicho z ociąganiem, pozwalając moim włosom swobodnie opaść na twarz.
- Pójdę z tobą - założył kosmyki włosów za moje uszy i zlustrował ze spokojem moją twarz.
- Gabu, pójdę sama, nie proś, bo i tak zdania nie zmienię.
- Chociaż cię odprowadzę. Jak myślę, ze masz iść do tego zboczeńca, zwyrodnialca, to się we mnie gotuje. - brunet spojrzał na siostrę przyglądającą się rozmowie - Młoda, idź na górę, pani Suzan zaraz przyjdzie.
Dziewczynka pokiwała głową i przytuliła mnie na pożegnanie. Uśmiechnęłam się na chwilę po czym spojrzałam na chłopaka.
- Gabriel, to nadal mój ojciec! - czego by nie zrobił, nadal nim był.
- Alice, słyszysz co mówisz? Jak możesz o nim tak mówić, po tym co zrobił twojej przyjaciółce, co zrobił tobie..
- To nadal mój tata - postawiłam na swoim. Odwróciłam się i wyszłam z domu, po drodze mijając opiekunkę. Spike podążał za mną dotrzymując mi kroku. Gdy wychodziłam z posesji usłyszałam trzaśnięcie drzwi. Chwile potem brunet złapał mnie za ramię.
- Przepraszam, chodź, odprowadzę cię.
Przez resztę drogi szliśmy w ciszy. Gabriel wziął mnie za rek, czym dodał mi pewności siebie. Już z daleka widziałam, że ojciec stoi w oknie i uważnie nas obserwuje. Ścisnęłam dłoń chłopaka, który natychmiast spostrzegł postawną sylwetkę mojego ojca. Poczułam jak cały sztywnieje. Stanęliśmy przy płocie. Obróciłam się tyłem do ganku, spojrzałam na Gabriela i uśmiechnęłam się lekko, chcąc dodać sobie otuchy i uspokoić chłopaka.- Może jednak wejdę z tobą?
- Nie. Już o tym rozmawialiśmy.
- Jasne - posłał mi łagodny uśmiech i lekko musnął moje usta po czym mnie przytulił - Uważaj na siebie, zadzwonię później. - ścisnął moją dłoń i odszedł. Chwilę potem patrzyłam jak znika mi z oczu, po czym weszłam do domu. Od razu napotkałam groźne spojrzenie ojca, ale nie odwróciłam wzroku. Nie mogłam okazać słabości, być uległa.
- Gdzie byłaś i co to za chłopak?
- Jest mama?
- Nie zmieniaj tematu, kto to był? - warknął cichym głosem, zapewne po to, żeby moja mama rodzicielka tego nie usłyszała.
- Kolega. Nie mogę mieć znajomych? - odparłam arogancko.
- Nie odzywaj się do mnie w ten sposób. Na kolegę to mi nie wygląda. Zabraniam ci się z nim spotykać.
Chciałam już wrzasnąć, że sobie chyba żartuje, ale stwierdziłam, że podejmę inną taktykę.
- Grace nie żyje.
- Jak to nie żyje? - spytał zdziwiony - Dlaczego?
- No może nie wiesz. Może dlatego, że...
- Że co? - spytał niskim, niebezpiecznym tonem.
- Miała wypadek - mruknęłam pod nosem, odwróciłam się i pobiegłam do pokoju.
Bałam się. Jak mogłam bać się własnego ojca? To niedorzeczne. Może to wszystko nie prawda. Może Grace wcale nie zabiła się przez niego, może tylko tak napisała. Co ja wygaduję! Nie wierzę własnej przyjaciółce. Ale może ona żyje, może to wszystko jest jakimś nieudanym żartem... Spojrzałam na telefon. Wzięłam go do ręki i usiadłam na parapecie. Odnalazłam numer Davida i wcisnęłam zieloną słuchawkę. Telefon wysuwał mi się z mokrej i drążącej dłoni. Jeden sygnał. Drugi. Trzeci. Juz mam się wyłączyć kiedy słyszę głos przyjaciela.
- Słucham.
- Cześć, to ja.
- Kto?
- No przecież masz zapisany mój numer, daj spokój David.
- Przepraszam, ale nadal nie rozumiem o co chodzi.
Nie wie o co chodzi. Nie mam mnie zapisanej, nie wie kim jestem. Co się dzieje. Przecież zawsze cieszył się gdy dzwoniłam, a teraz? Nic z tego nie rozumiałam. Stwierdziłam, że nie będę tego wyjaśniać przez telefon.
- Chciałam się zapytać co słychać u Grace. Bo nie można się do niej dodzwonić. - głos zaczął mi się łamać.
Cisza.
Już wiedziałam, ze to wszystko prawda.
- Halo?
- Ona nie żyje. Jutro o 10.00 odbędzie się pogrzeb na Highgate Cemetery.
- Dziękuję za... - nie dokończyłam, ponieważ chłopak natychmiast się rozłączył.
Kiedy się obudziłam, zerknęłam na zegarek. Spała około sześciu godzin. Był już wieczór. Spojrzałam na telefon. Miałam dwanaście połączeń nieodebranych. Wszystkie od Gabriela. Uśmiechnęłam się. To takie miłe uczucie, kiedy ktoś o ciebie się martwi. Wysłałam mu smsa o treści:
"Zdrzemnęłam się. Wszystko w porządku. Niedługo się odezwę. Spike spał na łóżku obok mnie, ale zaraz kiedy wstałam stanął na równe łapy i zbiegł na dół, gotowy na spacer. Zeszłam na dół i zobaczyłam mamę siedzącą na kanapie z książką w ręku.
