Rozdział XV

Pod szpitalem czekał już na mnie lekarz przyjmujący wraz z wózkiem. Zdziwiłam się na jego widok, ponieważ nie dość, że był bardzo młody, to nie spodziewałam się, że zostanę przyjęta natychmiast. Zwykle na ostrym dyżurze trochę się czeka. Pewnie trenerka ma jakieś przywileje. Westchnęłam kiedy auto zatrzymało się przed samym wejściem do szpitala. Otworzyłam drzwi i wysiadłam. Niestety noga dała o sobie znać i runęłam na ziemię. Zamknęłam oczy, żeby w jakiś sposób uniknąć upadku. Po chwili zorientowałam się, że już powinnam leżeć, wyłożona na chodniku, jednak uniknęłam upadku. Otworzyłam oczy i zobaczyłam, że podtrzymuje mnie lekarz. Spaliłam się ze wstydu i szukałam wzrokiem pomocy u Evelyn.

- Alice miała wypadek, przez co może mieć nieco nieskoordynowane ruchy.

              
          Młody mężczyzna powstrzymał się od wybuchnięcia śmiechem,  w zamian uśmiechając się od ucha do ucha. Na moje policzki wypłynęły jeszcze jaskrawsze rumieńce. Zgromiłam Eve wzrokiem, ponieważ nie do końca chodziło mi o taki efekt. Uśmiechnęła się przepraszająco i wzruszyła ramionami.

- Domyślam się, zwykle trafiają do nas właśnie tacy pacjenci. Alice, tak? Dobrze, siadaj i następnym razem poczekaj, aż ktoś obok ciebie będzie. – pomógł usiąść mi na wózku. Wzdrygnęłam się na samą myśl jak musiałam w tym momencie wyglądać. 

- Czy to jest konieczne? – skrzywiłam się.

- Tak mi się zdaje, ponieważ nie widzę chętnych do noszenia cię po całym bloku ostrego dyżuru. – po raz kolejny posłał zniewalający uśmiech – Nazywam się John Lewis i będę cię męczył przez najbliższy czas.

- Uroczo – burknęłam pod nosem i spojrzałam na trenerkę. – Co z mistrzostwami? Nadia pojedzie, prawda?

- Jeżeli się okaże, że z twoją nogą jest źle, to tak. Przykro mi Alice, ale będzie jeszcze bardzo dużo okazji, żebyś mogła pokazać swoje umiejętności. Ja natomiast wiem, że jesteś niesamowicie utalentowana, masz potencjał i potrafisz porozumiewać się z końmi. – uśmiechnęła się promiennie.

- Dziękuję, bardzo miło mi to słyszeć z pani ust.

- Alice, idę załatwić formalności, a ciebie zostawiam w dobrych rękach. Do zobaczenia później.

                Pani Stuart skręciła w korytarz prowadzący do recepcji, a ja z doktorem Lewisem pojechałam do jego gabinetu. Po drodze mijaliśmy kolejkę pacjentów czekających na przyjęcie. Była potwornie długa i znów zaczęłam się zastanawiać w jaki sposób jej uniknęliśmy. Rozejrzałam się po korytarzu. Wszędzie były białe ściany, nieskazitelnie czyste podłogi, co jakiś czas mijały nas zapracowane pielęgniarki. Nie lubiłam szpitali odkąd złamałam rękę jak byłam mała. Pamiętam, że lekarz który robił prześwietlenie i zakładał mi gips, był tak nieprzyjemny i wredny, że mam do dzisiaj uraz do chirurgów. Chociaż od dzisiaj mogło się to zmienić, zważając na uprzejmość lekarza, który prowadził mój wózek.

- Mów mi po imieniu, nie żaden pan czy doktorze. Czuję się wtedy stary  – zaśmiał się .

- Jasne, mogę spytać ile masz lat? Wyglądasz na bardzo młodego…

- Nie jesteś pierwszą pacjentką, która się o to pyta. Oczywiście, to żadna tajemnica, mam 21 lat.

- I już pracujesz? – spojrzałam na niego z niemałym zdziwieniem – Jak to możliwe?! Powinieneś jeszcze studiować.

- Tak, masz rację, ale moi rodzice są wykładowcami  na Oxfordzie przez co udało mi się szybko dostać do elity szpitala. – uśmiechnął się – Trochę nie fair w stosunku do lekarzy, którzy kończą studia i nie mogą znaleźć porządnej pracy, a wierz mi, zdarzają się takie przypadki – zauważył mój szok na twarzy – Każdy tak reaguje, zaczyna to się robić monotonne – znowu się zaśmiał. -  To teraz opowiedz coś o sobie, z chęcią dowiem się, dlaczego cię tutaj przygnało.

                Niesamowite, że tak dobrze mi się z nim rozmawiało. O wiele lepiej się łapie kontakt z tak młodą osobą, niż z facetem w wieku czterdzieści lat, jak nie więcej. Wyluzowałam się i całe napięcie ze mnie zeszło. Opowiedziałam Johnowi wszystkie wydarzenia z dwóch ostatnich dni. Oczywiście skłamałam w paru  kwestiach, których nie chciałam poruszać, na przykład nie powiedziałam dlaczego miałam tak szaleńcze tępo biegu. Stwierdziłam, że ta informacja nie jest potrzebna doktorowi, a zaoszczędzę na niej sporo czasu, bo musiałabym całą historię mojego życia streścić w dziesięć minut. Było to raczej niewykonalne. Zresztą byłam u chirurga, nie psychologa.

 - Mam już twoje wyniki. Prześwietlenie było niepotrzebne, ponieważ nie masz żadnego złamania, ani pęknięcia – po tych słowach odetchnęłam z ulgą.

- Czyli nie będę musiała nosić gipsu? – Zaczęłam cieszyć się jak małe dziecko. Doktor Lewis się zaśmiał.

- Widzę, że już ci lepiej, oczywiście, nie musisz mieć zakładanego gipsu, jednak nie wrócisz do siebie natychmiast.  - zaniepokoiło mnie to stwierdzenie. - Tak jak już mówiłem, nie ma złamania, natomiast masz naciągnięte ścięgno Achillesa. Dlatego odczuwałaś tak potężny, rwący ból. Założymy ci usztywniacz na dwa tygodnie, możesz w nim spokojnie chodzić. Po dwóch tygodniach musisz się do mnie zgłosić i sprawdzimy jak tam wygląda przebieg leczenia. Nie muszę chyba dodawać, że przez ten okres nie możesz nadwyrężać swojej nogi.

                Dwa tygodnie. I nie wiadomo czy to wystarczy. Po prostu wspaniale, Nadia jak zwykle pokazała, że jest górą i nie da jej się pokonać. Wściekłam się na samą siebie, ponieważ wiedziałam, że nie mam po co pokazywać się na razie w stajni. Brakuje mi tylko spotkać w najbliższym czasie Nadię i zobaczyć jej triumfalny uśmiech na twarzy. Ehh, jak ja bym jej go z tej pięknej, zadbanej twarzyczki zdjęła. Wróciłam myślami do gabinetu doktora Lewisa i westchnęłam niezadowolona.

- Wiem, że nie bardzo cię to pociesza, jednak lepiej, że to tylko naciągnięcie, niż coś poważniejszego.  To tylko dwa tygodnie. No, uśmiech proszę, bo nie znoszę jak moi pacjenci się smucą. Czuję się wtedy niedoceniony – uśmiechnął się, a ja wybuchłam śmiechem.  - Daj mi pięć minut, pójdę załatwić ci usztywniacz.

- Postaram się jakoś przetrwać – rzuciłam szybko do niego kiedy zaczął wychodzić.

Po pięciu minutach rozległo się ciche pukanie. Nie mając pojęcia, kto to mógł być, powiedziałam cicho, że można wejść. Drzwi lekko się uchyliły i przez szparę wychynęła się głowa Evelyn. Uśmiechnęłam się na jej widok.

- Można? Nie będę przeszkadzać?

- Nie, jasne, że nie, możesz wejść.

- Jak się czujesz? Co z nogą? Jest bardzo źle, boli, złamana?

- Eve, spokojnie, nie zaczynaj gadać jak najęta, bo nie skończysz. – zaśmiałam się, po czym i ona wybuchła śmiechem.

- Przepraszam. 

- Noga nie jest złamana, jednak mam coś tam naciągnięte i będę miała usztywniacz.

- Nie jakieś coś tam, tylko ścięgno Achillesa. – odwróciłam się i okazało się, że słowa należą do doktora Lewisa. Wszedł niosąc wspaniały usztywniacz (oczywiście miałam namyśli, paskudny, ogromny przyrząd ortopedyczny). Zaraz za nim pojawiła się moja trenerka.

- Oni są razem, zdążyłam już to zaobserwować – Eve szepnęła mi do ucha, po czym szybko się  wyprostowała – A więc jak długo będziesz robocopem?

Udałam obruszoną, jednak zaraz się uśmiechnęłam, nie mogąc znieść rozbawionego wzroku doktora.  John zasiadł za swoim biurkiem, a jego rzekoma dziewczyna, a moja nauczycielka usiadła obok mnie.

- Całe dwa tygodnie – prychnęłam pod nosem. – A więc jak to dziadostwo się zakłada?

- Dziadostwo?! – teraz to lekarz udawał obrażonego – Żadne mi takie. To cię postawi na nogi i będziesz mogła z powrotem jeździć. Powinnaś być wdzięczna temu, kto to wymyślił.

-W dodatku, że nie musisz nosić gipsu, który jest o wiele mniej wygodny niż to co ci zaraz John… doktor Lewis założy. – tym razem odezwała się pani Stuart . Nie umknęła mojej uwadze, szybka poprawka dziewczyny. Uśmiechnęłam się pod nosem, upewniając się, że Eve miała rację. To dlatego nie musiałam czekać w pięciogodzinnej kolejce. Wszystko teraz było jasne.

- Zanim ci założę twoje „dziadostwo”, przepiszę ci leki przeciwbólowe, ponieważ noga może przez pierwsze dni dawać o sobie znać. Dodatkowo muszę zatelefonować do twoich rodziców, bądź opiekunów prawnych i poinformować o wypadku, interwencji medycznej oraz przebiegu leczenia.

- Nie. – odparłam bez zastanowienia.

Zadzwonienie do mojego ojca i poinformowanie, że podczas treningu jeździeckiego spadłam z konia, było ostatnią rzeczą, której w tym momencie potrzebowałam. W moim domu byłoby wtedy piekło na ziemi. Znów oberwałoby mi się, nie tylko przez słowa, ale obawiam się, że również przez czyny. Z drugiej jeszcze strony był on jeszcze na wyjeździe, więc może nie byłoby tak źle. Jednak niedługo tak czy siak wróci, a usztywniacz będzie na mojej nodze przez dwa tygodnie. Prędzej czy później by się dowiedział. Przecież nie powiem, że to nowa moda, do głupich ludzi on nie należy. 

- Alice, twój sprzeciw nie ma tutaj żadnego znaczenia. Muszę to zrobić, choćby nie wiem co. Do kogo wolisz, żebym zadzwonił?

- Do mamy. – wyciągnęłam jej wizytówkę z portfela i podałam Johnowi – Tutaj jest do niej numer.

- Dziękuję – przez chwilę przyglądał mi się uważnie po czym westchnął – Zadzwonię później. A więc w ten sposób zakładasz „dziadostwo”…

***

- Alice, jakoś wytrzymasz te dwa tygodnie. Później wszystko wróci do normy i zapomnisz o tym co się wydarzyło – Evelyn próbowała pocieszyć mnie w drodze do domu. – No i nie przejmuj się Nadią, może i wygrała tę rundę, ale dopiero jej pokażesz na co cię stać. – To nie ostatnie zawody gdzie zadrzesz jej nosa. Zobaczysz – przytuliła mnie.

- Masz rację, nie ma co się przejmować. Dobrze, że mam taką dobrą przyjaciółkę jak ty. Tylko, że to nie nią się teraz przejmuję. Chodzi o mojego kochanego tatusia – mój głos tonął w ironii – Jeżeli on dowie się, że jednak zapisałam się na jeździectwo to mnie zabije. Muszę, wymyślić jakąś wymówkę, kłamstwo, byleby się o tym nie dowiedział.

- A może porozmawiaj z mamą… - podsunęła delikatnie Eve.

- Nie ma mowy. Evelyn, nie zaczynaj nawet tego tematu, nie chcę się denerwować, a tym bardziej z tobą kłócić.

                Eve się tylko uśmiechnęła i przez resztę drogi nie kontynuowała tego tematu. Rozmawiałyśmy dosłownie o wszystkim. Śmiałyśmy się i wygłupiałyśmy. Po dziesięciu minutach drogi stanęliśmy na światłach i czekałyśmy na zielony sygnał. Spojrzałam w prawo i ujrzałam w samochodzie obok kilku chłopaków, którzy z uśmiechem na twarzy przyglądali się nam. Zaśmiałam się cicho pod nosem, przypominając jak to było z Grace. Nadal bardzo za nią tęskniłam, wiedziałam, że nie szybko się jeszcze z tym pozbieram. Oczywiście była jeszcze Eve, jednak nie było to to samo co z Grace. Ją poznałam niedawno, jednak równie szybko wiedziałyśmy o sobie o wiele więcej  i nasza zażyłość rosła. Odnalazłam kolejną bratnią duszę. Bardzo mnie to cieszyło, potrzebowałam mieć kogoś takiego jak przyszywana siostra, a Evelyn właśnie się nią stawała.

 Kiedy zajechałyśmy na podjazd, dziewczyna się ze mną pożegnała i odjechała.  Otworzyłam drzwi wejściowe i zauważyłam, ze mama krząta się po kuchni. Rzuciłam szybkie cześć i ruszyłam w stronę pokoju na piętrze. Nie mogłam za szybko się poruszać, a moje ruchy były dość nieskoordynowane. Strasznie dziwnie chodzi się w tym usztywniaczu, ale doktor Lewis zapewniał mnie, że po kilku dniach się polepszy. Mama natychmiast wychyliła z kuchni i chciała porozmawiać, ale ja powiedziałam, że nie teraz, bo jestem zmęczona. Powoli wczołgałam się do pokoju, Spike radośnie mnie przywitał i jak zwykle stanął na dwóch łapach, wylizując mi cała twarz. Całe szczęście stałam przy drzwiach, przez co nie runęłam na ziemię. Doczłapałam do łóżka i położyłam się, po czym zapadłam w płytki sen.

Kiedy się obudziłam było mi nieco ciasno na moim dość dużym łóżku. W dodatku coś mnie smyrało po nosie. Podrapałam się w tym miejscu i próbowałam z powrotem zasnąć. Jednak po chwili znów coś mnie łaskotało.

- Spike! Nie możesz znaleźć sobie lepszego zajęcia?! – wrzasnęłam i podniosłam się na poduszce.

- Jak się spało Robocopie? Przykro mi, ale Spike leży pod łóżkiem i nie ma zamiaru pofatygować się na górę. – obok mnie leżał wyciągnięty Gabriel i uśmiechał się zawadiacko.

- Oberwiesz za tego robocopa – rzuciłam w niego poduszką, a on od razu oddał mi tym samym. – Gabu, kto cię tutaj wpuścił? – nadal próbowała go trafić poduszką, chociaż ten w ogóle się tym nie przejmował i unikał zwinnie każdego ciosu.

- Twoja mama.

W końcu złapał mnie za nadgarstki, uniemożliwiając mi próby unicestwienia go. Przyciągnął mnie do siebie, chcąc pocałować, jednak ja odwróciłam ze śmiechem twarz. Gabriel nie czekał ani sekundy dłużej i powalił mnie na poduszki. Usiadł na mnie okrakiem i położył dłonie po obu stronach mojej głowy.

- Co powiesz na to?

- Nic.. Chyba muszę się poddać. – poczułam jak jego mięśnie się rozluźniają, a na jego twarzy pojawił się triumfalny uśmieszek. Wykorzystałam chwilę jego nieuwagi, wykręciłam się i tym razem to on był na dole. Złożyłam na jego ustach szybki pocałunek.

- Wygrałam.

- Jesteś tego pewna? – spojrzałam na jego dłonie, które objęły mnie w biodrach. Już wiedziałam co ma zamiar zrobić. Popatrzyłam na niego błagalnym wzrokiem, niestety to było już nie uniknione. Chłopak zaczął mnie łaskotać. Wiłam się i wrzeszczałam, a ten nie przestawał.

- Gab… Błagam, już nie mogę, starczy!

- Wygrałaś?

- Tak, wygrałam!! – nadal się śmiałam i piszczałam, ponieważ on jeszcze bardziej zaczął mnie łaskotać. – Proszę, już nie mogę!

- Alice, kotku, jeszcze raz się spytam, wygrałaś?

- Nie! Ty wygrałeś, ale daj już spokój!!!

                Gabriel jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki zaprzestał swoich poczynań i pocałował mnie tak delikatnie, a jednocześnie żarliwie, że myślałam, że rozpuszczę się w jego objęciach. Opadłam obok niego i wtuliłam się w ciepłą pościel.

- Która godzina?

- Dochodzi ósma. Alice… Chciałem Cię przeprosić za wczoraj, za bardzo się zdenerwowałem.

- Wystraszyłam się, byłeś tak zdeterminowany i wściekły, że naprawdę się wystraszyłam. Ale było minęło. Tylko proszę, postępuj roztropnie w sprawach z moim ojcem. Pamiętaj, że się o ciebie martwię. A teraz przesłuchanie.– uśmiechnęłam się. – Czemu cię nie było dzisiaj w szkole? Chyba, że cię nie zauważyłam to przepraszam.

- Zrobiłem sobie wolne, nie chciałem cię denerwować, ale jak mi Evelyn powiedziała o wypadku przeraziłem się i to nie na żarty. Jak noga, długo będziesz musiała to nosić? – spojrzał na stabilizator.

- Dwa tygodnie. Dwa tygodnie będę twoim prywatnym cyborgiem. – oboje się zaśmialiśmy.

                Opowiedziałam mu o przebiegu wypadku, o triumfie Nadii, o tym, że nie pojadę na zawody, że bardzo żałuję. Chłopak pocieszał mnie i dodawał otuchy. Powiedziałam o ojcu, że boję się jego reakcji, kiedy usłyszy o jeździectwie, a kategorycznie mi tego zabronił.               Widziałam, że Gabriel po raz kolejny się napina. Po chwili wypuścił powoli powietrze i zapytał się co z mamą.

- Nie wiem. Eve też mówiła, żebym z nią porozmawiała, ale nie wiem czy to dobry pomysł. Wątpię, żebym dużo tym wskórała.

- Jak nie spróbujesz to się nie dowiesz.

                Posiedzieliśmy jeszcze z pół godziny, po czym Gabriel powoli zebrał się i obiecał, że przyjedzie po mnie samochodem. Pożegnaliśmy się i brunet wyszedł. Jeszcze przez długi czas po jego wyjściu zastanawiałam się nad jego sugestią porozmawiania z mamą. Miałam dużo obaw, jednak zdecydowałam się, że powinnam to zrobić. Zebrałam się w garść i zeszłam na dół. Kobieta jak zwykle każdego wieczora siedziała w swoi gabinecie i myślała, nad jakimiś papierami z pracy. Zapukałam cicho i wsunęłam głowę do pomieszczenia. Mama popijała kawę i coś kreśliła w zeszycie. Wyglądała na przemęczoną. Nie chciałam jej niepokoić, ale musiałam wydusić z siebie chociaż trochę. Może ona by mnie wsparła. Kiedy weszłam i zamknęłam za sobą drzwi, kobieta zdjęła okulary i spojrzała na mnie, a potem na moją nogę.

- Mamo, musimy porozmawiać…

***

Oficjalnie możecie mnie zabić.

Miało być często, bo wakacje i wgl, a znów nawaliłam.

Byłam na obozie, później z rodzicami i tak szybko zleciało, że nie miałam ani chwili wytchnienia. No ale nowy rozdział jest i niedługo czeka na was niespodzianka, ponieważ… Niedługo pojawi się nowy bohater! I nie ukrywam, trochę namiesza w życiu Alice... A więc do „napisania” ;*

Pozdrawiam, Bezimienna.

Rozdział XIV

            Biegłam ile sił w nogach. Nie patrzyłam na nikogo i na nic. Mijałam domy, samochody i ulice. Czułam na sobie zdziwione spojrzenia przechodniów. Paliło mnie w gardle, słyszałam świst nierównego oddechu. Dusiły mnie łzy, już ich nie trzymałam, pozwoliłam im swobodnie spływać po policzkach. Droga do domu zdawała się nie mieć końca.

            Przebiegłam przez ulicę i miało co nie potrąciło mnieauto. Kierowca zahamował z piskiem opon zostawiając na jezdni długi, smolisty ślad. Słyszałam jak przeklina, rzucając w moja stronę obelgi. W normalnych okolicznościach zatrzymałabym się i zaczęła oddawać tym samym, jednak teraz nie było na to czasu. Machnęłam na niego ręką i biegłam dalej.

Eveline z początku nie chciała mnie puścić. Bała się o mnie i ja to rozumiałam, jednak w tym momencie myślałam tylko i wyłącznie o Gabrielu. Kiedy ostatni raz go widziałam, z jego oczu można był wyczytać gniew, wściekłość i ogromne zdeterminowanie. Na prawdę chciał coś zrobić mojemu ojcu. Całym sercem pragnął, żeby cierpiał tak jak ja, albo i  jeszcze bardziej, ale Deryl Parker był nieobliczalny. Gabriel nie miał z nim żadnych szans. Miałam najgorsze przeczucia.