- Jak było w pracy?
- Cześć kochanie, w porządku, a co u ciebie?
- Muszę jutro jechać do Londynu.
- Zwariowałaś? Alice, kochana, dlaczego ci to przyszło do głowy?
- Na pogrzeb Grace. Mamo, ona nie żyje... - uroniłam jedną łzę, ale szybko ja otarłam. Musiałam być silna, więc taka też będę. - Muszę tam być.
- Ale jak to, co się stało? - zaniepokojona odłożyła książkę i spojrzała na mnie troskliwie.
- Ona... - mój ojciec ją zgwałcił, tak powinnam powiedzieć, jednak skłamałam - Miała wypadek.. Mogę jechać?
- Ależ oczywiście - wzięła mnie w objęcia i mocno przytuliła. - Jeśli chcesz to z tobą pojadę.
- Nie trzeba - odsunęłam się - Dam sobie radę. Dziękuję.
- Nigdzie nie pojedziesz! - do salonu wszedł kochany ojciec.
- Bo? Przecież to moja przyjaciółka, muszę tam jechać.
- Nie ma mowy! - wrzasnął tak głośno, że zadrżałam. Matka jak zwykle nie się nie odezwała. Nigdy nie stawała w mojej obronie. Była wiecznie podporządkowana ojcu. Nie odezwałam się. Wyszłam z domu się przewietrzyć i wyprowadzić psa.
Chciałam iść nad wczoraj odkryte jezioro, ale ponieważ już się ściemniało, nie uznałam tego za dobry pomysł. Udałam się w drugą stronę. Ulica była pusta, co jakiś czas latarnia, która oświetlała teren w promieniu pięciu metrów. Zaczął wiać chłodny wiatr. Wieczór nie należał do najprzyjemniejszych. Zaczęłam się zastanawiać co zrobić, aby pojechać do Londynu. W grę nie wchodziło proszenie rodziców, David również mi nie pomoże. Muszę jechać na własną rękę, nic nie mówiąc ojcu. Tak, to był jedyne rozwiązanie. Nagle z mroku wyszedł wysoki chłopak palący papierosa. Wystraszyłam się, ale po chwili zorientowałam się, że skądś go kojarzę.
- Ładny pies. - powiedział głośno, po czym dodał ledwo słyszalnym głosem, żebym się nie odwracała.
Oczywiście nie mogłam się powstrzymać i natychmiast się obróciłam spoglądając przed siebie.
- Witaj piękna. - Jackson uśmiechnął się łobuzersko i podszedł bliżej mnie - Ostatnio nie udało nam się porozmawiać na spokojnie, ale nic straconego. - przejechał wierzchem dłoni po moim policzku. Stałam jak zahipnotyzowana, ale szybko się otrząsnęłam i uderzyłam go z całej siły w twarz.
- Nie dotykaj mnie i odwal się ode mnie! - warknęłam mu w twarz i chciałam odejść, ale jego koledzy ruszyli w moją stronę.
- Zostawcie ją, jest moja. - zaśmiał się.
- Jackson, nie wydaję mi się, żebyś był jej właścicielem. - obcy chłopak wyszedł z cienia i wyrzucił niedopałek - Którego słowa nie zrozumiałeś? Masz ją zostawić w spokoju. - powiedział zirytowanym głosem.
- Wyluzuj Eric. Widzę, ze lala sobie już znalazła chłopaczka do usług.
- Dość tego - chłopak podciągnął rękawy i popchnął Jacksona do tyłu.
- Chcesz się bić? Nie ma sprawy, ale kiedy indziej. - Nie mam dzisiaj nastroju. Chłopaki, idziemy. - kiwnął w stronę swojej bandy i odszedł.
- Dzięki za pomoc Erick. Jesteś przyjacielem Gabriela, prawda?
- Dobrym kumplem, owszem. Odprowadzę cię do domu, chodź. - odpalił kolejną fajkę i ruszył nawet na mnie nie czekając. Wzruszyłam ramionami i poszłam za nim. Był intrygujący, nie chciał ze mną prowadzić rozmowy. Nie zamienił ze mną ani słowa.
- Erick, to tutaj, dziękuję za eskortę.
- Nie ma sprawy, na razie - wyrzucił papierosa, wsunął ręce do kieszeni i odszedł.
Weszłam do domu i poszłam prosto do pokoju. Nie czekałam ani chwili dłużej. Wiedziałam już co mam zrobić. Zadzwoniłam do Gabriela.
- Hej Alice, w porządku wszystko?
- Tak - ucieszyłam się na sam dźwięk jego głosu - Mam do ciebie małą prośbę.
- Słucham cię, dla ciebie wszystko.
- Jedź jutro ze mną do Londynu.
***
Hej. Przepraszam was, ze tak długo musieliście czekać. Rozdział był by nieco szybciej, ale internet nawalił. Jeśli wam się podoba, zostawcie komentarz. :)
No i koniecznie zajrzyjcie do zakładki "BOHATEROWIE" gdzie znajduje się nowa postać :)
Na razie nie mam raczej nic więcej wam do przekazania, więc przesyłam buziaki i gorąco pozdrawiam!
Dżoana.
Subskrybuj:
Posty (Atom)