                Do domu było już tylko kilkaset metrów. Błagałam w myślach, żeby Gabriel się rozmyślił, uspokoił i zawrócił. Jednak już z daleka spostrzegłam jego motor zaparkowany na podjeździe pod domem. Gdyby moje serce mogło, to już dawno wyskoczyło by z mojej piersi. Przyspieszyłam jeszcze bardziej. Nagle poczułam w nodze przeraźliwie rwący ból. Myślałam, że zaraz się przewrócę. Skrzywiłam się, jednak nie zwolniłam tępa. Nie w tym momencie. Kiedy byłam już pod domem, przystanęłam i znieruchomiałam. Drzwi wejściowe były otwarte na oścież, a Gabriel siedział na schodach na ganku. Miał spuszczoną głowę, nie mogłam zobaczyć jego twarzy. Widziałam jak ciężko oddycha i zaciska z całych sił pięści. Podeszłam powoli w jego stronę, starając ukryć się grymas bólu. Chcąc nie chcąc i tak utykałam, więc po chwili zauważyłam zaniepokojone spojrzenie chłopaka. Uśmiechnęłam się, tym samym odwracając jego uwagę. Usiadłam obok na schodach i spojrzałam na niego.

- Nie ma go – warknął takim tonem, że przeszły mnie ciarki. Chciałam, żeby poszedł do domu, odpuścił, ale po chwili się zorientowałam, że przecież nie musi.

- I nie będzie przez tydzień. Wyjechał do Monachium na jakąś konferencję. Gabriel, obiecaj mi, że nic mu nie zrobisz – dotknęłam jego dłoni.

- Alice! – podniósł głos, ale natychmiast się zorientował, że nieco przesadził i zapytał opanowanym już tonem – Czemu ty go ciągle bronisz? – spojrzał na mnie z żalem – Dlaczego nie chcesz odpuścić?

- Nikogo nie bronię. Martwię się o ciebie, rozumiem, że jesteś wściekły i z całego sera go nienawidzisz, ponieważ ja mam to samo. Jednak nie znasz Deryla. Prędzej to on ciebie zabije, niż ty mu cokolwiek zrobisz. Proszę cię, nie działaj na własną rękę.

- Przepraszam, ale tym razem nie mogę ci niczego obiecać – wstał i odszedł.

***

- Mówisz, że wstał i poszedł? – Eveline podała mi kubek gorącej, świeżo zaparzonej zielonej herbaty i usiadła obok mnie na kanapie.

- Tak jak mówię, nie wiem… Niby to dobrze, ale teraz mi go trochę brakuje. Martwię się o niego, gdybyś widziała jak się zachowuje, jak cały się trząsł z nerwów.

- Rozumiem, wcale mu się nie dziwię. Odczekaj trochę, daj mu ochłonąć, wyluzować się. Pewnie musi teraz nad tym wszystkim pomyśleć, zastanowić się co zrobić dalej. Nie oczekuj tylko, że on tak po prostu odpuści, bo widać, że tego tak nie zostawi. Kocha Cię i nie chce, żeby działa ci się krzywda.

- Może i masz racje. Myślisz, że jutro będę mogła z nim porozmawiać?

- Pewnie tak, może nawet dzisiaj zadzwoni. Poczekaj trochę, niedługo się okaże. Jak tam noga?

- W porządku. Myślę, że jest okej… Skąd wiedziałaś kiedy przyjść? Czyżby Gabu do ciebie zadzwonił?

- Mówiłam, że mu na tobie zależy. Nie zostawiłby cię teraz samej. Powiedział mi, żebym do ciebie zajrzała, bo nie najlepiej się czujesz, więc  jestem. Chyba mnie nie wygonisz? – zaśmiała się.

- Oczywiście, że nie, jakże bym śmiała. Dziękuję, że wpadłaś. Obawiam się jutrzejszego dnia w szkole. Dzisiaj odbyło się niezłe przedstawienie, założę się, że po całej szkoły będą krążyć plotki na temat mnie i Erica.

- Nie przejmuj się tymi snobami. Taka już kolej rzeczy, pogadają i odpuszczą, w końcu temat im się znudzi. Najważniejsze, że wiesz jaka jest prawda i nic, ani nikt tego nie zmieni.

                W ten sposób przesiedziałyśmy cały wieczór, rozmawiając o wszystkim i o niczym. Poobgadywałyśmy niektórych nauczycieli, znane osoby w szkole, usłyszałam nowe plotki i ciekawostki. Okazało się, że w przyszłym tygodniu mam sprawdzian z chemii na który nic nie potrafię. Będę musiała przysiąść i porządnie wykuć cały materiał. Narobiło mi się jednak trochę zaległości.

Pamiętam, jeszcze dwa lata temu mogłam spokojnie uczyć się z tatą. Przysiadł ze mną przy biurku i tłumaczył mi wszystkie lekcje. Pamiętam nawet, jak od czasu do czasu uczyła się ze mną Grace. I wtedy było wszystko w porządku. Nie zauważałam żadnych złych sygnałów.

- Dobra dziewczyny, to co teraz mam wam wytłumaczyć? Geografie już rozumiecie, z matmy to możecie jechać na olimpiadę, także chyba osiągnęliśmy sukces.

- Ma pan racje, ale myślę, że z olimpiadą nie powinnyśmy tak szaleć. Do mistrzów nam jeszcze trochę brakuje. Jak na razie wystarczy piątka ze sprawdzianu. Myślę, że to w zupełności nam wystarczy, prawda? – spojrzała na mnie uśmiechnięta.

- Jasne. Tato, to już chyba będzie wszystko. Dzięki wielkie za wszystko, idziemy się teraz nieco wyluzować, myślę, że pójdziemy na spacer. Wrócę pod wieczór. Nie musisz się o mnie martwić.

- Nie muszę, nie muszę , będziesz z Grace, nic ci nie grozi. No dobrze, idźcie przewietrzcie mózgi, starczy nauki na dzisiaj. Alice – wyjął portfel i podał mi parę funtów. – Trzymaj, kupcie sobie coś na osłodę, myślę, że to was trochę ożywi, bo jak na razie to wyglądacie jakbyście miały zaraz zasnąć.

- Dzięki – dałam mu całusa w policzek i wyszłam za przyjaciółką, zamykając za sobą drzwi.   

                 

Skrzywiłam się na samą myśl o tym, że mogłam wtedy mieć z nim tak bliskie stosunki. Kochany tatuś z kochaną córeczką. Przeszedł mnie dreszcz. Otrząsnęłam się i zorientowałam, że musiałam na chwile przysnąć. Evelyn zostawiła karteczkę, że spotkamy się jutro w szkole. Dopiero pod wieczór zorientowałam się, że moja mama musiała jechać z ojcem, bo o tej porze już dawno powinna być w domu. Spojrzałam na Spike’a. Siedział pod stolikiem i spoglądał na mnie tymi swoimi szczenięcymi oczkami.

- Jesteś głodny, co? - owczarek zaszczekał donośnym głosem i zamerdał ogonem. Poczłapałam w stronę kuchni i wyjęłam z szafki puszkę z jego ulubioną karmą.

- Może być z kurczakiem w sosie? – po raz kolejny usłyszałam potwierdzenie. Uśmiechnęłam się i nałożyłam karmy do miski.

Kiedy pies został nakarmiony, stwierdziłam, że też powinnam coś zjeść. Zrobiłam sobie trochę sałatki i wzięłam do tego kawałek chleba z masłem. Tak zaopatrzona udałam się do swojego pokoju. Rozejrzałam się po pomieszczeniu i zorientowałam, że wszędzie panuje bałagan. Nigdy nie miałam czasu go posprzątać.  Dzisiaj również odmówiłam swojemu rozsądkowi i po zjedzeniu kolacji poszłam spać.

***

                Kiedy wyszłam, byłam niemal pewna, że pod domem będzie zaparkowany motor, lub samochód Gabriela. Mojemu zdziwieniu nie było końca, kiedy na schodach czekała na mnie Evelyn.

- Ev? Gdzie jest Gabriel?

- Jeżeli nie chcesz, żebym tutaj była, wystarczyło powiedzieć – uśmiechnęła się do mnie.

- Wiesz dobrze, że nie o to mi chodzi – przytuliłam ją – Myślałam, że Gabu będzie czekał, zawsze czeka… – powiedziałam rozkojarzona i ruszyłam w stronę szkoły.

- Ziemia do Alice! – pstryknęła mi palcami przed oczami – Wiem, że się martwisz, ale spokojnie. Pewnie miał coś do załatwienia. Może dzisiaj sobie odpuści szkołę, zobaczysz na miejscu. Mamy teraz biologię, a więc będziemy przechodzić obok jego sali lekcyjnej. 

                               Miałam ochotę podejść i zadzwonić do jego domu, ale nie chciałam być napastliwa, więc minęłam jego dom, nie wzbudzając w Evelyn żadnych podejrzeń. Podczas drogi do szkoły powtarzałyśmy ostatnie lekcje, bo bardzo prawdopodobne było, że będą nas pytać. Dobrze, że miałam ją przy sobie. Mniej myślałam o śmierci Grace, o tym, ze jej już nie ma. Nie chodzi o to, że Eve mi ją zastąpiła, po prostu mogłam tyle nie myśleć o wszystkich problemach i nie wracać myślami to tragicznych wydarzeń.

Kiedy szłyśmy przez szkolne podwórko widziałam ciekawskie spojrzenia. Słyszałam ciche szepty, ale już się do tego przyzwyczaiłam. Byłam dziewczyną najpopularniejszego chłopaka w szkole. Chcąc nie chcąc byłam na to skazana, a wczorajsze zamieszanie dolało oliwy do ognia. Zignorowałam wszystkich i spokojnie weszłam do szkoły. 

                Na biologii okazało się, że profesor oszczędził nam nerwów i odpuścił branie do odpowiedzi. Wszyscy odetchnęli z ulgą, łącznie ze mną. Mimo, że się uczyłam, nie czułam się pewnie i wolałam nie ryzykować. Przez całą lekcję robiłam porządne notatki, żeby nie podpaść nauczycielowi. Raz nawet zapytał mnie o kilka rzeczy, a że uważałam, mogłam mu spokojnie odpowiedzieć. Po chwili Evelyn podała mi karteczkę. Spojrzałam zdziwiona na nią po czym w stronę tablicy, żeby sprawdzić czy mogę spokojnie odczytać karteczkę. Kiedy „teren okazał się czysty”, rozwinęłam pogięty skrawek kartki i przeczytałam jego treść: „Chyba podoba mi się Eric”. Myślałam, że padnę, uśmiechnęłam się do niej, po czym znów spojrzałam na liścik. Wcale jej się nie dziwię, ten chłopak był naprawdę niezły i miał swój urok osobisty, który urzekł pewnie niejedną już dziewczynę. Już miałam jej odpisać, kiedy nade mną stanął pan White.

- Mogę wiedzieć czym się zajmujesz? Bo to na pewno nie jest moja lekcja.

- E… To nic takiego… Przepraszam bardzo.

- Proszę podejść do mnie po lekcji. – odwrócił się na pięcie i z powrotem stanął przy biurku, kontynuując lekcję.

                Zgięłam kartkę i wrzuciłam do kieszeni. Spojrzałam na Evelyn i bezszelestnie poruszałam ustami: po lekcji. Kiwnęła głową i wróciła do robienia notatek. Tak naprawdę, to pewnie myślała o przystojnym brunecie. Że też wcześniej tego nie zauważyłam. Postanowiłam coś z tym zrobić. Kiedy zadzwonił dzwonek udałam się do biurka profesora White’a.

- Rozczarowała mnie pani, panno Parker. Ma pani coś na swoje wytłumaczenie?

Milczałam. No bo co w końcu miałam powiedzieć? Wie pan, musiałam pomóc mojej przyjaciółce w rozterkach miłosnych? Chyba by mnie wyśmiał i pomyślał, że zwariowałam.   

- W takim razie rozumiem. Ma pani szczęście, że wcześniej uważała i że ma pani solidne notatki, w przeciwnym razie wylądowałaby pani w gabinecie dyrektora. Proszę na jutro napisać dodatkowy referat na temat zawarty w książce. Na ocenę. Do widzenia.

- Dziękuję, do widzenia.

                Myślałam, że będzie o wiele gorzej. Referat? Wystarczyło mi jedno popołudnie, żeby spełnić zachciankę nauczyciela. Znając życie i tak go dokładnie nie przeczyta. Odłoży go do szuflady, a ocenę wpisze, jaka mu się będzie podobać. Przynajmniej nie musiałam się tłumaczyć w gabinecie dyrektora.

- I jak? – przyjaciółka wyskoczyła zaraz jak tylko wyszłam z Sali – Bardzo źle?

- Referat, luzik. Trochę pomarudził, ale nic więcej. Napiszę i będzie spokój.

- Przepraszam cię, naprawdę przepraszam, nie chciałam, żebyś miała kłopoty.

- Daj spokój, nic takiego – rozejrzałam się po korytarzu i zauważyłam klasę Gabriela, jednak chłopaka tam nie było, ale spostrzegłam inną osobę, która w tym momencie była bardzo przydatna. Uśmiechnęłam się do Evelyn i ruszyłam w stronę Erica.

- Nie waż się, nie ma mowy, ty chyba sobie ze mnie żartujesz! – złapała mnie za rękę, co mnie nie zatrzymało. – Alice, proszę cię, nie rób mi tego! – jej błagania były na nic, ponieważ już po chwili stałam przed chłopakiem.

- Cześć Eric, co u ciebie słychać? – zapytałam zadowolona ze swojego pomysłu. – Eve miała do ciebie małe pytanie – spojrzałam na blondynkę, która momentalnie stała się cała czerwona. Dziewczyna się nie odezwała, niemal ją zamurowało. – Bo widzisz, Eve bardzo lubi muzykę, kocha śpiewać i chciałaby przyjść na wasz koncert, zresztą ja też bym się wybrała.

- Jasne – spojrzał na blondynkę – Rozumiem. Najbliższy koncert jest w sobotę wieczór w klubie muzycznym „Evidance”. Niedaleko stąd zresztą. Zapraszam – posłał w stronę Evelyn promienny uśmiech, co mnie aż zszokowało. Takiego go jeszcze nie wiedziałam. Zwykle był skryty i bardzo tajemniczy.

Dziewczyna nic nie odpowiedziała, więc trąciłam ją lekko z łokcia w bok. Blondynka się ocknęła i spojrzała na mnie – Dziękuję, wpadniemy, z całą pewnością. Do zobaczenia – odwróciła się i pospiesznie odeszła. Kiedy ją dogoniłam postawiła mi wszelkie możliwe zarzuty i obrzuciła wyrzutami. Ja za każdym razem odpowiadałam to samo – Tak, też cię kocham. Kiedy znudziło jej się ochrzanianie mnie, odpuściła i prowadziła ze mną spokojną rozmowę. Odetchnęłam z ulgą i dziękowałam, że jej usta w końcu się zamknęła. Po lekcjach pożegnałyśmy się, a ja powolnym krokiem ruszyłam w stronę stajni.

***

                - Dzisiaj przeprowadzę eliminacje. Za dwa tygodnie jest wyjazd do Hanoweru na mistrzostwa krajowe. Mogę zabrać ze sobą tylko jedną osobę, także dzisiaj będę musiała podjąć te trudną decyzję. Każdy z osobna będzie musiał się zaprezentować od jak najlepszej strony i dać z siebie wszystko. Na początek ruszacie stępem. Na rogu zaczynacie kłusem. Macie dwa kółka na zaprezentowanie wybranych przez siebie figur . Następnie ruszacie  galopem również dwa kółka. Na koniec macie do pokonania cztery przeszkody: okser, stacjonata, murek i triplebarre. Osoba, która wykona cały przejazd bezbłędnie i zachwyci mnie swoimi umiejętnościami, będzie mogła zaprezentować się przed najlepszymi sędziami w kraju. Zaczynamy od Marthy. Zapraszam.

                Tego nikt z nas się nie spodziewał. Była to dla mnie ogromna szansa. Zdałam sobie sprawę, że rywalizacja będzie zacięta. Najbardziej waleczna będzie Nadia, która pragnie uprzykrzyć mi życie od samego początku. Udałam się do boksu i wyczyściłam Dragona. Zaplotłam mu grzywę w idealne warkocze. Wiedziałam, że to nic nie da w przejeździe, jednak lubiłam kiedy koń ładnie wyglądał. Jedyne czego teraz się obawiałam to, że ból w nodze powróci. Jak dotąd przez cały dzień nic mnie nie bolało, jednak to nie oznaczało, że nie muszę się niczym martwić. Musiałam uważać i kontrolować ułożenie nogi w strzemieniu. Kiedy wyprowadziłam arabka przed ujeżdżalnię, swój przejazd zaczynała właśnie Nadia, więc niedługo była moja kolej. Serce zaczęło mi coraz szybciej bić, jednak musiałam się uspokoić, ponieważ koń wyczuwał niepokój jeźdźca.

- Nadia, bardzo dobry przejazd. Jak na razie jesteś pierwszą kandydatką do wyjazdu, jednak jeszcze przed tobą jest Alice. Nie będę ukrywać, ona również ma wysokie szanse i jest dla ciebie zagrożeniem. Zapraszam, możesz zaczynać – spojrzała na mnie i uśmiechnęła się.

Wsiadłam na konia i wjechałam na ujeżdżalnię. Popatrzyłam w stronę Evelyn. Dziewczyna stała przy barierce i trzymała kciuki. Moje spojrzenie powędrowało teraz w stronę Nadii. Widziałam na jej twarzy arogancki uśmiech i pełne pewności spojrzenie triumfu. Zignorowałam ją i skupiłam się na tym, co było teraz.  Wykonałam ukłon i zaczęłam przejazd. Zaczęłam stępem. Po chwili ruszyłam kłusem i zaprezentowałam kilka figur ujeżdżeniowych.

Na koniec zostały mi do pokonania cztery przeszkody. Skupiłam się i nakierowałam Dragona na pierwszą z nich. Odbił się lekko od podłoża i idealnie przeskoczył przez nią lądując spokojnie po drugiej stronie. Kolejna przeszkoda poszła równie gładko jak poprzednia. Zostały nam jeszcze dwie. Noga jak na razie nie dawała żadnych sygnałów więc spokojnie pokonałam również murek. Na koniec została jeszcze najcięższa przeszkoda, której obawiałam się najbardziej. Wykonałam spokojne okrążenie i znalazłam się naprzeciw triplebarre. Jeden spokojny oddech i kilka metrów bliżej, kolejny oddech i dzieliło mnie już tylko kilka metrów od przeszkody. Czas jakby zwolnił. Poczułam napięte mięśnie Dragona, zebrałam wodze i skupiłam się tylko i wyłącznie na wybyciu. Kiedy byłam w powietrzu zaczęłam się cieszyć ze zwycięstwa nad Nadią. Jednak to był błąd, ponieważ póki nie znalazłam się po drugiej stronie, nie było mowy o wygranej. Nagle poczułam w nodze potwornie rwący ból, skrzywiłam się, straciłam równowagę i runęłam na ziemię. Zderzenie z ziemią nie było zbyt bolesne, ponieważ wyłożona była trocinami, jednak myślałam, że będę wrzeszczeć z bólu, który opanował moją nogę. Powstrzymywałam się z całych sił i po chwili wydałam z siebie cichy jęk. Momentalnie podbiegła do mnie trenerka i spytała zaniepokojona – Jak twoja głowa, boli cię? Masz mroczki przed oczami? Kręci ci się w głowie, jak się czujesz?

- W porządku, tylko moja noga… – syknęłam i  sięgnęłam ręką w stronę łydki.

- Spokojnie, Evelyn, pomóż mi  – trenerka postawiła mnie na nogi i objęła z jednej strony. Z drugiej podeszła moja przyjaciółka i również pomogła mi się utrzymać nie dając stanąć mi na urazie. W ten oto sposób zostałam odholowana do szpitala.

***

No więc jest. Tak, wiem, zaraz mnie ukamieniujecie, bo dopiero teraz pojawił się ten rozdział. Nie będę się tyle tłumaczyć, bo jednak zawaliłam. Ale mam nadzieję, że mnie za to nie pobijecie. Tak więc zapraszam do miłej lektury. Dziękuję za tyle wspaniałych komentarzy i że jesteście ze mną. Jesteście wspaniali. Zaczynają się wakacje, więc myślę, że rozdziały będą częściej. W takim razie do „przeczytania”. Pozdrawiam gorąco,

Bezimienna.

Informacja

Jeżeli ktoś już zauważył, pojawił się nowy szablon. Ale post nie o tym. Przez dziesięć minut, wczoraj istniał rozdział XIV. Niestety usunął się, a nie miałam wersji roboczej. Także cierpliwości, bo muszę go napisać na nowo. Postram się go dodać jeszcze w tym tygodniu.
Pozdrawiam, Bezimienna ;*

Rozdział XIII

         Czułam się podle. Jak mogłam tak postąpić, jak mogłam pozwolić na to, by Eric mnie pocałował. Była to ostatnia rzecz której teraz potrzebowałam. Mało miałam do tej pory kłopotów? Jeszcze to? Gdyby Gabriel się o tym dowiedział, znienawidziłby mnie. A może już wie? Czyżby Eric okazał się aż tak parszywym człowiekiem i od razu zadzwonił do Gabu z niesamowitą wiadomością? Nie możliwe.. Nie wygląda na takiego. Nie mógłby.. A co jeśli jednak? Miałam mętlik w głowie. Wyjęłam z szafy kurtkę i wyszłam na spacer, jak zwykle udając się w stronę jeziora.
       Na dworze było zimno, czułam chłodne, wieczorne powietrze na policzkach, słyszałam szum wiatru gdzieś w lesie. Usłyszałam za sobą ciche sapanie. Odwróciłam się pospiesznie. Nie zdążyłam się rozejrzeć kiedy leżałam już na ziemi. Spike przygniatał mnie swoimi potężnymi łapkami i lizał mnie po twarzy. Zaśmiałam się i kazałam mu zejść. Ucieszyłam się, że ze mną idzie, ponieważ nie lubiłam samotnie krążyć po lesie, dodatkowo wieczorem. Weszłam po lasu, ostrożnie rozglądając się w głąb zieleni. Podążałam krętą ścieżką, która wiła się między drzewami i prowadziła w stronę pięknego stawu. Ziemia była sucha, ale na ustach czułam wilgoć, więc postanowiłam nie długo zostać na spacerze, aby uchronić się przed deszczem. Wkrótce domy przy ulicy skryły się za sosnami, które teraz powoli zastąpiły drzewa liściaste. Wzięłam głęboki oddech i zaczerpnęłam czyste powietrze.
        Co chwile moje myśli wracały do wydarzenia sprzed czterdziestu minut. Cały czas byłam roztrzęsiona, załamana, a także zawiedziona. Zawiodłam się na samej sobie. Chociaż z drugiej strony to nie była moja wina. Jednak mogłam tego uniknąć, odmawiając propozycji odprowadzenia mnie. Czyli jednak to była moja wina. Odetchnęłam głęboko, hamując łzy zbierające się pod powiekami. Spojrzałam do góry. Między rozłożystymi koronami drzew, dostrzegłam niebo, niestety było zachmurzone, a liczyłam na jasno świecące gwiazdy.

 Zamiast nich, dostrzegłam tylko księżyc. Piękny, była pełnia. Ruszyłam dalej podążając wydeptaną ścieżką. W głowie zaczęłam układać mój plan na najbliższe dni. Co zrobić, żeby Gabriel o niczym się nie dowiedział, lub co zrobić, gdyby już wiedział. Po chwili jednak się zniechęciłam, ponieważ nic sensownego do głowy mi nie przychodziło. Postanowiłam, że będę działać na bieżąco.
       Kiedy  doszłam nad staw spostrzegłam postać siedzącą na brzegu. Nie musiałam się długo zastanawiać żeby rozpoznać Gabriela. Poznałam jego kontur twarzy, brązowe włosy, idealną posturę i ruchy ciała. Chłopak siedział na głazie przy samym brzegu i co chwila wrzucał kamień do wody, obserwując jak kręgi wzburzonej wody, rozchodzą się powoli rozpływając i pozostawiając spokojną taflę wody. Wyglądał na zamyślonego, nawet zmartwionego czymś. Odetchnęłam głęboko i ruszyłam w jego stronę. Pewnie Eric wszystko już mu powiedział. Miałam ochotę rzucić mu się w ramiona, powiedzieć co się wydarzyło, przeprosić go, wytłumaczyć i liczyć na to, że mi wybaczy. Ale nie mogłam. Nie dałabym rady spojrzeć mu w oczy. Z drugiej strony czekać aż sam do mnie z tym przyjdzie i powie, że nie chce mnie znać? Sama nie wiedziałam co było by lepsze w tym momencie. Spike jak tylko również dostrzegł bruneta, nie patrząc na mnie, pobiegł w jego stronę. Niczego nie spodziewający się chłopak, został zaskoczony przez psiaka, który wyskoczył na niego zza krzaków. Gabriel krzyknął i zaczął się śmiać. Pogłaskał psiaka i rozejrzał się wkoło, zapewne w poszukiwaniu mnie. Wyszłam zza drzewa machając delikatnie w jego stronę. Uśmiechnął się i wstał zmierzając do mnie. Uśmiechnął się co oznaczało, że nie jest najgorzej i zapewne nic nie wie. Ucieszyłam się i nieco pewniej wtuliłam się w jego ramiona kiedy był obok mnie. Wciągnęłam jego zapach i uśmiechnęłam się do siebie szczęśliwa.
- Dlaczego tutaj siedzisz?
- Mógłbym spytać się o to samo.
- Pierwsza zadałam pytanie - uśmiechnęłam się i usiadłam na brzegu, pozwalając Spike'owi usiąść na moich kolanach - Przepraszam, ze na ciebie wyskoczył.
- Nic się nie stało, nie wystraszyłem się  - pogłaskał psiaka i oparł się o drzewo - Co ja tutaj robię, tak? Chciałem się przejść, a to miejsce jest na tyle urokliwe, że bez chwili zastanowienia się tutaj wybrałem.
- Mówiłeś, że przychodzisz tu kiedy musisz coś przemyśleć.. - powiedziałam ostrożnie obserwując jego twarz.
- Owszem. - zakończył krótką i zwięzłą odpowiedzią.
Zawahałam się. Nie zabrzmiało to dobrze. Natychmiast wszelkie przypuszczenia, że on jednak wie, powróciły.
- Coś się stało?
- Wiesz.. Nie chcę ci tego mówić. To tylko moje przypuszczenia, które wcale nie muszą być prawdziwe. - w tym momencie serce dziewczyny zaczęło bić trzy razy szybciej.
- Powiedz, proszę. Widzę, że to cię gnębi... - wydusiłam z siebie, czekając na odpowiedź.
- Od dwóch dni mam nieodzowne wrażenie, że mnie unikasz. Nie wiem dlaczego, nie wiem jaki masz powód, ale na prawdę martwię się. Jeżeli.. jeżeli ja robię coś nie tak, to mi to powiedz. Naprawię to natychmiast.
-Gabriel, przestań. - przerwałam mu natychmiast - Nie unikam cię. Wiem, że może to tak wyglądać, ale po prostu źle się czuję. Unikam kontaktu z kimkolwiek, bo nie chcę narzucać wam mojego złego humoru. Jeszcze się zarazicie i będzie epidemia! - zaśmiałam się.
      Całe szczęście Gabu również wybuchł i zaczął chichotać. Teraz mogłam się rozluźnić. Jednak zrobiłam to za wcześnie, bo nie przewidziałam następnego pytania, a raczej stwierdzenia, bruneta.
- A jednak wracałaś wczoraj Erickiem.
   Koniec.
   Widział.
   Wie.
   Mija pierwsza sekunda.
   Druga.
   Kolejna.
   I jeszcze następna.
  Spojrzałam mu w oczy.
  W których nie zobaczyłam niczego.
- Ja... - zaczęłam nie spuszczając z niego wzroku - Skąd wiesz?
- Mijałem was, jechałem w stronę centrum. - już się nie uśmiechał, jednak widział tylko, jak wracam z Erickiem, nie widział pocałunku.
- Źle się poczułam. Już miałam po ciebie zadzwonić, kiedy on podszedł, no i tak wyszło.
- Rozumiem, jak się teraz czujesz? W porządku wszystko? - spojrzał na mnie zatroskanym wzrokiem.
    Pokiwałam głową. Oczywiście, że się dobrze czułam, wcale się źle nie czułam. Musiałam wymyślić wymówkę, musiałam go okłamać. Strasznie mnie to boli, nie chciałam oszukiwać Gabriela, ale czy miałam wyjście? 

    Chłopak mnie przytulił. Siedzieliśmy tak jeszcze przez jakąś godzinę. Obserwowaliśmy taniec świetlików na gładką taflą wody. Całe jezioro było bajecznie oświetlone, słaby wietrzyk rozwiał chmury, przez co mogliśmy zobaczyć skrzące niebo. Gwiazdy wydawały się jak na wyciągnięcie ręki. Siedzieliśmy w przyjemnej ciszy. Nagle zauważyłam spadającą gwiazdę, ciągnącą za sobą jaskrawą poświatę. Uśmiechnęłam się i wskazałam Gabrielowi.
- Pomyśl życzenie, księżniczko - pocałował mnie w policzek.
- Chcę, żeby wszystko było mniej skomplikowane. - pomyślałam i zamknęłam oczy.

*Na drugi dzień*

       Nareszcie byłam gotowa do wyjścia. Wszystko zrobiłam, nałożyłam szybko makijaż, spakowałam się i wybiegłam z domu, ponieważ na zewnątrz miałam spotkać się z Gabrielem. Jednak zamiast niego spotkałam Evelyn. Uścisnęłam ją i ruszyłyśmy w stronę szkoły.
- Czemu nie ma Gabriela? - spytałam sie zaniepokojona, ponieważ obiecał mi, że przyjedzie po mnie motorem.
- Dzwonił do mnie, że musi coś załatwić, a nie chciał, żebyś szła sama do szkoły, więc poprosił mnie, abym ci towarzyszyła.
- Dziękuję, że przyszłaś.
- Wiesz, miałam w tym interes. To znaczy, nie zrozum mnie źle, ale mam do ciebie pytanie..
- Wal śmiało - uśmiechnęłam się.
- Co się wczoraj stało?
- Nie rozumiem? - odpowiedziałam pytaniem, nie zwalniając kroku.
- Całowałaś się z Brown'em. - stanęłam jak wryta słysząc wypowiedziane przez koleżankę nazwisko Ericka. - Słuchaj, wiesz, że ja Gabrielowi nic nie powiem, ale..
- Eve, to nie tak jak myślisz. Zgodziłam się, żeby mnie odprowadził, było w porządku. Nic się nie wydarzyło, dopóki nie doszliśmy do mojego domu. Chciałam się z nim pożegnać, a on mnie pocałował. Odepchnęłam go od siebie, on nic nie powiedział, odszedł, boże, ja nie wiem co mam robić..  - zaczęłam wyrzucać z siebie potok słów.
- Alice! Nie histeryzuj, posłuchaj mnie - potrząsnęła mną i pociągnęła w stronę szkoły - Posłuchaj, skoro to on ciebie pocałował, a nie ty go, to powiedz to Gabrielowi. Wybaczy ci na pewno, ponieważ to nie była twoja wina. Tylko się nie zamartwiaj tym, bo źle to na ciebie wpływa. Jasne?
- Myślisz, że powinnam z nim porozmawiać?
- Jestem tego pewna. Tylko się nie stresuj. Rozumiem, że to ciężka sytuacja, ale grunt to opanowanie. Zobaczysz, wszystko się wyjaśni i będzie dobrze - przytuliła mnie.
  Nawet nie zauważyłam, a już byłyśmy w szkole. Rozejrzałam się, jednak nadal nie widziałam Gabriela. Wzruszyłam ramionami i ruszyłam na cotygodniowy bój z profesorem od historii.
     Lekcje minęły szybko i spokojnie, gbyby nie niezapowiedziana kartkówka z matematyki, którą z całą pewnością zawaliłam. Kto wymyslił coś tak głupiego jak całki? I na co mi to w życiu potrzebne? Cały dzień spędziłam z Evelyn. Nareszcie był koniec lekcji, więc wyszłam przed szkołę, gdzie czekał już na mnie Gabriel. Niestety nie sam. Szłam w jego stronę licząc kroki. A może oddechy? Sama nie wiem co liczyłam. Najbardziej bałam się tego co usłyszę. Byłam coraz bliżej rozmawiających przyjaciół. Spojrzałam na bruneta, który uśmiechnął się do mnie promiennie. Podeszłam jeszcze bliżej i słyszałam ich rozmowę.
- Jeszcze jedną rzecz miałem ci powiedzieć, chyba tą najważniejszą. - moje serce zamarło - Pocałowałem Alice.
  
 Czas stanął w miejscu.
  
      Gabriel spojrzał na mnie. Widziałam w jego oczach smutek, rozczarowanie i.. złość. Jego oczy płonęły gniewem. Gabriel odwrócił się w stronę Ercicka i zamachnął się. Jednak chłopak uniknął ciosu od przyjaciela zatrzymując pięść dłonią.
- Ty cholerny... - Gabriel był wściekły. Stała i przerażona patrzyłam na rozwój sytuacji.
- Zanim mnie zabijesz, pozwól mi coś powiedzieć.
- Tutaj nie ma nic do mówienia! Pocałowałeś moją dziewczynę! Moją Alice!  A miałem cie do cholery za przyjaciela! - zaczął się z nim szarpać. Bałam się, że to przeistoczy się w bójkę. Bałam się, że coś sobie nawzajem zrobią.
- Gabriel! Posłuchaj mnie, potem możesz ze mną zrobić co zechcesz - wrzasnął na niego i odepchnął go od siebie tak mocno, że brunet mało co się nie przewrócił.
    Wokół nas zebrała się już spora grupka osób, która przekrzykiwała się wzajemnie zachęcając do bójki. Naprzeciw mnie z tłumu wyszła Evelin i spojrzała na mnie ze smutkiem. Miałam ochotę zapaść się pod ziemię. Co chwila napotykałam pełne bólu spojrzenie Gabriela, który jakby pytał się, dlaczego mu to zrobiłam. Serce ścisnęło mi się z żalu. Nie mogłam mu spojrzeć prosto w oczy.
- Jak wiesz, Alice zachowała się ostatnio trochę dziwnie, sam do mnie z tym przyszedłeś, powiedziałeś, że nie wiesz co robić, że martwisz się o nią.
- Człowieku co ty pieprzysz! Słyszysz sam siebie?! I co? Wykorzystałeś to, że ona mnie unika?! Złapałeś okazję żeby się do niej zbliżyć, czy co!? Bo nie rozumiem! - co chwila zaciskał i rozluźniał pięści.
- Nie. Chciałem z nią porozmawiać, dowiedzieć się czegoś. Zachowywała się tak samo jak moja młodsza siostra.
- Co do tego ma twoja siostra?
   Słuchałam tej rozmowy, ale byłam nie do końca świadoma tego, co tu się działo. Byłam tłem, oni rozmawiali, jakby mnie tutaj w ogóle nie było.
- To, że była bita, Alice zachowuje się dokładnie tak samo. Może tego nie dostrzegasz, bo jesteście razem, ale jak się spojrzy z innego punktu widzenia.. - on wiedział, on wszystko wiedział.
- Słyszysz to?! Człowieku, co ty bredzisz!
- Sam zobacz - podszedł do mnie. Kątem oka widziałam jak Gabriel rusza w furii w naszą stronę, jednak został przytrzymany przez kolegę z zespołu.
    Eric delikatnie dotknął mojej twarzy. Zadrżałam. Nie chciałam tego wszystkiego, nie tak to miało wyglądać. A jeśli on mnie teraz pocałuje? Co będzie? Gabriel Nadal szarpał się trzymany już przez dwóch chłopaków. Czekałam ze łzami w oczach, aż chłopak stojący przede mną, po raz kolejny mnie pocałuje. Jednak to się nie stało. Eric delikatnie, kciukiem przetarł skórę w miejscu, gdzie zakryty był siniak. Kilka razy jeszcze musnął ręką moją twarz i odsunął się ode mnie.
- Spójrz.
   Patrzyłam się na bruneta ze łzami w oczach. Pojedyncze krople spływały po moich policzkach.

Zapomniałam o mnóstwie ludzi, obserwujących całe wydarzenie. Gabriel nawet nie drgnął, wpatrywał się w miejsce, gdzie widniała śliwa.
- Pocałowałem ją tylko dlatego. Inaczej nie dałaby sobie tego obejrzeć.
   Zdałam sobie sprawę z tego, że wczoraj na spacerze, nie miałam poprawionego makijażu. Mój pamiątkę po ojcu było widać, więc gdyby nie późna pora i ciemność, Gabriel zobaczyłby podbite oko.
- Przepraszam, jeśli cię uraziłem, jeśli was uraziłem, ale chciałem pomóc. - wsunął ręce do kieszeni i odszedł.
Gabriel wyszarpnął się z ucisku chłopaków i podszedł do mnie.
- Dlaczego mi nie powiedziałaś, kto ci to zrobił? - dotknął delikatnie mojej twarzy. Zataczał opuszkiem palców kręgi wokół bolącego mnie miejsca.
- Nikt..
- Alice, czy to twój ojciec? - podniósł głos, na tyle, żeby mnie przeszły ciarki.
- Tak, ale..
- Zabiję go. - warknął i pobiegł w stronę motoru. Teraz dopiero ogarnęła go furia. Widziałam tylko jak wsiada na motor i odjeżdża zostawiając na chodniku ciemny, smolisty ślad opon.
    Spojrzałam na Evelyn i cicho powiedziałam do niej, kiedy mnie objęła.
- On go zabije...

***

Jest, jest, jest!

Nawet nie wiecie jak się cieszę, że udało mi się napisać ten rozdział. Już dawno o nim myślałam, ale nie miałam pojęcie jak się za niego zabrać. Przepraszam, ale także dziękuję że tak długo czekaliście :) Dzięki też za wspaniałe słowa pod ostatnim rozdziałem, które dodały mi sił :) Widziałam, że w między czasie pojawiło się kilka nominacji do LA, niedługo je nadrobię. Dziękuję, wam, że ze mną jesteście. No więc, myślę, że rozdział do najgorszych nie należy. Jestem z niego dumna. Jeszcze raz ogromne dzięki i życzę wam miłego tygodnia.

Buziaki, Dżoana ;**

Hejo :)

Wiem, że długo nie pojawił się żaden rozdział, za co bardzo was przepraszam. Poukładałam w końcu swoje sprawy i mogę wziąć się za pisanie :) Mam nadzieję, że jeszcze mnie nie opuściliście. Biorę się się do roboty i będę nadrabiać. Mam nadzieję, że już w tym tygodniu uda mi się dodać nowy rozdział. Trzymajcie kciuki! Do usłyszenia, albo raczej poczytania wkrótce :))

Rozdział XII

         Piękny dzień. Wystarczy wyjrzeć na zewnątrz, spojrzeć na drzewa, chmury, naturę. Wciągnąć świeże powietrze i uśmiechnąć się, bo przecież życie jest takie piękne. Jak dla kogo. Czy daję radę? To jest odpowiednie pytanie. Co to znaczy? Mogę dawać radę, udawać, że wszystko jest w jak najlepszym porządku, mogę się chować, kłamać i żyć jak każda normalna nastolatka. Ale mogę również powiedzieć co jest na rzeczy i wysłuchiwać jaka to ja jestem biedna i pokrzywdzona. Jak dla mnie lepsza jest ta pierwsza opcja. Co nie znaczy, że będę bezczynnie funkcjonować i patrzyć co się dzieje z moim życiem. Bo tak się nie da. - Spojrzałam na zegarek - Spałam aż dwie godziny. Czemu się dziwić. Tutaj nie da się spokojnie spać. Czy Gabriel wrócił? Nie. Nie mam mu tego za złe, skąd mógł wiedzieć, że będę go potrzebować. Gdzie była mama? Pewnie jeszcze w pracy, zawalona papierami, z kubkiem zimnej, mocnej kawy, trzymającej ją na nogach. Gdzie był... Nie mam nikogo więcej. Jest jeszcze Evelyn. Ale ona nie jest wtajemniczona w moją sytuację rodzinną. Właśnie, ciekawe co u niej. Nie rozmawiałyśmy już przez trzy dni. Dobrze, że dzisiaj się zobaczymy. Potrzebuję się rozerwać, muszę odpocząć, ochłonąć od tego wszystkiego. Co jest dzisiaj? Wtorek. Czyli mam jazdę konną, to mnie bardzo zrelaksuje. Najgorsze, że muszę jakoś unikać Gabriela. On od razu zorientuje się, że coś jest nie tak, a wtedy może już nie panować nad emocjami. Ponownie zerknęłam na zegarek, miałam tylko dwadzieścia minut na ogarniecie i wyjście. Pierwsze co zrobiłam to chłodny prysznic. Pod zimną wodą nieco się rozluźniłam, czego bardzo potrzebowałam po dzisiejszej, nieprzespanej nocy. Po porannej toalecie, szybko ubrałam się w jakieś ciuchy. Nie dbałam dzisiaj o ubrania. Teraz zajęłam się najważniejszym. Makijaż. Nałożyłam starannie pudru, dbając o każdy centymetr. Ręka mi drżała, ponieważ bałam się, ze nie uda mi się dokładnie zakryć dużego sińca pod okiem. Po dziesięciu minutach spojrzałam w lusterku na efekt i byłam bardzo zadowolona. Nie było nic widać. Ucieszyłam się, chwyciłam plecak i wyszłam z domu. Nie musiałam obawiać się ojca, ponieważ pojechał do pracy. Mama jeszcze spała. Słyszałam jak wróciła o drugiej w nocy. Dzisiaj zapewne miała wolne. Na podjeździe tradycyjnie stał już Gabriel. Uśmiechnęłam się, nie chcąc wzbudzać jakichkolwiek podejrzeń. Jak zwykle chłopak dał mi buziaka w policzek.
- W porządku wszystko? Jak było wczoraj, nic nie mówił, czy... - jak zwykle się o mnie troszczył. W jego oczach widziałam zmartwienie i powagę. Postanowiłam mu szybko przerwać.
- Czy gdyby coś się stało, miałabym ten uśmiech na twarzy?
- Może rzeczywiście. Wsiadaj, mamy pięć minut do lekcji, musimy się pospieszyć.
          Objęłam chłopaka w pasie. Już przyzwyczaiłam się do jazdy motorem. Było to całkiem przyjemne. Szczególnie jak byłam blisko Gabriela. Niestety przez najbliższy czas musiałam uważać. Chociaż nie będzie to wcale przyjemne, ponieważ wolałabym być w pobliżu bruneta. Pod szkołą byliśmy w niecałe trzy minuty. Nawet nie zauważyłam kiedy to minęło.
- Alice, czy my jesteśmy oficjalnie parą? - stanęłam i spojrzałam na niego z niepokojem. Nie wiedziałam o co mu chodzi.
- Jesteśmy.. - powiedziałam ostrożnie.
- Bardzo dobrze - pocałował mnie i po chwili zrozumiałam po co było to wszystko. Rozejrzałam się po całym podwórku przed szkołą. Wszyscy uczniowie patrzyli w naszą stronę.
- No tak, zapomniałam, że jesteś najbardziej znanym facetem w szkole..
- Przeszkadza ci to?
 - Trochę krępuje...
- Nie martw się. Masz przy sobie niezłe ciacho, nikt ci nie podskoczy - zaśmiał się i wziął mnie za rękę.
       Mijaliśmy grupki uczniów, którzy co chwilę zerkali w naszą stronę. Wszędzie było słychać głosy zdziwienia i dezaprobaty. Niektórzy z ukrycia robili zdjęcia i myśleli, że tego nie widać. Już wiem co będzie tematem numer jeden na przerwie śniadaniowej. Przecież to jest gorący news. Znany i lubiany perkusista zespołu szkolnego ma dziewczynę. Dziewczynę, która ni stąd ni zowąd pojawiła się w szkole. Nie chciałam być w centrum uwagi, nienawidziłam tego. Przy samym wejściu stała Nadia. Jej wzrok mówił sam za siebie, Była wściekła, co najmniej. A wściekła Nadia nie wróży nic dobrego. Już sama się o tym nie raz przekonałam. 
- Nie przejmuj się, wszystko będzie dobrze. Niedługo wszytko ucichnie. To jest na porządku dziennym. - uścisnął moją dłoń. Kiedy doszliśmy pod moją salę jeszcze raz dał mi całusa w policzek i poszedł na swoją lekcję. Kiedy zniknął za rogiem odwróciłam się i ujrzałam uśmiechniętą Eve idącą szybkim krokiem w moją stronę.
- Czy ja dobrze widziałam?! - spytała podekscytowana.
- Ale, że co widziałaś... - zaczęłam się  nią droczyć.
- Alice! Jesteś z Gabrielem, ot co widziałam. Czemu ja o tym nic nie wiem?!
- Bo to się stało nie dawno.. To znaczy jesteśmy razem od kilku dni.
- Nie wierzę... Po prostu nie mogę w to uwierzyć! Jesteście razem! - krzyknęła o kilka tonów za głośno.
- Ciiii - uciszyłam ją widząc spojrzenia znajomych  z klasy - widzę, że się cieszysz, ale postaraj się to okazywać w nieco cichszy sposób, proszę... - blondynka zaśmiała się i uścisnęła mnie. Zadzwonił dzwonek i wszyscy weszli do klasy.
       Lekcje zleciały stosunkowo szybko. Okazało się, że wczorajszy sprawdzian z matematyki został przełożony na dzień dzisiejszy. Jakiekolwiek tłumaczenia z mojej strony nie dały zupełni nic, ponieważ profesor Gruddings, nie chciał tego słuchać. Napisałam go najlepiej jak potrafiłam i miałam nadzieję, że dostanę minimum czwórkę. Reszta zajęć nie była jakaś stresująca. Przez cały dzień słuchałam o tym, że jestem z Gabrielem. Co chwilę jakaś dziewczyna ciężko wzdychała, dowiadując się, że największe ciacho w szkole jest już zajęte. Strasznie mnie to irytowało, ponieważ zdobywałam nowych wrogów, co wcale nie szło mi na rękę. Przez calutki dzień udało mi się unikać Gabriela. Wiem, że mnie szukał, bo Evelyn mi wspominała o tym na każdej przerwie. Za każdym razem zwinnie się wykręcałam. Niestety kiedy wychodziłam ze szkoły, aby udać się w stronę stajni wpadłam na bruneta.
- A gdzie to się panna wybiera? Alice, czemu mnie unikasz?
- Nie unikam cię, po prostu byłam zajęta, musiałam pouzupełniać braki z wczoraj, trochę mi to zajęło.
- Dobrze, nieważne - uśmiechnął się. Odetchnęłam z ulgą, że odpuścił kolejnych pytań. Już miałam odejść kiedy złapał mnie za nadgarstek i przyciągnął do siebie.
- Z pewnością wszystko w porządku? Wydaje mi się, że coś jest nie tak, nie zachowujesz się jak zwykle.
- Gabriel, jest okej. Jestem zmęczona wczorajszą podróżą, a muszę jeszcze iść na trening.
- Okej, mogę do ciebie wpaść wieczorem? - spojrzałam na niego z politowaniem - Jesteś zmęczona, wiem. Nie będę cię już męczyć. Jutro się widzimy z samego rana. - pocałował mnie i odszeł w kierunku parkingu gdzie czekali na niego koledzy.

* Dwie godziny później *

       Wyszłam ze stajni. Dopiero teraz byłam na prawdę zmęczona. Więcej, byłam padnięta. Odczuwałam każdy mięsień, miałam potworne zakwasy. Trening był spokojny, jednak przez całą jazdę byłam spięta. Instruktorka się trochę namęczyła, żeby mnie co chwila upominać. Nie mogłam się rozluźnić, a bardzo starałam. W końcu konie zawsze mnie uspokajały, a teraz zero skupienia i luzu. Nadia obserwowała mnie uważnie, ale to już była tradycja. O dziwo nie usłyszałam od niej żadnych kąśliwych uwag, jak nigdy. Stwierdziłam, że za dużo myślę i już miałam założyć słuchawki na uszy, kiedy przede mną stanął Eric. Natychmiast dotarł do mnie zapach jego perfum. Był oszałamiający i intensywny, jednym słowem niesamowity.
- Cześć Alice, co słychać?
- Hej, w porządku, wracasz z zajęć?
- Mieliśmy próbę z chłopakami, idę do domu, odprowadzę cię, bo mam po drodze.
- Jasne, dziękuję.
- No więc, gratulacje. Życzę wam szczęścia, Gabriel to świetny koleś, będzie ci z nim dobrze. - tradycyjnie wyjął z kieszeni paczkę papierosów i odpalił jednego, zaciągając się nikotynowym dymem.
- Nie zaproponujesz mi?
- Czego? Tego? - spojrzał na fajkę - W życiu, to świństwo, nie wkręcam w to znajomych. A chciałabyś, że się pytasz?
- Nie, tak po prostu..
- Wszystko u ciebie w porządku?
- A co, wysłał cię do mnie Gabu?
- Zaraz od razu wysłał, nie mogę się sam spytać co słychać?
- Przepraszam, po prostu on się strasznie o mnie troszczy. Ale tak, w porządku, jak najlepszym. Jestem trochę obolała, ale to przejdzie.
- Obolała? - zobaczyłam błysk w jego oku.
- Tak, na treningu miałam wycisk i mam ponaciągane mięśnie. Wezmę gorący prysznic i wszystko będzie dobrze.
      Po piętnastu minutach byliśmy pod moim domem. Robiło się chłodno i powoli się ściemniało. Temat który omawialiśmy nagle się skończył i nastała krępująca cisza. Spojrzałam na Erica. Był nieziemsko przystojny, pociągający. Ale także niebezpieczny, sprawiał wrażenie niedostępnego. Chciałam się już pożegnać i wracać do domu więc podeszła i pocałowałam go w policzek. Normalny gest. Zawsze żegnam się w ten sposób z przyjaciółmi, jednak kiedy dotknęłam ustami jego zarostu, przeszedł mnie przyjemny dreszcz. Spojrzałam mu w oczy. I stało się. Ale nie z mojej winy. Nie chciałam tego, nie mogłam tego zrobić. Eric schylił się i musnął moje usta. Delikatnie, spokojnie i kojąco. Rękę dotknął mojej twarzy i przyciągnął do siebie mocniej wpijając się w moje usta. Opamiętałam się w ostatniej chwili i odepchnęłam go od siebie. Spojrzał na mnie z krótkiej odległości i uśmiechnął się. Nic nie powiedział. Odwrócił się na pięcie i odszedł. Byłam w szoku. Nie wiedziałam co zrobić. Wbiegłam do domu, szybko weszłam do pokoju i rzuciłam na łóżko. Po chwili zaczęłam obmyślać plan, co zrobić, aby Gabriel się nie dowiedział.


***
Hej wszystkim. Przepraszam, że taki krótki. Przepraszam, że dopiero teraz. Przepraszam, że zawiodłam. Ostatnio zawodzę wszystkich wkoło. Mam trochę problemów i powoli zaczynam nie wyrabiać. Już po prostu nie daję rady... Myślałam o zawieszeniu bloga na jakiś czas, ale stwierdziłam, ze się nie poddam. Kiedy widzę te wszystkie komentarze, od razu dostaję zastrzyk energii, żeby napisać chociaż króciutki rozdział. Jeszcze raz przepraszam i obiecuję, że następny będzie dłuższy.
Pozdrawiam,
Dżoana ;*

Rozdział XI

     Uśmiechnęła się. Naprawdę widziałam jej uśmiech. Nie spodziewałam się tego, że pomimo łez jej kąciki ust podniosą się do góry. Widziałam, że nawet ojciec Grace jest wzruszony. On, zawsze nieugięty, poważny, panujący nad emocjami. Nie wierzyłam w to.
     Rozejrzałam się po całej sali. Trwała cisza, przyjemna cisza. Wszyscy wpatrywali się w białą trumnę, wszyscy się uśmiechali. Pierwszy raz w życiu byłam na pogrzebie, gdzie ludzie się uśmiechają. Spojrzałam na tłum szukając kogoś, na kim bardzo mi zależało. Musiałam dziwnie wyglądać. Nie miałam już nic do powiedzenia, jednak nadal stałam nieruchomo po środku. Mój wzrok powoli rejestrował wszystkie twarze. Zrobiło mi się gorąco.

Nie było go.

   Zeszłam parę stopni w dół nadal uważnie lustrując tłum w kaplicy.

Nie widzę go.

    Zawróciło mi się w głowie. Przecież to nie możliwe. Mój oddech przyspieszył, serce mi podchodziło do gardła. Kątem oka zauważyłam ruch i zauważyłam, że zaniepokojony Gabriel podszedł do przodu. Lekko pokiwałam głową, żeby wszystko w porządku. I wtedy go zauważyłam. David nacisnął klamkę i wyszedł z kaplicy. Minęłam zatroskaną mamę Grace i niemal wybiegłam z kaplicy. Gdy wychodziłam, usłyszałam słowa pastora rozpoczynającego modlitwę. Wypadłam na zewnątrz i rozejrzałam się za przyjacielem. Stał oparty o drzewo, z rękoma w kieszeni. Wiedział, ze wyjdę za nim, zrobił to specjalnie, tylko po co. Opanowałam oddech i podeszłam do bruneta.
   Chłopak się zmienił. Ściął włosy, zmienił styl, ale chyba najbardziej zmieniło się jego zachowanie. Od czasu naszej rozmowy telefonicznej po głowie błąkały mi się różne wytłumaczenia, scenariusze. Podejrzewałam, że to śmierć Grace miała na niego pływ, albo, że źle mu się układa rodzicami, a może ma problemy w szkole. Ale to czego dowiedziałam się chwilę potem przekroczyło moje najśmielsze oczekiwania.
  David wbijał we mnie pusty, świdrujący wzrok. Był tak oszałamiająco przenikliwy, że musiałam co chwila spojrzeć w bok, żeby nie stanąć w miejscu. Nie mogłam skonfrontować naszych spojrzeń. To nie była ta sama osoba, którą znałam jeszcze nie tak całkiem dawno. Kiedy byłam coraz bliżej niego moje ciało ogarniał chłód. Bił od Niego. Z każdym krokiem miałam coraz bardziej ochotę znaleźć się jak najdalej od niego. Ale nie mogłam. Musiałam poznać prawdę, co się z nim dzieje, dlaczego traktuje mnie jakbym była obcą osobą.
  Stanęłam metr od niego. Spojrzałam mu w oczy. Chłód jaki z nich bił, jest nie do opisania. Jak na złość, tak jak przewidziałam, zaczął padać deszcz. Zerwał się gwałtowny wiatr. Podmuch poderwał moje włosy, które zakryły twarz. Odsunęłam je ręką i opanowałam drżący głos.
- David, wytłumaczysz mi co się dzieje?
  Nadal wpatrywał się we mnie przenikliwym wzrokiem. Nie odpowiedział na pytanie. Widziałam, że jego oddech lekko przyspieszył. W oku zauważyłam niebezpieczny błysk. Ponowiłam pytanie.
- Co się dzieje? - na to pytanie zaśmiał się sarkastycznie, aż mnie dreszcze od góry do dołu przeszedł.
- Co się dzieje? Co się do cholery dzieje?! Alice, moja droga, może ty mi powiesz co się dzieje.
- Przestań, proszę, porozmawiajmy. Na prawdę nic nie rozumiem... Wiem, że możesz być nieco poruszony tym wszystkim, ostatnimi wydarzeniami. Wszystkimi to wstrząsnęło. Tylko nadal nie rozumiem gdzie w tym jest moja wina.. - powiedziałam bardzo ostrożnie widząc jego zwężające i rozszerzające się źrenice.

Przerażał mnie.
- Nie twoja wina?! - wrzasnął. Serce zaczęło mi galopować takim tępem, że myślałam, że długo nie wytrzyma - Słyszysz siebie?!
    Obszedł mnie wkoło i położył dłonie na moich ramionach. Jego ścisk był stalowy. Przycisnął mnie do drzewa. Kręciłam głową, czując lodowaty dreszcz i szorstką korę na plecach. Serce łomotało mi nierównym rytmem, czułam jak po skroni spływają mi krople potu, pomimo niewysokiej temperatury. Przymknęłam oczy, żeby uspokoić oddech. Wtedy chłopak mną mocno potrząsnął.
- Kochałem ją! Rozumiesz?! Kochałem.. - powiedział załamanym, lecz nadal groźnym głosem.  
    Dopiero po chwili dotarło do mnie znaczenie jego słów. Zamarłam. Uchyliłam powieki i spojrzałam na jego twarz. W oczach miał łzy, jednak nie przyćmiewały potwornego wzroku.
- Ja.. David, przykro mi, wiem co czujesz...
- Nic nie wiesz! - z całej siły docisnął mnie całym ciałem do drzewa. Poczułam, że coś wbija mi się w plecy. Usłyszałam dźwięk rozrywanego materiału. Z moich ust wyrwał się okrzyk, zacisnęłam pięści, wbiłam paznokcie we wnętrze dłoni i zacisnęłam zęby czując, jak kawałek gałęzi wbija mi się w skórę. Spojrzałam błagalnym wzrokiem na Davida. Jednak nie zareagował. Wyglądał jak w jakimś transie. Bezsilnie trwałam w bezruch, żeby nie zadać sobie większego bólu. - Gdybyśmy cię nie poznali, Grace by żyła, chodziła do szkoły, miała swoje życie, a teraz? Teraz to koniec. Przez kogo? Przez ciebie! - warknął mi w twarz.
- To był mój ojciec, nie wiedziałam, że..
- Gówno prawda. - przerwał mi - Wszystko jest twoją winą. Bez ciebie było by lepiej. Żałuję, że Grace cię wtedy wzięła do siebie. To było najgorszą rzeczą jaką mogła zrobić.  Nienawidzę cię. Obym cię nigdy więcej w swoim życiu nie widział. - Po tych słowach odwrócił się, postawił kołnierz płaszczu i odszedł.
   Najgorszą rzeczą....
Oddech.
   Żałuję...
Drugi oddech. 
   Twoja wina...
Kolejny.
  Nienawidzę... 
Cios prosto w serce. Usłyszeć takie słowa, od tak bliskiej osoby. Wzięłam głęboki oddech i odsunęłam się od drzewa. Poczułam przeszywający ból między łopatkami i cicho jęknęłam. Cała sukienka przemokła mi do ostatniej nitki. Zobaczyłam na korze krwawy ślad. Skupiłam się żeby dojść do samochodu Gabriela. Będę silna. Nic takiego się nie stało. Żyję. To wszystko nie jest prawdą. To mi się śni. Mijałam kolejne nagrobki. Do parkingu już zostało mi kilkadziesiąt metrów. Widok rozmywał mi się przez łzy. Miałam być silna. Nic się nie stało.  Dotarłam do samochodu i oparłam się o maskę. Mam dość użalania się nad sobą, mam dość łez, ale jak człowiek może być silny, kiedy ciągle spotykają go tak okropne rzeczy. Wrzasnęłam z bezsilności na całe gardło. Spojrzałam na wyjście kaplicy. Powoli ze środka wyłaniali się ludzie. Zauważyłam Gabriela. Szedł w moją stronę.. Później biegł.. Aż w końcu był przy mnie. Uśmiechnęłam się.
- Już koniec? - oparłam głowę o maskę, zamknęłam oczy i odpłynęłam.

***

- Wejdę tam z tobą. Nie ma żadnych dyskusji. Jesteś wyczerpana, zmęczona, na dodatek ranna, muszę cię odprowadzić.
- Gabriel, mówiłam...
- Ja już cię nie słucham. Jesteś kochana, ale martwię się. Postaw się na moim miejscu.
    Przewróciłam oczami. Chcąc, nie chcąc musiałam się zgodzić. Nie miałam siły na kłótnie z nim, a wiedziałam, że prawdziwe piekło szykuje się w domu. Byliśmy w szpitalu. Lekarz opatrzył ranę na moich plecach. Miałam dość głębokie rozcięcie, więc musiał zszywać. Fizycznie czułam się dobrze, za to psychicznie byłam wrakiem. Za dużo się na mnie zwaliło. Opowiedziałam Gabrielowi od początku do końca co się wydarzyło. Tak samo jak ja nie mógł pojąć tego wszystkiego. To jest nienormalne. Najlepszy przyjaciel, a gdy przyjdzie co do czego pokazuje swoje oblicze. Oczywiście. Nie obwiniam go za to, ponieważ możliwe, że przez ogromny szok, jego zachowanie się zmieniło w ten sposób. Nie chciałam się nad tym dłużej zastanawiać. Lepiej zapomnieć, ale nie na zawsze. Za jakiś czas spróbuję się odezwać do Davida. Będzie to trudne, ale nie odpuszczę sobie tego.
     Była godzina dwudziesta trzecia. Gabriel zajechał na parking i pomógł mi wysiąść. Byłam tak wyczerpana, że nie mogłam ustać na nogach. Miałam na sobie zbyt dużą bluzę chłopaka, ponieważ moja sukienka została doszczętnie przemoczona i trwale uszkodzona. Spojrzałam na dom. Światła na dole były zapalone, więc starzy nie spali. Niedobrze.. Cieszyłam się, że Gabu wejdzie ze mną, jednak obawiałam się, że popadnie w konflikt z moim ojcem, co teoretycznie było nieuniknione. Zaraz usłyszymy teorie i pytania typu: "porwałeś moją córkę!" czy "gdzie byliście, co robiliście?!". Dzisiejszy wieczór będzie piekłem na ziemi. Dlaczego to wiedziałam? Wystarczyło włączyć telefon i spojrzeć na ilość nieodebranych połączeń. Było ich tak dużo, że rejestr już ich nie zapisywał. Cud, że jeszcze policja nas nie poszukuje.
  - Gotowa?
- A mam inne wyjście?
- Możemy jechać do mnie, już mówiłem.
- I co? W końcu będę musiała wrócić. Daj spokój, miejmy to już za sobą.
  Wzięłam go za rękę i otworzyłam drzwi. Gabriel lekko domknął drzwi. Ledwo weszliśmy, ojciec już stał w przedpokoju. Wiedziałam, że tak będzie..
- Tato, pozwól mi to wytłumaczyć..
- Kochana, nie ma czego tłumaczyć. Byłaś na pogrzebie przyjaciółki, to przecież oczywiste - uśmiechnął się życzliwie.
Byłam w S Z O K U.
- Nie jesteś zły? - musiałam się upewnić, czy to co usłyszałam było prawdą.
- Nie jestem, cieszę się, że sobie poradziłaś sama. Mama trochę się martwiła, ale wiedzieliśmy gdzie pojechałaś. Jest już późno, leć na górę. Usprawiedliwiłem ci dzisiejszą nieobecność.
- Dziękuję... - powiedziałam z niedowierzaniem. - Gabriel, chodź.. - ruszyłam w stronę schodów.
- Dziesięć minut i kolega wychodzi.
- Jasne, dziesięć minut, dobranoc.
Kiedy byliśmy w pokoju odwróciłam się do chłopaka z miną, jakbym zobaczyła ducha.
- Widziałeś?
- Tak. Też nic nie rozumiem. Zmienię ci opatrunek i uciekam, późno już, a nie chcę się narazić twojemu ojcu.
Gabriel szybko zrobił to co obiecał i na koniec przytulił mnie do siebie. To było to czego najbardziej w tej chwili potrzebowałam. Odprężyłam się i wszelkie napięcie mnie opuściło.
- Zostań.. - jęknęłam cicho.
- Wiesz, że z przyjemnością, no ale.. ehkem.. - spojrzał w stronę drzwi.
- Masz rację, przyjedziesz jutro po mnie?
- Samochodem ma się rozumieć.
- Motorem.
- Na prawdę? - spytał ze zdziwieniem - A to proszę, przekonałaś się do mojego cudeńka? Jak sobie życzysz, jutro będę czekał, punkt 7.30.
- Dzięki - pocałowałam go, chwilę potem nie było już go w pokoju.

    Usiadłam dezorientowana na łóżku i rozejrzałam się po pokoju. Nigdzie nie było Spike'a. Zaniepokoiłam się nieco, ale jeśli nie było go u mnie, to znaczy, że spał u mamy na kolanach. Zasłoniłam żaluzje i spojrzałam w stronę drzwi, które otwarły się donośnie skrzypiąc.W progu stał nikt inny, jak kochany ojczulek. Co gorsza, już wcale nie wyglądał jak wtedy, kiedy nas witał. Teraz miał ściągnięte, zaostrzone rysy, twarz czerwoną z nerwów, pięści zaciśnięte. Nie wróżyło to nic dobrego. A więc grał dobrego tatę, w rzeczywistości był taki sam jak zawsze.
  - Chyba musimy poważnie porozmawiać. - wszedł do pokoju i zatrzasnął drzwi. Zaczęłam modlić się w duszy, żeby pojawił się Gabriel. Kiedy ojciec ruszył w moją stronę, zamarłam. Nie było już ucieczki...


***
Rozdział krótki. Krótka notka ode mnie. Dzięki za 10 tys wyświetleń. Kocham was ♥
Pozdrowienia, Dżoana ;*